Παρασκευή 31 Ιανουαρίου 2014

   
Επιτρέψτε μου να σας συστηθώ και να σας καταθέσω το πολιτικό μου ποιόν, όχι τίποτε, να ξέρετε με τι ποιότητας άνθρωπο έχετε να κάνετε, είναι γνωστό ότι είστε επιλεκτικότατος και απαιτητικός. Κατ’ αρχήν, αντιλαμβάνομαι πλήρως ότι καταγόμαστε από δυο διαφορετικούς υπαρξιακούς γαλαξίες. Εγώ είμαι ένα γήινο δίποδο θηλαστικό, εσείς χαρακτηρίζεστε από λέξεις που ως μηνύσιμες θα παραμείνουν ανάλεκτες, μιας και δεν μου περισσεύουν πόροι για δικαστήρια. Αναμενόμενο λοιπόν ότι δεν μοιραζόμαστε κανένα απολύτως κοινό όραμα, και δεν υπάρχει ούτε η παραμικρή συγγενική πτυχή μεταξύ της κοσμοθεωρίας μου και της δικής σας. Εσείς έχετε αναλάβει τον έλεγχο και την καταστολή, διά της βίας, μιας κοινωνίας που έχει ριχτεί, εθελούσια ή/και λόγω μαζικής νοητικής στέρησης, στην αρένα για να παλέψει με τα λιοντάρια της τεχνοκρατίας και του αναρχοκαπιταλισμού. Εγώ είμαι ένας καλλιτέχνης και συγγραφέας αφοσιωμένος, ως οφείλω, στο να αμφισβητώ ό,τι εσείς εκπροσωπείτε και προστατεύετε. 

    Ομολογώ πως σε μεγαλομανείς στιγμές επιτρέπω στον εαυτό μου να φαντασιώνει πως ίσως καταφέρνω, με τις λέξεις και τις εικόνες που δημιουργώ, να γρατζουνίσω το αστραφτερό, τεθωρακισμένο νοητικό φρούριο μέσα στο οποίο έχετε εγκλωβίσει τους υπνωτισμένους υπηκόους σας, εκείνους τους δύστυχους, αλλά και εν πολλοίς άξιους της μοίρας τους ανθρώπους που ακόμα νομίζουν ότι ο καπιταλισμός έχει μέλλον και πληρώνουν την παραίσθηση τους με την ίδια τους την ζωή, καταβάλλοντας αυτήν σε μηνιαίες, έντοκες δόσεις. Μετά συνέρχομαι και θυμάμαι πως για εσάς και τους όμοιους σας, από την στιγμή που δεν αποτελώ για εσάς ένοπλη απειλή, δεν δίνετε την παραμικρή σημασία ό,τι και αν λέω, οπότε θα φλυαρήσω με την άνεση μου. 

    Μην ανθυπομειδιάτε όμως ειρωνικά που μιλάω για το τέλος του καπιταλισμού, δεν είμαι τόσο αφελής ώστε να πιστεύω σε αναρχικές ουτοπίες, κοmμουνιστικές κολεκτίβες ή ακόμα χειρότερα σε κάποια μελλοντική συνειδησιακή αφύπνιση της ανθρωπότητας και την συνεκδοχική απόρριψη της συσσώρευσης πλούτου μέσω της εκμετάλλευσης των αδύναμων. Γνωρίζω καλά ούτως η άλλως πως η πίστη στη εξιδανίκευση της ανθρώπινης φύσης είναι ένα προπαγανδιστικό κατάλοιπο της Χριστιανικής θρησκείας, που αποκρύπτει τον ψυχαναγκασμό και άρα τον αυτοέλεγχο απέναντι στην όποια εξουσία ορίζει αυθαίρετα σε τι ακριβώς συνίσταται αυτή η πολυπόθητη τελειότητα της ψυχής: σε σκληρή εργασία, αυταπάρνηση, υπακοή και άλλα τέτοια αρεστά σε κάθε τύραννο. 

    Όχι, δεν είμαι ούτε από εκείνους τους ελάχιστους, αξιοθαύμαστους πλην –φευ!- αθεράπευτα ρομαντικούς, σαν την Ουλρίκε Μάινχοφ, που είχαν το κουράγιο και την αποφασιστικότητα να απαντήσουν στο σύστημα που εκπροσωπείτε μιλώντας στην μοναδική γλώσσα που αυτό αντιλαμβάνεται, δηλαδή την ένοπλη βία και τον άτακτο πόλεμο. Εννοείται βέβαια ότι θεωρώ γενναίες και άξιες τις προσωπικότητες σαν και αυτήν, που τόλμησαν να δώσουν ένα έμπρακτο τέλος στο δίλημμα που βασάνιζε την μετά-Ναζιστική Γερμανία, καθώς αυτή ολιγωρούσε να καθαρθεί από το μίασμα του τότε πρόσφατου παρελθόντος της, δήθεν παγιδευμένη μεταξύ ανεύθυνης λήθης και ένοχης συνείδησης, κάπως σαν την Ελλάδα σήμερα που κάνει ότι δεν καταλαβαίνει πως έχει ξεπέσει στο έλεος αδίστακτων Ναζιστών. 

    Επίσης όμως, σε αντίθεση με την Ουλρίκε, γνωρίζω πως ο οπλισμός, τα μέσα και η οργάνωση του στρατού που ηγείστε ξεπερνάει τις δυνατότητες οποιασδήποτε τρομοκρατικής οργάνωσης, ή καλύτερα απελευθερωτικού στρατού, όπως προτιμώ να αποκαλώ τέτοιες ομάδες πρωτοβουλίας δράσης, μιας και ουδόλως τρομοκρατούμαι από αυτές, αντίθετα τις βλέπω με ιδιαίτερα φιλικό μάτι αφού πιστεύω ότι αξίζει ο κόπος τους να επιτίθενται στο σύστημα και στα καθίκια που το υπηρετούν, έστω και για συμβολικούς λόγους. Όχι, όταν μιλάω για πτώση του καπιταλισμού υπαινίσσομαι την οριστική άνοδο και επιβολή του μοναδικού μέχρι σήμερα αληθινού του αντίπαλου και προαλειφόμενου διαδόχου, του Ναζισμού Νο 2, του τελειοποιημένου, σύγχρονου Ναζισμού, που αντί να παραληρεί για μπαρούφες περί φυλετικής καθαρότητας και άλλα φαιδρά, πάει κατευθείαν στο ψητό και μιλάει μόνο για χρήμα über alles. Είδατε που ανησυχούσατε άδικα για μια φρασούλα? 

    Πάμε παρακάτω λοιπόν. Ίσως απορείτε με το θράσος μου να σας απευθύνω, και δη δημοσίως, τον λόγο, εγώ, ένα περιθωριακό φτωχοτίποτα απέναντι σε κοτζάμ Υπουργό που φυλακίζει όποιον δεν γουστάρει για ψύλλου πήδημα. Δεν είναι όμως θράσος, είναι συνειδητή έλλειψη σεβασμού, αφού απλά δεν αναγνωρίζω στο πρόσωπο σας το κύρος της ηγεσίας του στρατού σας, υπό την έννοια ότι δεν αισθάνομαι πως αυτός εκπροσωπεί το σύνολο στο οποίο ανήκω, μιας και παρά τους παραπλανητικούς τίτλους και τις τελετουργικά χορογραφημένες δημόσιες παρεμβάσεις του, είναι κοινά αποδεκτό ότι πρόκειται περί ιδιωτικής ένοπλης δύναμης, χρηματοδοτούμενης μεν από τους πάντα γενναιόδωρους προς εγκληματίες Έλληνες πολίτες, αλλά επί της ουσίας προστατεύοντας μόνο εκείνους τους ολιγάρχες – και τις πολιτικές τους μαριονέτες - που διαχειρίζονται τα δημόσια ταμεία για λογαριασμό των αφελών ή συνεργών ψηφοφόρων τους. 

    Αποκαλείται Ελληνικό δηλαδή το σώμα της εν Ελλάδα δρώσας αστυνομίας, όμως εγώ, και φυσικά κάθε νοήμων πολίτης αυτής της χώρας, δεν αναγνωρίζει σε αυτήν καμία εθνική ταυτότητα, αφού όλοι μας γνωρίζουμε ότι πρόκειται για τους ένστολους σωματοφύλακες των κ.κ. Βαρδινογιάννη, Ψυχάρη, Μπόμπολα, Αλαφούζου και οποιουδήποτε άλλου είναι αρκετά ισχυρός ώστε να ασκεί τις κατάλληλες πιέσεις, ή έστω να λαδώνει τους κατάλληλους οπλαρχηγούς. Πέρα λοιπόν από την κατάχρηση πολιτικής εξουσίας που ασκεί η ψευδό-Ελληνική αστυνομία ως φρουρά των διεφθαρμένων συμφερόντων της πλουτοκρατίας, υπάρχει βέβαια και η διαχείριση του υποκόσμου και της εγκληματικότητας. 

    Καλύτερα όμως να μην ανοίξουμε το θέμα αυτό, μιας και θα πρέπει να συζητήσουμε για τις σχέσεις της ψευδό-ΕΛ.ΑΣ. με την Χρυσή Αυγή, και τα ποινικά παρακλάδια αυτών των σχέσεων, ένα θέμα που είναι εκτός από ευρέως γνωστό, και ιδιαίτερα ενοχλητικό, ακόμα και σε εσάς – άραγε τι απέγινε η μήνυση που θα καταθέτατε εναντίον της Guardian για αυτά που κατήγγειλε περί αυτού του ζητήματος; 

    Αφού λοιπόν σας παρέθεσα το απαραίτητο πιστοποιητικό των κοινωνικών και πολιτικών μου φρονημάτων – ξέχασα να αναφέρω ότι είμαι άθεος, με συγχωρείτε – ας προχωρήσω στο κύριο θέμα της επιστολής αυτής. Και αυτό το θέμα, κύριε Δένδια, είναι η δήλωση σας περί τραγικής ποιότητας των μεταναστών που καταφθάνουν στην Ελλάδα. Ας ξεκινήσουμε με την ορθολογική και ψύχραιμη προσέγγιση, που τόσο αρεστή είναι στους απολογητές, αγύρτες και γυρολόγους του αναρχοκαπιταλισμού, μιας και είναι αόρατη σε μικρόνοες η στρεψοδικία που ακροθιγώς περιπλανάται γύρω από την ψυχολογικοποίηση του ύφους του αντίπαλου λόγου. Φορώντας λοιπόν για λίγο την κουκούλα του αποστασιοποιημένου τεχνοκράτη, σας ερωτώ: ποια ακριβώς διαδικασία εκτίμησης ικανοτήτων ακολουθείται από τους υφιστάμενους σας προκειμένου να διαπιστωθούν οι δεξιότητες και το μορφωτικό επίπεδο των μεταναστών στην Ελλάδα? Θέλετε να μου πείτε τι συμπεράσματα βγάλατε για την κοινωνική χρησιμότητα του μετανάστη που βίασε με κλομπ ένας αξιωματικός σας; 

    Ακόμα, καθώς συλλαμβάνετε μετανάστες και τους φυλακίζετε στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, τους παραδίδετε και εγκύκλιο περί των εξετάσεων που πρόκειται να δώσουν σε αυτά ώστε να διαπιστωθούν οι ευχέρειες, τα ταλέντα και εν τέλει η αξία τους ως πολίτες; Ξέρετε, με ενδιαφέρει ιδιαίτερα η διαδικασία μέσα από την οποία εκτιμάτε την ποιότητα των όσων διεκδικούν το προνόμιο να βρίσκονται εντός Ελληνικών συνόρων, μιας και είμαι σίγουρος ότι δεν είστε ρατσιστής, και δεν αφορά μόνο στους μετανάστες το ISO εγγύησης ανθρώπινης ποιότητας, αλλά εξ ίσου και στους ιθαγενείς, ένας εκ των οποίων είμαι και εγώ. 

    Επειδή, ας μην ξεχνάμε κε Δένδια, ότι ευπρόσδεκτοι και χρήσιμοι πολίτες, είτε μετανάστες, είτε ιθαγενείς, είναι μόνο εκείνοι που εξυπηρετούν τις ανάγκες της εγκληματικής πλουτοκρατίας που υπηρετείτε, ενώ γνωρίζουμε από εποχής Χίμλερ γνωρίζουμε τι οφείλει να κάνει κάποιος στην δική σας θέση για οποιεσδήποτε άλλες περιπτώσεις – ξέρετε, τις τραγικής ποιότητας περιπτώσεις, όπως γέρους, άρρωστους, πτωχούς τω πνεύματι, απλά αντιπαθητικούς. Ως ελληνας πολίτης λοιπόν ανησυχώ, μιας και γνωρίζοντας το αξιακό σύστημα της κοσμοθεωρίας σας, συνειδητοποιώ ότι για εσάς είμαι ακόμα πιο τραγικής ποιότητας από τα μωρά που δολοφονούνται διά πνιγμού από τον ιδιωτικό σας στρατό λόγω της έλλειψης διδακτορικού τους απ’ την Σορβόννη. 

    Ναι, κύριε Δένδια, το ομολογώ, είμαι ασυγχώρητα τραγικής ποιότητας Έλληνας για τα κριτήρια σας. Ούτε το ελάχιστο δεν έχω σκοπό να κάνω για την Ελλάδα, δηλαδή ούτε καν θα αναπαραχθώ, προκειμένου να μην στελεχώσω με τους απογόνους μου την επόμενη γενιά δούλων προς εκμετάλλευση από το Ναζιστικό καθεστώς που χρήζει αχαρακτήριστους τύπους σαν και εσάς ως Εκτιμητές Ποιότητας Ανθρώπων. (Τώρα που το θυμήθηκα και στο Άουσβιτς υπήρχε τέτοια θέση Εκτιμητή Χρήσιμων Κρατουμένων, ο οποίος πρώτους έστελνε στους φούρνους, μα ποιους άλλους φυσικά, τους γνώριμους μας άχρηστους. Φυσικά υπάρχει τεράστια διαφορά μεταξύ θαλάμου αερίων και βυθού του Αιγαίου, δεν προσπαθώ να συμψηφίσω, μην με παρεξηγείτε, έναν τυχαίο παραλληλισμό κάνω, εξάλλου αυτοί φορούσαν σβάστικα στο πέτο, οι δικοί σας φονιάδες πνίγουν μωρά με τον σταυρό στο χέρι, μιας και όπως και να το κάνουμε, πιο politically correct είναι οι φόνοι αθώων στο όνομα της Χριστιανοσύνης.) 

    Συνεχίζοντας την ανάλυση περί της τραγικής μου ποιότητας λοιπόν, σας ανακοινώνω πως ούτε επενδύσεις δεν πρόκειται να κάνω στην χώρα που λυμαίνεστε, μιας και είμαι φτωχομπινές, εσκεμμένα, επειδή δεν έχω την παραμικρή διάθεση να δουλέψω και να φορολογούμαι προκειμένου να αγοράζουν διαμερίσματα οι έκφυλοι απόγονοι των Ναζιστικών συμμοριών που κυβερνάνε τον τόπο. Αλλά και Κροίσος να ήμουν δεν θα επένδυα ποτέ σε μια κοινωνία σαν την Ελληνική, τόσο εκμαυλισμένη από αδίστακτους κοινωνιοπαθείς σαν και εσάς και τόσο διαβρωμένη από λούμπεν εγκληματίες σαν αυτούς που στελεχώνουν την Ναζιστική χούντα για την οποία εργάζεστε ως περήφανος Εκτιμητής Ποιότητας Ανθρώπων. 

    Αποκορύφωμα της τραγικής μου ποιότητας όμως είναι ότι είμαι εξαιρετικά μορφωμένος, κάτι που καθόλου, μα καθόλου δεν σας εξυπηρετεί, μιας και όταν αναφέρεστε σε επίπεδο ανθρώπων και Ευρωπαϊκή κουλτούρα, εσείς δεν εννοείτε την παιδεία, αλλά την εκπαίδευση στην τυφλή πειθαρχεία προς την εκάστοτε ντόπια μαφία διαχειρίζεται τα Ευρωπαϊκά κονδύλια από τα οποία επιβιώνει η σάπια ηγεσία της χώρας αυτής, η οποία μέχρι τελευταίου αποτελείται από κάτι γλοιώδεις, αμόρφωτους, ψυχοπαθείς μεσάζοντες μεταξύ των εθελόδουλων ημεδαπών αγροίκων και των ιδιοτελών ιμπεριαλιστών τοκογλύφων. 

    Νομίζω ότι με όλα τα προαναφερθέντα έχετε πειστεί για την τραγική μου ποιότητα κύριε Δένδια, και αν κάτι δεν σας πείθει από αυτά που προανέφερα, ας ρίξω και το τελευταίο χαρτί στο τραπέζι: είμαι ομοφυλόφιλος. Πείτε μου λοιπόν, από που φεύγει ο σκυλοπνίχτης για το Φαρμακοάουσβιτς παρακαλώ, και πόσο είναι το εισιτήριο, φτάνει ένα χρυσό δόντι ή να σας δώσω και κάτι ψιλά που είχα για την κονσέρβα του γάτου μου; 

    Με αηδία και μόνο στην ιδέα ότι αναπνέω τον ίδιο αέρα με καθάρματα σαν και σας,

Π.

Πηγή: koutipandoras.gr

Ανοιχτή επιστολή στον κ. Δένδια, από έναν Έλληνα τραγικής ποιότητας, του Παναγιώτη Χατζηστεφάνου

   
Επιτρέψτε μου να σας συστηθώ και να σας καταθέσω το πολιτικό μου ποιόν, όχι τίποτε, να ξέρετε με τι ποιότητας άνθρωπο έχετε να κάνετε, είναι γνωστό ότι είστε επιλεκτικότατος και απαιτητικός. Κατ’ αρχήν, αντιλαμβάνομαι πλήρως ότι καταγόμαστε από δυο διαφορετικούς υπαρξιακούς γαλαξίες. Εγώ είμαι ένα γήινο δίποδο θηλαστικό, εσείς χαρακτηρίζεστε από λέξεις που ως μηνύσιμες θα παραμείνουν ανάλεκτες, μιας και δεν μου περισσεύουν πόροι για δικαστήρια. Αναμενόμενο λοιπόν ότι δεν μοιραζόμαστε κανένα απολύτως κοινό όραμα, και δεν υπάρχει ούτε η παραμικρή συγγενική πτυχή μεταξύ της κοσμοθεωρίας μου και της δικής σας. Εσείς έχετε αναλάβει τον έλεγχο και την καταστολή, διά της βίας, μιας κοινωνίας που έχει ριχτεί, εθελούσια ή/και λόγω μαζικής νοητικής στέρησης, στην αρένα για να παλέψει με τα λιοντάρια της τεχνοκρατίας και του αναρχοκαπιταλισμού. Εγώ είμαι ένας καλλιτέχνης και συγγραφέας αφοσιωμένος, ως οφείλω, στο να αμφισβητώ ό,τι εσείς εκπροσωπείτε και προστατεύετε. 

    Ομολογώ πως σε μεγαλομανείς στιγμές επιτρέπω στον εαυτό μου να φαντασιώνει πως ίσως καταφέρνω, με τις λέξεις και τις εικόνες που δημιουργώ, να γρατζουνίσω το αστραφτερό, τεθωρακισμένο νοητικό φρούριο μέσα στο οποίο έχετε εγκλωβίσει τους υπνωτισμένους υπηκόους σας, εκείνους τους δύστυχους, αλλά και εν πολλοίς άξιους της μοίρας τους ανθρώπους που ακόμα νομίζουν ότι ο καπιταλισμός έχει μέλλον και πληρώνουν την παραίσθηση τους με την ίδια τους την ζωή, καταβάλλοντας αυτήν σε μηνιαίες, έντοκες δόσεις. Μετά συνέρχομαι και θυμάμαι πως για εσάς και τους όμοιους σας, από την στιγμή που δεν αποτελώ για εσάς ένοπλη απειλή, δεν δίνετε την παραμικρή σημασία ό,τι και αν λέω, οπότε θα φλυαρήσω με την άνεση μου. 

    Μην ανθυπομειδιάτε όμως ειρωνικά που μιλάω για το τέλος του καπιταλισμού, δεν είμαι τόσο αφελής ώστε να πιστεύω σε αναρχικές ουτοπίες, κοmμουνιστικές κολεκτίβες ή ακόμα χειρότερα σε κάποια μελλοντική συνειδησιακή αφύπνιση της ανθρωπότητας και την συνεκδοχική απόρριψη της συσσώρευσης πλούτου μέσω της εκμετάλλευσης των αδύναμων. Γνωρίζω καλά ούτως η άλλως πως η πίστη στη εξιδανίκευση της ανθρώπινης φύσης είναι ένα προπαγανδιστικό κατάλοιπο της Χριστιανικής θρησκείας, που αποκρύπτει τον ψυχαναγκασμό και άρα τον αυτοέλεγχο απέναντι στην όποια εξουσία ορίζει αυθαίρετα σε τι ακριβώς συνίσταται αυτή η πολυπόθητη τελειότητα της ψυχής: σε σκληρή εργασία, αυταπάρνηση, υπακοή και άλλα τέτοια αρεστά σε κάθε τύραννο. 

    Όχι, δεν είμαι ούτε από εκείνους τους ελάχιστους, αξιοθαύμαστους πλην –φευ!- αθεράπευτα ρομαντικούς, σαν την Ουλρίκε Μάινχοφ, που είχαν το κουράγιο και την αποφασιστικότητα να απαντήσουν στο σύστημα που εκπροσωπείτε μιλώντας στην μοναδική γλώσσα που αυτό αντιλαμβάνεται, δηλαδή την ένοπλη βία και τον άτακτο πόλεμο. Εννοείται βέβαια ότι θεωρώ γενναίες και άξιες τις προσωπικότητες σαν και αυτήν, που τόλμησαν να δώσουν ένα έμπρακτο τέλος στο δίλημμα που βασάνιζε την μετά-Ναζιστική Γερμανία, καθώς αυτή ολιγωρούσε να καθαρθεί από το μίασμα του τότε πρόσφατου παρελθόντος της, δήθεν παγιδευμένη μεταξύ ανεύθυνης λήθης και ένοχης συνείδησης, κάπως σαν την Ελλάδα σήμερα που κάνει ότι δεν καταλαβαίνει πως έχει ξεπέσει στο έλεος αδίστακτων Ναζιστών. 

    Επίσης όμως, σε αντίθεση με την Ουλρίκε, γνωρίζω πως ο οπλισμός, τα μέσα και η οργάνωση του στρατού που ηγείστε ξεπερνάει τις δυνατότητες οποιασδήποτε τρομοκρατικής οργάνωσης, ή καλύτερα απελευθερωτικού στρατού, όπως προτιμώ να αποκαλώ τέτοιες ομάδες πρωτοβουλίας δράσης, μιας και ουδόλως τρομοκρατούμαι από αυτές, αντίθετα τις βλέπω με ιδιαίτερα φιλικό μάτι αφού πιστεύω ότι αξίζει ο κόπος τους να επιτίθενται στο σύστημα και στα καθίκια που το υπηρετούν, έστω και για συμβολικούς λόγους. Όχι, όταν μιλάω για πτώση του καπιταλισμού υπαινίσσομαι την οριστική άνοδο και επιβολή του μοναδικού μέχρι σήμερα αληθινού του αντίπαλου και προαλειφόμενου διαδόχου, του Ναζισμού Νο 2, του τελειοποιημένου, σύγχρονου Ναζισμού, που αντί να παραληρεί για μπαρούφες περί φυλετικής καθαρότητας και άλλα φαιδρά, πάει κατευθείαν στο ψητό και μιλάει μόνο για χρήμα über alles. Είδατε που ανησυχούσατε άδικα για μια φρασούλα? 

    Πάμε παρακάτω λοιπόν. Ίσως απορείτε με το θράσος μου να σας απευθύνω, και δη δημοσίως, τον λόγο, εγώ, ένα περιθωριακό φτωχοτίποτα απέναντι σε κοτζάμ Υπουργό που φυλακίζει όποιον δεν γουστάρει για ψύλλου πήδημα. Δεν είναι όμως θράσος, είναι συνειδητή έλλειψη σεβασμού, αφού απλά δεν αναγνωρίζω στο πρόσωπο σας το κύρος της ηγεσίας του στρατού σας, υπό την έννοια ότι δεν αισθάνομαι πως αυτός εκπροσωπεί το σύνολο στο οποίο ανήκω, μιας και παρά τους παραπλανητικούς τίτλους και τις τελετουργικά χορογραφημένες δημόσιες παρεμβάσεις του, είναι κοινά αποδεκτό ότι πρόκειται περί ιδιωτικής ένοπλης δύναμης, χρηματοδοτούμενης μεν από τους πάντα γενναιόδωρους προς εγκληματίες Έλληνες πολίτες, αλλά επί της ουσίας προστατεύοντας μόνο εκείνους τους ολιγάρχες – και τις πολιτικές τους μαριονέτες - που διαχειρίζονται τα δημόσια ταμεία για λογαριασμό των αφελών ή συνεργών ψηφοφόρων τους. 

    Αποκαλείται Ελληνικό δηλαδή το σώμα της εν Ελλάδα δρώσας αστυνομίας, όμως εγώ, και φυσικά κάθε νοήμων πολίτης αυτής της χώρας, δεν αναγνωρίζει σε αυτήν καμία εθνική ταυτότητα, αφού όλοι μας γνωρίζουμε ότι πρόκειται για τους ένστολους σωματοφύλακες των κ.κ. Βαρδινογιάννη, Ψυχάρη, Μπόμπολα, Αλαφούζου και οποιουδήποτε άλλου είναι αρκετά ισχυρός ώστε να ασκεί τις κατάλληλες πιέσεις, ή έστω να λαδώνει τους κατάλληλους οπλαρχηγούς. Πέρα λοιπόν από την κατάχρηση πολιτικής εξουσίας που ασκεί η ψευδό-Ελληνική αστυνομία ως φρουρά των διεφθαρμένων συμφερόντων της πλουτοκρατίας, υπάρχει βέβαια και η διαχείριση του υποκόσμου και της εγκληματικότητας. 

    Καλύτερα όμως να μην ανοίξουμε το θέμα αυτό, μιας και θα πρέπει να συζητήσουμε για τις σχέσεις της ψευδό-ΕΛ.ΑΣ. με την Χρυσή Αυγή, και τα ποινικά παρακλάδια αυτών των σχέσεων, ένα θέμα που είναι εκτός από ευρέως γνωστό, και ιδιαίτερα ενοχλητικό, ακόμα και σε εσάς – άραγε τι απέγινε η μήνυση που θα καταθέτατε εναντίον της Guardian για αυτά που κατήγγειλε περί αυτού του ζητήματος; 

    Αφού λοιπόν σας παρέθεσα το απαραίτητο πιστοποιητικό των κοινωνικών και πολιτικών μου φρονημάτων – ξέχασα να αναφέρω ότι είμαι άθεος, με συγχωρείτε – ας προχωρήσω στο κύριο θέμα της επιστολής αυτής. Και αυτό το θέμα, κύριε Δένδια, είναι η δήλωση σας περί τραγικής ποιότητας των μεταναστών που καταφθάνουν στην Ελλάδα. Ας ξεκινήσουμε με την ορθολογική και ψύχραιμη προσέγγιση, που τόσο αρεστή είναι στους απολογητές, αγύρτες και γυρολόγους του αναρχοκαπιταλισμού, μιας και είναι αόρατη σε μικρόνοες η στρεψοδικία που ακροθιγώς περιπλανάται γύρω από την ψυχολογικοποίηση του ύφους του αντίπαλου λόγου. Φορώντας λοιπόν για λίγο την κουκούλα του αποστασιοποιημένου τεχνοκράτη, σας ερωτώ: ποια ακριβώς διαδικασία εκτίμησης ικανοτήτων ακολουθείται από τους υφιστάμενους σας προκειμένου να διαπιστωθούν οι δεξιότητες και το μορφωτικό επίπεδο των μεταναστών στην Ελλάδα? Θέλετε να μου πείτε τι συμπεράσματα βγάλατε για την κοινωνική χρησιμότητα του μετανάστη που βίασε με κλομπ ένας αξιωματικός σας; 

    Ακόμα, καθώς συλλαμβάνετε μετανάστες και τους φυλακίζετε στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, τους παραδίδετε και εγκύκλιο περί των εξετάσεων που πρόκειται να δώσουν σε αυτά ώστε να διαπιστωθούν οι ευχέρειες, τα ταλέντα και εν τέλει η αξία τους ως πολίτες; Ξέρετε, με ενδιαφέρει ιδιαίτερα η διαδικασία μέσα από την οποία εκτιμάτε την ποιότητα των όσων διεκδικούν το προνόμιο να βρίσκονται εντός Ελληνικών συνόρων, μιας και είμαι σίγουρος ότι δεν είστε ρατσιστής, και δεν αφορά μόνο στους μετανάστες το ISO εγγύησης ανθρώπινης ποιότητας, αλλά εξ ίσου και στους ιθαγενείς, ένας εκ των οποίων είμαι και εγώ. 

    Επειδή, ας μην ξεχνάμε κε Δένδια, ότι ευπρόσδεκτοι και χρήσιμοι πολίτες, είτε μετανάστες, είτε ιθαγενείς, είναι μόνο εκείνοι που εξυπηρετούν τις ανάγκες της εγκληματικής πλουτοκρατίας που υπηρετείτε, ενώ γνωρίζουμε από εποχής Χίμλερ γνωρίζουμε τι οφείλει να κάνει κάποιος στην δική σας θέση για οποιεσδήποτε άλλες περιπτώσεις – ξέρετε, τις τραγικής ποιότητας περιπτώσεις, όπως γέρους, άρρωστους, πτωχούς τω πνεύματι, απλά αντιπαθητικούς. Ως ελληνας πολίτης λοιπόν ανησυχώ, μιας και γνωρίζοντας το αξιακό σύστημα της κοσμοθεωρίας σας, συνειδητοποιώ ότι για εσάς είμαι ακόμα πιο τραγικής ποιότητας από τα μωρά που δολοφονούνται διά πνιγμού από τον ιδιωτικό σας στρατό λόγω της έλλειψης διδακτορικού τους απ’ την Σορβόννη. 

    Ναι, κύριε Δένδια, το ομολογώ, είμαι ασυγχώρητα τραγικής ποιότητας Έλληνας για τα κριτήρια σας. Ούτε το ελάχιστο δεν έχω σκοπό να κάνω για την Ελλάδα, δηλαδή ούτε καν θα αναπαραχθώ, προκειμένου να μην στελεχώσω με τους απογόνους μου την επόμενη γενιά δούλων προς εκμετάλλευση από το Ναζιστικό καθεστώς που χρήζει αχαρακτήριστους τύπους σαν και εσάς ως Εκτιμητές Ποιότητας Ανθρώπων. (Τώρα που το θυμήθηκα και στο Άουσβιτς υπήρχε τέτοια θέση Εκτιμητή Χρήσιμων Κρατουμένων, ο οποίος πρώτους έστελνε στους φούρνους, μα ποιους άλλους φυσικά, τους γνώριμους μας άχρηστους. Φυσικά υπάρχει τεράστια διαφορά μεταξύ θαλάμου αερίων και βυθού του Αιγαίου, δεν προσπαθώ να συμψηφίσω, μην με παρεξηγείτε, έναν τυχαίο παραλληλισμό κάνω, εξάλλου αυτοί φορούσαν σβάστικα στο πέτο, οι δικοί σας φονιάδες πνίγουν μωρά με τον σταυρό στο χέρι, μιας και όπως και να το κάνουμε, πιο politically correct είναι οι φόνοι αθώων στο όνομα της Χριστιανοσύνης.) 

    Συνεχίζοντας την ανάλυση περί της τραγικής μου ποιότητας λοιπόν, σας ανακοινώνω πως ούτε επενδύσεις δεν πρόκειται να κάνω στην χώρα που λυμαίνεστε, μιας και είμαι φτωχομπινές, εσκεμμένα, επειδή δεν έχω την παραμικρή διάθεση να δουλέψω και να φορολογούμαι προκειμένου να αγοράζουν διαμερίσματα οι έκφυλοι απόγονοι των Ναζιστικών συμμοριών που κυβερνάνε τον τόπο. Αλλά και Κροίσος να ήμουν δεν θα επένδυα ποτέ σε μια κοινωνία σαν την Ελληνική, τόσο εκμαυλισμένη από αδίστακτους κοινωνιοπαθείς σαν και εσάς και τόσο διαβρωμένη από λούμπεν εγκληματίες σαν αυτούς που στελεχώνουν την Ναζιστική χούντα για την οποία εργάζεστε ως περήφανος Εκτιμητής Ποιότητας Ανθρώπων. 

    Αποκορύφωμα της τραγικής μου ποιότητας όμως είναι ότι είμαι εξαιρετικά μορφωμένος, κάτι που καθόλου, μα καθόλου δεν σας εξυπηρετεί, μιας και όταν αναφέρεστε σε επίπεδο ανθρώπων και Ευρωπαϊκή κουλτούρα, εσείς δεν εννοείτε την παιδεία, αλλά την εκπαίδευση στην τυφλή πειθαρχεία προς την εκάστοτε ντόπια μαφία διαχειρίζεται τα Ευρωπαϊκά κονδύλια από τα οποία επιβιώνει η σάπια ηγεσία της χώρας αυτής, η οποία μέχρι τελευταίου αποτελείται από κάτι γλοιώδεις, αμόρφωτους, ψυχοπαθείς μεσάζοντες μεταξύ των εθελόδουλων ημεδαπών αγροίκων και των ιδιοτελών ιμπεριαλιστών τοκογλύφων. 

    Νομίζω ότι με όλα τα προαναφερθέντα έχετε πειστεί για την τραγική μου ποιότητα κύριε Δένδια, και αν κάτι δεν σας πείθει από αυτά που προανέφερα, ας ρίξω και το τελευταίο χαρτί στο τραπέζι: είμαι ομοφυλόφιλος. Πείτε μου λοιπόν, από που φεύγει ο σκυλοπνίχτης για το Φαρμακοάουσβιτς παρακαλώ, και πόσο είναι το εισιτήριο, φτάνει ένα χρυσό δόντι ή να σας δώσω και κάτι ψιλά που είχα για την κονσέρβα του γάτου μου; 

    Με αηδία και μόνο στην ιδέα ότι αναπνέω τον ίδιο αέρα με καθάρματα σαν και σας,

Π.

Πηγή: koutipandoras.gr
    Μόνο οργή και απογοήτευση μπορεί να προκαλέσει το δημοσίευμα της εφημερίδας Wall Street Journal (WSJ), αναφορικά με μία συνάντηση που έγινε στο περιθώριο του Eurogroup. Όπως αναφέρει η εφημερίδα, την ώρα που ο έλληνας υπουργός Οικονομικών έδινε συνέντευξη τύπου, οι υπουργοί Οικονομικών της Γαλλίας και της Γερμανίας, καθώς επίσης και ευρωπαίοι αξιωματούχοι πραγματοποίησαν μυστική συνάντηση με επίκεντρο τις αυξανόμενες ανησυχίες γύρω από την ελληνική διάσωση. 

    Σύμφωνα με την εφημερίδα στη συνάντηση, συμμετείχαν ανώτατοι αξιωματούχοι του ΔΝΤ, της Κομισιόν, της ΕΚΤ, ανώτατοι αξιωματούχοι της ευρωζώνης, καθώς και οι υπουργοί Οικονομικών της Γαλλίας και της Γερμανίας. Στόχος τους ήταν να βρουν τρόπους για να αντιμετωπίσουν τα προβλήματα που απειλούν την εύθραυστη ανάκαμψη στην Ελλάδα και την ευρύτερη ευρωζώνη. Η συζήτηση περιστράφηκε γύρω από τον τρόπο με τον οποίο θα πιέσουν την ελληνική κυβέρνηση να προχωρήσει σε μη δημοφιλείς μεταρρυθμίσεις. Όπως επίσης και γύρω από τον τρόπο που θα συγκεντρωθούν εξτρά κεφάλαια προκειμένου να καλυφθούν οι χρημαατοδοτικές ανάγκες της Αθήνας, για το δεύτερο εξάμηνο του έτους, οι οποίες εκτιμώνται σε 5 -6 δισ. ευρώ. 

    Πιο απλά, οι γερμανοί και γάλλοι εταίροι μας αποφάσισαν για εμάς δίχως εμάς. Παρά τα όσα υποστηρίζουν οι κ.κ. Αντώνης Σαμαράς και Γιάννης Στουρνάρας. Αν και σύμφωνα με το δημοσίευμα, η συνάντηση δεν κατέληξε σε συμπέρασμα Και μόνο το γεγονός όμως δείχνει το πόσο η χώρα εδώ και τέσσερα σχεδόν χρόνια έχει παραδώσει την εθνική της κυριαρχία και απλά εκτελεί εντολές.

Πηγή: koutipandoras.gr

WSJ: Γάλλοι και Γερμανοί αποφάσισαν μυστικά για την Ελλάδα

    Μόνο οργή και απογοήτευση μπορεί να προκαλέσει το δημοσίευμα της εφημερίδας Wall Street Journal (WSJ), αναφορικά με μία συνάντηση που έγινε στο περιθώριο του Eurogroup. Όπως αναφέρει η εφημερίδα, την ώρα που ο έλληνας υπουργός Οικονομικών έδινε συνέντευξη τύπου, οι υπουργοί Οικονομικών της Γαλλίας και της Γερμανίας, καθώς επίσης και ευρωπαίοι αξιωματούχοι πραγματοποίησαν μυστική συνάντηση με επίκεντρο τις αυξανόμενες ανησυχίες γύρω από την ελληνική διάσωση. 

    Σύμφωνα με την εφημερίδα στη συνάντηση, συμμετείχαν ανώτατοι αξιωματούχοι του ΔΝΤ, της Κομισιόν, της ΕΚΤ, ανώτατοι αξιωματούχοι της ευρωζώνης, καθώς και οι υπουργοί Οικονομικών της Γαλλίας και της Γερμανίας. Στόχος τους ήταν να βρουν τρόπους για να αντιμετωπίσουν τα προβλήματα που απειλούν την εύθραυστη ανάκαμψη στην Ελλάδα και την ευρύτερη ευρωζώνη. Η συζήτηση περιστράφηκε γύρω από τον τρόπο με τον οποίο θα πιέσουν την ελληνική κυβέρνηση να προχωρήσει σε μη δημοφιλείς μεταρρυθμίσεις. Όπως επίσης και γύρω από τον τρόπο που θα συγκεντρωθούν εξτρά κεφάλαια προκειμένου να καλυφθούν οι χρημαατοδοτικές ανάγκες της Αθήνας, για το δεύτερο εξάμηνο του έτους, οι οποίες εκτιμώνται σε 5 -6 δισ. ευρώ. 

    Πιο απλά, οι γερμανοί και γάλλοι εταίροι μας αποφάσισαν για εμάς δίχως εμάς. Παρά τα όσα υποστηρίζουν οι κ.κ. Αντώνης Σαμαράς και Γιάννης Στουρνάρας. Αν και σύμφωνα με το δημοσίευμα, η συνάντηση δεν κατέληξε σε συμπέρασμα Και μόνο το γεγονός όμως δείχνει το πόσο η χώρα εδώ και τέσσερα σχεδόν χρόνια έχει παραδώσει την εθνική της κυριαρχία και απλά εκτελεί εντολές.

Πηγή: koutipandoras.gr
Να το πω όσο πιο απλά γίνεται: Έστω πως οτιδήποτε άλλο εκτός από αυτή την κυβέρνηση πράγματι θα έχει καταστροφικές συνέπειες για τη χώρα… 

    Έστω ότι θα εξαναγκαστούμε πράγματι σε βίαιη -δίχως δική μας πρωτοβουλία- έξοδο από το ευρώ, ο πληθωρισμός θα εκτοξευτεί, θα γίνει bank run, θα φτωχύνουμε ακόμη περισσότερο, δεν θα υπάρχουν καύσιμα, οι μεταφορές θα παγώσουν, θα λείψουν τα τρόφιμα, θα εξαντληθούν και όσα φάρμακα υπάρχουν, η χώρα θα υποφέρει πολλαπλάσια σε σχέση με όσο υποφέρει τώρα. Έστω ότι όλα αυτά θα γίνουν ακριβώς έτσι κι ότι ήδη, από τώρα, γνωρίζουμε με απόλυτη βεβαιότητα ότι δεν υπάρχει η παραμικρή περίπτωση να γίνουν διαφορετικά. 

   Αν ήσασταν δημοκράτες θα έπρεπε συνειδητά να επιλέξετε να σας συμβούν όλα αυτά και χίλιες φορές χειρότερα από το να δεχόσαστε να ψηφίσετε την κυβέρνηση του υπουργού που λέει -και μάλιστα λίγες μέρες μετά τον πνιγμό δώδεκα ανθρώπων στο Φαρμακονήσι- πως «η ποιότητα, η διαφορά κουλτούρας των μεταναστών που δεχόμαστε εμείς σε σχέση με τις άλλες χώρες, είναι τραγική». Αν ήσασταν δημοκράτες.

Πηγή: unfollow.com.gr

Αν ήσασταν δημοκράτες…, του Αυγουστίνου Ζενάκου

Να το πω όσο πιο απλά γίνεται: Έστω πως οτιδήποτε άλλο εκτός από αυτή την κυβέρνηση πράγματι θα έχει καταστροφικές συνέπειες για τη χώρα… 

    Έστω ότι θα εξαναγκαστούμε πράγματι σε βίαιη -δίχως δική μας πρωτοβουλία- έξοδο από το ευρώ, ο πληθωρισμός θα εκτοξευτεί, θα γίνει bank run, θα φτωχύνουμε ακόμη περισσότερο, δεν θα υπάρχουν καύσιμα, οι μεταφορές θα παγώσουν, θα λείψουν τα τρόφιμα, θα εξαντληθούν και όσα φάρμακα υπάρχουν, η χώρα θα υποφέρει πολλαπλάσια σε σχέση με όσο υποφέρει τώρα. Έστω ότι όλα αυτά θα γίνουν ακριβώς έτσι κι ότι ήδη, από τώρα, γνωρίζουμε με απόλυτη βεβαιότητα ότι δεν υπάρχει η παραμικρή περίπτωση να γίνουν διαφορετικά. 

   Αν ήσασταν δημοκράτες θα έπρεπε συνειδητά να επιλέξετε να σας συμβούν όλα αυτά και χίλιες φορές χειρότερα από το να δεχόσαστε να ψηφίσετε την κυβέρνηση του υπουργού που λέει -και μάλιστα λίγες μέρες μετά τον πνιγμό δώδεκα ανθρώπων στο Φαρμακονήσι- πως «η ποιότητα, η διαφορά κουλτούρας των μεταναστών που δεχόμαστε εμείς σε σχέση με τις άλλες χώρες, είναι τραγική». Αν ήσασταν δημοκράτες.

Πηγή: unfollow.com.gr

   Πενήντα μέλη της φοιτητικής παράταξης ΑΡΕΝ πήγαν να διαμαρτυρηθούν έξω από το πολιτικό γραφείο του υπουργού Ναυτιλίας Μιλτιάδη Βαρβιτσιώτη για τις πολιτικές ευθύνες που ανακύπτουν από την πρόσφατη τραγωδία στο Φαρμακονήσι. Πέντε από αυτούς ανέβηκαν στο γραφείο του υπουργού, άφησαν μερικά φυλλάδια, κόλλησαν και κάποια αυτοκόλλητα και μετά κατέβηκαν πάλι στον δρόμο, για να ενωθούν με τους υπόλοιπους διαδηλωτές, που στέκονταν στο πεζοδρόμιο, κρατώντας ένα πανό. Ξαφνικά εμφανίστηκαν από το πουθενά μοτοσυκλέτες με σιδερόφρακτους Δελτάδες και άρχισαν να χτυπούν και να βρίζουν τους παριστάμενους, για να προσαγάγουν εντέλει 30 εξ αυτών. 

    Τα γεγονότα αυτά περιγράφηκαν από τον τηλεοπτικό ΣΚΑΙ ως εξής: «'Άγνωστοι' εισέβαλαν στο γραφείο του Μιλτιάδη Βαρβιτσιώτη». Το "άγνωστοι" εντός εισαγωγικών, για να παραπέμπει στους περίφημους «γνωστούς - άγνωστους» και στους συνειρμούς που προκαλούν οι αναφορές σε αυτούς. Μετά από λίγο οι «εισβολή» έγινε «κατάληψη», οι «άγνωστοι» έγιναν «καταληψίες» και για να στηθεί πλήρως το σκηνικό, ειπώθηκε ότι κάπου ακούστηκε και μια έκρηξη, χωρίς να προσκομισθεί κανένα απολύτως στοιχείο που να το αποδεικνύει. 

    Τι κατάλαβε απ' όλα τούτα κάποιος που ενημερώνεται από τον ΣΚΑΙ; Ότι ξαφνικά μπούκαραν στο γραφείο του υπουργού ορδές μπαχαλάκηδων, έκαναν κατάληψη, κατέστρεψαν, λεηλάτησαν, δήωσαν και μέσα στην αναμπουμπούλα, κάποιος ήρθε στο τσακίρ κέφι και έριξε μια βόμβα. Ποιος ήταν, άραγε, αυτός ο «κάποιος»; Μήπως ήταν ο Χριστόδουλος Ξηρός; Όλα τα ενδεχόμενα είναι ανοιχτά, αυτό είναι το κλισέ που χρησιμοποιούν τα συστημικά ΜΜΕ, όταν θέλουν να ρίξουν λάσπη και ταυτοχρόνως να προφυλάξουν τη λιποδερματομυική μάζα που περιβάλλει την απόληξη του παχέως εντέρου τους. 

    Αν δεν υπήρχε η ξεδιάντροπη προπαγάνδα των καθεστωτικών ΜΜΕ, η κυβέρνηση δεν θα είχε το θράσος να δώσει εντολή στους Δελτάδες να πάνε και να λιανίσουν τους ειρηνικούς διαδηλωτές. Διέταξε την έφοδο επειδή γνώριζε ότι το γεγονός θα περάσει από τις μυλόπετρες της διαπλοκής και θα αλλοιωθεί πλήρως. Το ξύλο των σιδηρόφραχτων σε άοπλους εμφανίστηκε ως προστασία του υπουργού και του λαού της Αθήνας από άγνωστους καταληψίες που, άμα λάχει, μπορεί να ρίχνουν και βόμβες. 

    Αν τα καθεστωτικά ΜΜΕ έλεγαν τα πράγματα όπως έγιναν, η κυβέρνηση θα απολογούνταν επειδή άσκησε απρόκλητη βία σε νέους ανθρώπους που πήγαν να διαμαρτυρηθούν για τον θάνατο εννιά παιδιών. Αντί αυτού, η πλήρης διαστρέβλωση της πραγματικότητας έδωσε τη δυνατότητα στους Μουρούτηδες να μιλήσουν για ταραξίες που θέλουν τα σύνορά μας ξέφραγα αμπέλια, τουτέστιν, εκεί που μας χρωστούσανε, μας πήραν και το βόδι. Η μιντιακή προπαγάνδα είναι αναπόσπαστο συστατικό του ανθρωπολογικού πειράματος που εξελίσσεται στην Ελλάδα εδώ και τέσσερα χρόνια, είναι σαν τα φάρμακα που έδινε στους πολίτες το ολοκληρωτικό καθεστώς του «Θαυμαστού καινούργιου κόσμου», για να τους κρατάει ήσυχους κι ακίνδυνους. Θα μπορούσες να το πεις και χημικό πόλεμο.

  Πηγή: avgi.gr

Ο χημικός πόλεμος του ΣΚΑΙ, του Ανανδρανιστάκη Γιώργου


   Πενήντα μέλη της φοιτητικής παράταξης ΑΡΕΝ πήγαν να διαμαρτυρηθούν έξω από το πολιτικό γραφείο του υπουργού Ναυτιλίας Μιλτιάδη Βαρβιτσιώτη για τις πολιτικές ευθύνες που ανακύπτουν από την πρόσφατη τραγωδία στο Φαρμακονήσι. Πέντε από αυτούς ανέβηκαν στο γραφείο του υπουργού, άφησαν μερικά φυλλάδια, κόλλησαν και κάποια αυτοκόλλητα και μετά κατέβηκαν πάλι στον δρόμο, για να ενωθούν με τους υπόλοιπους διαδηλωτές, που στέκονταν στο πεζοδρόμιο, κρατώντας ένα πανό. Ξαφνικά εμφανίστηκαν από το πουθενά μοτοσυκλέτες με σιδερόφρακτους Δελτάδες και άρχισαν να χτυπούν και να βρίζουν τους παριστάμενους, για να προσαγάγουν εντέλει 30 εξ αυτών. 

    Τα γεγονότα αυτά περιγράφηκαν από τον τηλεοπτικό ΣΚΑΙ ως εξής: «'Άγνωστοι' εισέβαλαν στο γραφείο του Μιλτιάδη Βαρβιτσιώτη». Το "άγνωστοι" εντός εισαγωγικών, για να παραπέμπει στους περίφημους «γνωστούς - άγνωστους» και στους συνειρμούς που προκαλούν οι αναφορές σε αυτούς. Μετά από λίγο οι «εισβολή» έγινε «κατάληψη», οι «άγνωστοι» έγιναν «καταληψίες» και για να στηθεί πλήρως το σκηνικό, ειπώθηκε ότι κάπου ακούστηκε και μια έκρηξη, χωρίς να προσκομισθεί κανένα απολύτως στοιχείο που να το αποδεικνύει. 

    Τι κατάλαβε απ' όλα τούτα κάποιος που ενημερώνεται από τον ΣΚΑΙ; Ότι ξαφνικά μπούκαραν στο γραφείο του υπουργού ορδές μπαχαλάκηδων, έκαναν κατάληψη, κατέστρεψαν, λεηλάτησαν, δήωσαν και μέσα στην αναμπουμπούλα, κάποιος ήρθε στο τσακίρ κέφι και έριξε μια βόμβα. Ποιος ήταν, άραγε, αυτός ο «κάποιος»; Μήπως ήταν ο Χριστόδουλος Ξηρός; Όλα τα ενδεχόμενα είναι ανοιχτά, αυτό είναι το κλισέ που χρησιμοποιούν τα συστημικά ΜΜΕ, όταν θέλουν να ρίξουν λάσπη και ταυτοχρόνως να προφυλάξουν τη λιποδερματομυική μάζα που περιβάλλει την απόληξη του παχέως εντέρου τους. 

    Αν δεν υπήρχε η ξεδιάντροπη προπαγάνδα των καθεστωτικών ΜΜΕ, η κυβέρνηση δεν θα είχε το θράσος να δώσει εντολή στους Δελτάδες να πάνε και να λιανίσουν τους ειρηνικούς διαδηλωτές. Διέταξε την έφοδο επειδή γνώριζε ότι το γεγονός θα περάσει από τις μυλόπετρες της διαπλοκής και θα αλλοιωθεί πλήρως. Το ξύλο των σιδηρόφραχτων σε άοπλους εμφανίστηκε ως προστασία του υπουργού και του λαού της Αθήνας από άγνωστους καταληψίες που, άμα λάχει, μπορεί να ρίχνουν και βόμβες. 

    Αν τα καθεστωτικά ΜΜΕ έλεγαν τα πράγματα όπως έγιναν, η κυβέρνηση θα απολογούνταν επειδή άσκησε απρόκλητη βία σε νέους ανθρώπους που πήγαν να διαμαρτυρηθούν για τον θάνατο εννιά παιδιών. Αντί αυτού, η πλήρης διαστρέβλωση της πραγματικότητας έδωσε τη δυνατότητα στους Μουρούτηδες να μιλήσουν για ταραξίες που θέλουν τα σύνορά μας ξέφραγα αμπέλια, τουτέστιν, εκεί που μας χρωστούσανε, μας πήραν και το βόδι. Η μιντιακή προπαγάνδα είναι αναπόσπαστο συστατικό του ανθρωπολογικού πειράματος που εξελίσσεται στην Ελλάδα εδώ και τέσσερα χρόνια, είναι σαν τα φάρμακα που έδινε στους πολίτες το ολοκληρωτικό καθεστώς του «Θαυμαστού καινούργιου κόσμου», για να τους κρατάει ήσυχους κι ακίνδυνους. Θα μπορούσες να το πεις και χημικό πόλεμο.

  Πηγή: avgi.gr

   Με τη συγκυβέρνηση να παραπαίει και να πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο, είπε κι ένας ευρωκομματικός φίλος του κ. Σαμαρά να δώσει όπως-όπως ένα χεράκι στήριξης. Ήρθε λοιπόν ο "πολύς" ευρωελεγκτής κ. Ότμαρ Κάρας και, αντί να μας μιλήσει για το γεγονός ότι ο πρωθυπουργός πρώτα ανέβαλε την επίσκεψη της ευρωεπιτροπής στη χώρα μας λόγω ανάληψης της ευρωπροεδρίας και τώρα καθυστερεί (;) ή αποφεύγει να απαντήσει στα ερωτήματά της, προκλητικά μας σερβίρισε ένα ψέμα - πυροτέχνημα κατά του ΣΥΡΙΖΑ που "κράτησε" μόλις μια μέρα... 

    Ήταν τόσο χοντροκομμένη η επίθεση στον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης, που κατέρρευσε στο φως των δικαιολογημένων αντιδράσεων, αλλά και στην ανάγκη έστω περιορισμένης ανασκευής. Άλλωστε, ο συνεισηγητής του κ. Κάρας, ο Γάλλος σοσιαλιστής ευρωβουλευτής Λίεμ Χοανγκ Νγκοκ, είπε χθες ότι "ήταν φυσικό και ωφέλιμο για μας να ακούσουμε αυτά που είχε να πει ο κ. Τσίπρας". Μάλιστα, ο Γάλλος ευρωβουλευτής πρόσθεσε, διαψεύδοντας τον Κάρας, ότι ο κ. Τσίπρας "μας εφοδίασε και με μια λεπτομερή οικονομική και κοινωνική ανάλυση, καθώς επίσης και προτάσεις για πολιτικές, που εμπεριείχαν ένα διεξοδικό ντοκουμέντο" αναφερόμενος στη Μαύρη Βίβλο που είχε επιδώσει ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ στο Στρασβούργο. 

    Τους συκοφαντικούς ισχυρισμούς του ομοϊδεάτη των Μέρκελ - Σαμαρά κ. Κάρας κατακεραύνωσαν με κοινή τους δήλωση και οι ευρωβουλευτές, βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ Χουντής, Βαλαβάνη, Λαφαζάνης, Δρίτσας, τονίζοντας ότι ο ΣΥΡΙΖΑ συμβάλλει στη δουλειά της επιτροπής και μάλιστα με πρότασή του η ευρωεπιτροπή θα συναντήσει στην Ελλάδα και οργανώσεις κοινωνικής αλληλεγγύης. 

    Όσο κι αν προσπαθούν οι παρέες, οι φίλοι του κ. Κάρας να αποπροσανατολίσουν τους πολίτες από την καταστροφική πορεία της χώρας υπό την αδιέξοδη συνταγή της τρόικας, η κοινωνική, οικονομική πραγματικότητα βοά τόσο στην Ελλάδα όσο και σε άλλες χώρες του Νότου της Ευρώπης και μπροστά στις επερχόμενες ευρωεκλογές οι συμπολίτες μας θα καταδικάσουν με την ψήφο τους τις νεοφιλελελύθερες πολιτικές, τις συνταγές ακραίας λιτότητας και θα στηρίξουν τις ρεαλιστικές, ουσιαστικές, ανατρεπτικές προτάσεις της Αριστεράς. Με πυροτεχνήματα, συκοφαντίες, απειλές και εκβιασμούς δεν πρόκειται να ανακάμψουν οι ντόπιες και άλλες ευρωδυνάμεις που αποδέχονται τη γερμανική Ευρώπη και τα τελεσίγραφα της Μέρκελ. 

Πηγή: avgi.gr

Μια μέρα κράτησε το ψέμα...


   Με τη συγκυβέρνηση να παραπαίει και να πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο, είπε κι ένας ευρωκομματικός φίλος του κ. Σαμαρά να δώσει όπως-όπως ένα χεράκι στήριξης. Ήρθε λοιπόν ο "πολύς" ευρωελεγκτής κ. Ότμαρ Κάρας και, αντί να μας μιλήσει για το γεγονός ότι ο πρωθυπουργός πρώτα ανέβαλε την επίσκεψη της ευρωεπιτροπής στη χώρα μας λόγω ανάληψης της ευρωπροεδρίας και τώρα καθυστερεί (;) ή αποφεύγει να απαντήσει στα ερωτήματά της, προκλητικά μας σερβίρισε ένα ψέμα - πυροτέχνημα κατά του ΣΥΡΙΖΑ που "κράτησε" μόλις μια μέρα... 

    Ήταν τόσο χοντροκομμένη η επίθεση στον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης, που κατέρρευσε στο φως των δικαιολογημένων αντιδράσεων, αλλά και στην ανάγκη έστω περιορισμένης ανασκευής. Άλλωστε, ο συνεισηγητής του κ. Κάρας, ο Γάλλος σοσιαλιστής ευρωβουλευτής Λίεμ Χοανγκ Νγκοκ, είπε χθες ότι "ήταν φυσικό και ωφέλιμο για μας να ακούσουμε αυτά που είχε να πει ο κ. Τσίπρας". Μάλιστα, ο Γάλλος ευρωβουλευτής πρόσθεσε, διαψεύδοντας τον Κάρας, ότι ο κ. Τσίπρας "μας εφοδίασε και με μια λεπτομερή οικονομική και κοινωνική ανάλυση, καθώς επίσης και προτάσεις για πολιτικές, που εμπεριείχαν ένα διεξοδικό ντοκουμέντο" αναφερόμενος στη Μαύρη Βίβλο που είχε επιδώσει ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ στο Στρασβούργο. 

    Τους συκοφαντικούς ισχυρισμούς του ομοϊδεάτη των Μέρκελ - Σαμαρά κ. Κάρας κατακεραύνωσαν με κοινή τους δήλωση και οι ευρωβουλευτές, βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ Χουντής, Βαλαβάνη, Λαφαζάνης, Δρίτσας, τονίζοντας ότι ο ΣΥΡΙΖΑ συμβάλλει στη δουλειά της επιτροπής και μάλιστα με πρότασή του η ευρωεπιτροπή θα συναντήσει στην Ελλάδα και οργανώσεις κοινωνικής αλληλεγγύης. 

    Όσο κι αν προσπαθούν οι παρέες, οι φίλοι του κ. Κάρας να αποπροσανατολίσουν τους πολίτες από την καταστροφική πορεία της χώρας υπό την αδιέξοδη συνταγή της τρόικας, η κοινωνική, οικονομική πραγματικότητα βοά τόσο στην Ελλάδα όσο και σε άλλες χώρες του Νότου της Ευρώπης και μπροστά στις επερχόμενες ευρωεκλογές οι συμπολίτες μας θα καταδικάσουν με την ψήφο τους τις νεοφιλελελύθερες πολιτικές, τις συνταγές ακραίας λιτότητας και θα στηρίξουν τις ρεαλιστικές, ουσιαστικές, ανατρεπτικές προτάσεις της Αριστεράς. Με πυροτεχνήματα, συκοφαντίες, απειλές και εκβιασμούς δεν πρόκειται να ανακάμψουν οι ντόπιες και άλλες ευρωδυνάμεις που αποδέχονται τη γερμανική Ευρώπη και τα τελεσίγραφα της Μέρκελ. 

Πηγή: avgi.gr
* Στο κενό η επιχείρηση Σαμαρά - Βενιζέλου να τρωθεί η προγραμματική αξιοπιστία του ΣΥΡΙΖΑ με αιχμή τους προχθεσινούς υπαινιγμούς του Ότμαρ Κάρας, καθώς χθες ο συντηρητικός ευρωβουλευτής αναγκάσθηκε σε αναδίπλωση. Καταπέλτης ο σοσιαλιστής ευρωβουλευτής Νγκοκ 

* Σιγή από την κυβέρνηση για τις απαξιωτικές κρίσεις της Επιτροπής του Κοινοβουλίου για την τρόικα και τις πολιτικές του Μνημονίου Την τακτική της στρουθοκαμήλου ακολούθησαν και χθες Σαμαράς και Βενιζέλος παραβλέποντας την ουσία των εκτιμήσεων της Επιτροπής του Ευρωκοινοβουλίου για τα πεπραγμένα της τρόικας και ασχολούμενοι με προχθεσινές δηλώσεις του Ό. Κάρας για τον ΣΥΡΙΖΑ, τις οποίες ο ευρωβουλευτής αναγκάστηκε να ανασκευάσει. 

"Η τρόικα πέθανε, η δράση της σε όποια χώρα πήγα ήταν καταστροφική" δήλωσε χθες ο Ό. Κάρας και, αναδιπλούμενος, πρόσθεσε: "Δεν ήρθα να ελέγξω τον κ. Τσίπρα, δουλειά μου είναι να ελέγξω την τρόικα". Το πρόγραμμα που κατέθεσε ο ΣΥΡΙΖΑ στην Επιτροπή του Ευρωκοινοβουλίου παρουσίασε, στη συνέντευξη Τύπου των ευρωβουλευτών, ο Γάλλος σοσιαλιστής Λιέμ Χόανγκ Νγκοκ, ο οποίος επέμεινε και στο κούρεμα του χρέους για να βγει η Ελλάδα από το τούνελ της λιτότητας. 

Πηγή: avgi.gr

Διυλίζουν τον κώνωπα καταπίνουν την τρόικα

* Στο κενό η επιχείρηση Σαμαρά - Βενιζέλου να τρωθεί η προγραμματική αξιοπιστία του ΣΥΡΙΖΑ με αιχμή τους προχθεσινούς υπαινιγμούς του Ότμαρ Κάρας, καθώς χθες ο συντηρητικός ευρωβουλευτής αναγκάσθηκε σε αναδίπλωση. Καταπέλτης ο σοσιαλιστής ευρωβουλευτής Νγκοκ 

* Σιγή από την κυβέρνηση για τις απαξιωτικές κρίσεις της Επιτροπής του Κοινοβουλίου για την τρόικα και τις πολιτικές του Μνημονίου Την τακτική της στρουθοκαμήλου ακολούθησαν και χθες Σαμαράς και Βενιζέλος παραβλέποντας την ουσία των εκτιμήσεων της Επιτροπής του Ευρωκοινοβουλίου για τα πεπραγμένα της τρόικας και ασχολούμενοι με προχθεσινές δηλώσεις του Ό. Κάρας για τον ΣΥΡΙΖΑ, τις οποίες ο ευρωβουλευτής αναγκάστηκε να ανασκευάσει. 

"Η τρόικα πέθανε, η δράση της σε όποια χώρα πήγα ήταν καταστροφική" δήλωσε χθες ο Ό. Κάρας και, αναδιπλούμενος, πρόσθεσε: "Δεν ήρθα να ελέγξω τον κ. Τσίπρα, δουλειά μου είναι να ελέγξω την τρόικα". Το πρόγραμμα που κατέθεσε ο ΣΥΡΙΖΑ στην Επιτροπή του Ευρωκοινοβουλίου παρουσίασε, στη συνέντευξη Τύπου των ευρωβουλευτών, ο Γάλλος σοσιαλιστής Λιέμ Χόανγκ Νγκοκ, ο οποίος επέμεινε και στο κούρεμα του χρέους για να βγει η Ελλάδα από το τούνελ της λιτότητας. 

Πηγή: avgi.gr

Δευτέρα 27 Ιανουαρίου 2014

   Η Δημοκρατία είναι μοναδική όπως και το πορτοκάλι. Βέβαια δεν μπορούν να συγκριθούν γιατί είναι ανόμοια πράγματα. Ένας τύπος πολιτεύματος με ένα φρούτο. Έχουν, όμως, διαφορετικές ποικιλίες. Οι φυσικές ποικιλίες στο πορτοκάλι οφείλονται στα διαφορετικά είδη του φυτού που δίνει τον συγκεκριμένο καρπό. Με τη Δημοκρατία τα πράγματα, σε ό,τι αφορά τις ποικιλίες της (παραλλαγές της καλύτερα) είναι πιο σύνθετα. Η ιστορική εμπειρία δείχνει πως τις πιο πολλές φορές οι «βελτιώσεις» που χρησιμοποιούνται για να καλυτερέψουν την ποιότητα της Δημοκρατίας, στοχεύουν στον περιορισμό του εύρους εφαρμογής της. Όσο πιο πολύ περιορίζεται το εύρος εφαρμογής της, τόσο περισσότερο η Δημοκρατία εκφυλίζεται. Για παράδειγμα, σκεφτείτε μία χώρα με ένα εκλογικό σύστημα όπου από τις 56 εκλογικές περιφέρειες, τρεις μόλις (Α-Β Αθήνας και υπόλοιπο Αττικής) με εκλογικό πληθυσμό σχεδόν 2,5 εκατ. πολιτών (σε σύνολο 10, 25 εκατ.) συγκεντρώνουν 71 έδρες από τις 288 συνολικά που διατίθενται στις περιφέρειες ενώ ταυτόχρονα το πρώτο κόμμα παίρνει και μπόνους 50 εδρών. 

    Όταν στόχος είναι ο περιορισμός της ελευθερίας έκφρασης και της χειραγώγησης της κοινής γνώμης, το εκλογικό σύστημα αποκτά τέτοιο βαθμό πολυπλοκότητας, έτσι ώστε να μη γίνεται κατανοητό από τους πολίτες αλλά μόνον από τους «ειδικούς». Οπότε απαιτείται η παρουσία «ειδικών» για να εξηγηθεί η Δημοκρατία και ο τρόπος που εφαρμόζεται, ο εκφυλισμός της έχει ήδη ξεκινήσει. Ίσως η πλέον ενδιαφέρουσα παραλλαγή εκφυλισμένης Δημοκρατίας να είναι εκείνη της «δημοκρατίας της μπανάνας». Τη ζούμε εδώ στην Ελλάδα την τελευταία τετραετία με ιδιαίτερη ένταση και καθαρότητα που δεν βλέπουν, μόνον εκείνοι που δεν θέλουν. Που δεν θέλουν να καταλάβουν ότι σε χώρες υπό επιτροπεία, σε χώρες όπου η εθνική κυριαρχία έχει καταργηθεί, έχουμε να κάνουμε με μία «μπανανία». Η παράκαμψη του συντάγματος όπου έχουν κατοχυρωθεί δημοκρατικές ελευθερίες, πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα με τη μορφή πράξεων νομοθετικού περιεχομένου, δεν είναι τίποτε άλλο την ουσιαστική κατάργησή του. Αν σε αυτή την εικόνα προσθέσει κάποιος την προβληματική λειτουργία της δικαιοσύνης, την προνομιακή συγκέντρωση των ΜΜΕ στα χέρια λίγων κάποιων (που ωφελούνται από την εκμετάλλευση της κρατικής περιουσίας) και την ένταση της κρατικής καταστολής, μπορεί να αντιληφθεί ότι δεν είναι ιδιαίτερα δύσκολο να επιβάλει οτιδήποτε στους πολίτες μίας χώρας-μπανανίας. 

    Πολίτες που για χρόνια εκπαιδεύθηκαν στην ατομικότητα, την απάθεια, την αδιαφορία, την αποφυγή της προσπάθειας, την ύπαρξη ηθικών κανόνων ως ανασταλτικού παράγοντα επιτυχίας. Σε μία «μπανανία» το αρνητικό οικονομικό αποτέλεσμα των πράξεων εκείνων που κυβερνούν (οι οποίοι έχουν το ακαταλόγιστο) υφίστανται οι πολίτες (πλην ελαχίστων αλλά αυτών των ελαχίστων, στα παπούτσια τους η Δημοκρατία). Γιατί είναι μεγάλο καλαμπούρι να φτιάχνεις έναν οργανισμό όπως το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (ΤΧΣ) επειδή στο έχουν επιβάλλει και να λες ότι έχεις δημοκρατία. Και αυτό γιατί το ΤΧΣ που ιδρύθηκε τον Ιούλιο του 2010 είναι νομικό πρόσωπο ιδιωτικού δικαίου, το οποίο δεν ανήκει στον δημόσιο τομέα, διαθέτει διοικητική και οικονομική αυτοτέλεια, λειτουργεί αμιγώς κατά τους κανόνες της ιδιωτικής οικονομίας και δεν ελέγχεται από την κυβέρνηση. 

    Σκοπός του, σύμφωνα με τους εμπνευστές του, είναι η διατήρηση της σταθερότητας του ελληνικού τραπεζικού συστήματος, μέσω της ενίσχυσης της κεφαλαιακής επάρκειας των πιστωτικών ιδρυμάτων, συμπεριλαμβανομένων και θυγατρικών αλλοδαπών πιστωτικών ιδρυμάτων, εφόσον λειτουργούν νόμιμα στην Ελλάδα κατόπιν άδειας της Τράπεζας της Ελλάδος. Τις επισημάνσεις στον σκοπό του ταμείου, μπορείτε να τις κάνετε και μόνοι σας. Αυτή η «ενίσχυση της κεφαλαιακής επάρκειας των πιστωτικών ιδρυμάτων» που στην καθομιλουμένη λέγεται ανακεφαλαιοποίηση, γίνεται με 50 δισ. (του Δημοσίου, φυσικά, το οποίο θα τα δανειστεί και θα τα ξεπληρώσουμε εμείς). Ζόρικο κολπάκι, έτσι. Δωράκι δημόσιο χρήμα σε οργανισμό που δεν ελέγχει το Δημόσιο. Μάλιστα, όταν ολοκληρωθεί η διαδικασία ανακεφαλαιοποίησης, το ΤΧΣ θα ελέγχει πάνω από 80% των μετοχών των συστημικών τραπεζών (οι οποίες συνεχίζουν να διοικούνται από τους τραπεζίτες που τις πτώχευσαν). Έτσι, το Δημόσιο, παρά τα 50 δισ. που δανείστηκε για να τα δώσει στο ΤΧΣ να κάνει την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, δεν ελέγχει το ΤΧΣ ούτε τις τράπεζες. Και για να γίνει ακόμη καλύτερο το κολπάκι, σημειώστε -αν δεν το γνωρίζετε- ότι το Δημόσιο (δηλαδή η κυβέρνηση) δεν μπορεί να κάνει έλεγχο στα βιβλία της ΤτΕ, η οποία εποπτεύει την τραπεζική δραστηριότητα. Άσε που δεν έχει και την πλειοψηφία των μετοχών. Μπιούτιφουλ, που λέει και το γνωστό ανέκδοτο. Και αυτό είναι ένα μόνο από τα ωραία μίας μπανανίας όπου η μεγαλύτερη επιτυχία μίας κυβέρνησης είναι να πείσει ότι υπάρχει. Ξαφνικά, νοστάλγησα πορτοκάλι. Άλλος κανείς; 

Πηγή: sportday.gr

Η Δημοκρατία, το πορτοκάλι και η μπανάνα, του Χρίστου Χαραλαμπόπουλου

   Η Δημοκρατία είναι μοναδική όπως και το πορτοκάλι. Βέβαια δεν μπορούν να συγκριθούν γιατί είναι ανόμοια πράγματα. Ένας τύπος πολιτεύματος με ένα φρούτο. Έχουν, όμως, διαφορετικές ποικιλίες. Οι φυσικές ποικιλίες στο πορτοκάλι οφείλονται στα διαφορετικά είδη του φυτού που δίνει τον συγκεκριμένο καρπό. Με τη Δημοκρατία τα πράγματα, σε ό,τι αφορά τις ποικιλίες της (παραλλαγές της καλύτερα) είναι πιο σύνθετα. Η ιστορική εμπειρία δείχνει πως τις πιο πολλές φορές οι «βελτιώσεις» που χρησιμοποιούνται για να καλυτερέψουν την ποιότητα της Δημοκρατίας, στοχεύουν στον περιορισμό του εύρους εφαρμογής της. Όσο πιο πολύ περιορίζεται το εύρος εφαρμογής της, τόσο περισσότερο η Δημοκρατία εκφυλίζεται. Για παράδειγμα, σκεφτείτε μία χώρα με ένα εκλογικό σύστημα όπου από τις 56 εκλογικές περιφέρειες, τρεις μόλις (Α-Β Αθήνας και υπόλοιπο Αττικής) με εκλογικό πληθυσμό σχεδόν 2,5 εκατ. πολιτών (σε σύνολο 10, 25 εκατ.) συγκεντρώνουν 71 έδρες από τις 288 συνολικά που διατίθενται στις περιφέρειες ενώ ταυτόχρονα το πρώτο κόμμα παίρνει και μπόνους 50 εδρών. 

    Όταν στόχος είναι ο περιορισμός της ελευθερίας έκφρασης και της χειραγώγησης της κοινής γνώμης, το εκλογικό σύστημα αποκτά τέτοιο βαθμό πολυπλοκότητας, έτσι ώστε να μη γίνεται κατανοητό από τους πολίτες αλλά μόνον από τους «ειδικούς». Οπότε απαιτείται η παρουσία «ειδικών» για να εξηγηθεί η Δημοκρατία και ο τρόπος που εφαρμόζεται, ο εκφυλισμός της έχει ήδη ξεκινήσει. Ίσως η πλέον ενδιαφέρουσα παραλλαγή εκφυλισμένης Δημοκρατίας να είναι εκείνη της «δημοκρατίας της μπανάνας». Τη ζούμε εδώ στην Ελλάδα την τελευταία τετραετία με ιδιαίτερη ένταση και καθαρότητα που δεν βλέπουν, μόνον εκείνοι που δεν θέλουν. Που δεν θέλουν να καταλάβουν ότι σε χώρες υπό επιτροπεία, σε χώρες όπου η εθνική κυριαρχία έχει καταργηθεί, έχουμε να κάνουμε με μία «μπανανία». Η παράκαμψη του συντάγματος όπου έχουν κατοχυρωθεί δημοκρατικές ελευθερίες, πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα με τη μορφή πράξεων νομοθετικού περιεχομένου, δεν είναι τίποτε άλλο την ουσιαστική κατάργησή του. Αν σε αυτή την εικόνα προσθέσει κάποιος την προβληματική λειτουργία της δικαιοσύνης, την προνομιακή συγκέντρωση των ΜΜΕ στα χέρια λίγων κάποιων (που ωφελούνται από την εκμετάλλευση της κρατικής περιουσίας) και την ένταση της κρατικής καταστολής, μπορεί να αντιληφθεί ότι δεν είναι ιδιαίτερα δύσκολο να επιβάλει οτιδήποτε στους πολίτες μίας χώρας-μπανανίας. 

    Πολίτες που για χρόνια εκπαιδεύθηκαν στην ατομικότητα, την απάθεια, την αδιαφορία, την αποφυγή της προσπάθειας, την ύπαρξη ηθικών κανόνων ως ανασταλτικού παράγοντα επιτυχίας. Σε μία «μπανανία» το αρνητικό οικονομικό αποτέλεσμα των πράξεων εκείνων που κυβερνούν (οι οποίοι έχουν το ακαταλόγιστο) υφίστανται οι πολίτες (πλην ελαχίστων αλλά αυτών των ελαχίστων, στα παπούτσια τους η Δημοκρατία). Γιατί είναι μεγάλο καλαμπούρι να φτιάχνεις έναν οργανισμό όπως το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (ΤΧΣ) επειδή στο έχουν επιβάλλει και να λες ότι έχεις δημοκρατία. Και αυτό γιατί το ΤΧΣ που ιδρύθηκε τον Ιούλιο του 2010 είναι νομικό πρόσωπο ιδιωτικού δικαίου, το οποίο δεν ανήκει στον δημόσιο τομέα, διαθέτει διοικητική και οικονομική αυτοτέλεια, λειτουργεί αμιγώς κατά τους κανόνες της ιδιωτικής οικονομίας και δεν ελέγχεται από την κυβέρνηση. 

    Σκοπός του, σύμφωνα με τους εμπνευστές του, είναι η διατήρηση της σταθερότητας του ελληνικού τραπεζικού συστήματος, μέσω της ενίσχυσης της κεφαλαιακής επάρκειας των πιστωτικών ιδρυμάτων, συμπεριλαμβανομένων και θυγατρικών αλλοδαπών πιστωτικών ιδρυμάτων, εφόσον λειτουργούν νόμιμα στην Ελλάδα κατόπιν άδειας της Τράπεζας της Ελλάδος. Τις επισημάνσεις στον σκοπό του ταμείου, μπορείτε να τις κάνετε και μόνοι σας. Αυτή η «ενίσχυση της κεφαλαιακής επάρκειας των πιστωτικών ιδρυμάτων» που στην καθομιλουμένη λέγεται ανακεφαλαιοποίηση, γίνεται με 50 δισ. (του Δημοσίου, φυσικά, το οποίο θα τα δανειστεί και θα τα ξεπληρώσουμε εμείς). Ζόρικο κολπάκι, έτσι. Δωράκι δημόσιο χρήμα σε οργανισμό που δεν ελέγχει το Δημόσιο. Μάλιστα, όταν ολοκληρωθεί η διαδικασία ανακεφαλαιοποίησης, το ΤΧΣ θα ελέγχει πάνω από 80% των μετοχών των συστημικών τραπεζών (οι οποίες συνεχίζουν να διοικούνται από τους τραπεζίτες που τις πτώχευσαν). Έτσι, το Δημόσιο, παρά τα 50 δισ. που δανείστηκε για να τα δώσει στο ΤΧΣ να κάνει την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, δεν ελέγχει το ΤΧΣ ούτε τις τράπεζες. Και για να γίνει ακόμη καλύτερο το κολπάκι, σημειώστε -αν δεν το γνωρίζετε- ότι το Δημόσιο (δηλαδή η κυβέρνηση) δεν μπορεί να κάνει έλεγχο στα βιβλία της ΤτΕ, η οποία εποπτεύει την τραπεζική δραστηριότητα. Άσε που δεν έχει και την πλειοψηφία των μετοχών. Μπιούτιφουλ, που λέει και το γνωστό ανέκδοτο. Και αυτό είναι ένα μόνο από τα ωραία μίας μπανανίας όπου η μεγαλύτερη επιτυχία μίας κυβέρνησης είναι να πείσει ότι υπάρχει. Ξαφνικά, νοστάλγησα πορτοκάλι. Άλλος κανείς; 

Πηγή: sportday.gr
Τώρα η Ε.Ε. είναι αναγκασμένη να μεταβάλλει χώρες σε αποθήκες ψυχών και να ταΐζει τον μπαμπούλα του φασισμού. 

«Κι είναι η ζωή ψυχρή ψαρίσια -Έτσι ζεις; -Ναι! Τι θες να κάνω· τόσοι και τόσοι είναι οι πνιγμένοι κάτω στης θάλασσας τον πάτο». 
Γιώργος Σεφέρης. 

    Με νωπό ακόμη τον απόηχο της απάνθρωπης τραγωδίας στο Φαρμακονήσι σκέφτηκα ότι δεν ωφελεί να γράψεις για τη φρίκη, όταν είναι τόσο μεγάλη που παγώνει τους ανθρώπους. Που σαν αόρατη και τεράστια πρόκα τους καρφώνει εκεί που βρίσκονται και δεν μπορούν να πάνε ούτε μπρος, ούτε πίσω. Που δεν μπορούν να σηκωθούν, δεν μπορούν να καθίσουν. Σκέφτηκα ότι δεν ωφελεί να γράψεις γι' αυτούς που χάθηκαν προχθές, γι' αυτούς που χάνονται συνέχεια τα τελευταία δέκα χρόνια στη Μεσόγειο ή σε γη στέρεη, σε βουνά, δάση και πεδιάδες, προσπαθώντας να περάσουν κάποια φανταστικά σύνορα, για να κρατήσουν ζωντανή μία μικρή φλόγα ζωής, στο «ξέφωτο της Ε.Ε.». 

    Σκέφτηκα ότι δεν ωφελεί να γράψεις για την τόσο προκλητική περιφρόνηση της ανθρώπινης ζωής που οι κατοπινοί μελετητές της ανθρώπινης ιστορίας, μπορεί να θεωρήσουν ένα διαφορετικό είδος «τελικής λύσης» η οποία έχει το πλεονέκτημα να προσφέρει πολλαπλά άλλοθι. Η θάλασσα, ο καιρός, η νύχτα, οι ανθρώπινες δυνάμεις για την αστυνόμευση των συνόρων που δεν αρκούν, κάποιοι ασυνείδητοι λιμενικοί, το κόστος διάσωσης, οι λαθρέμποροι, ο κίνδυνος ενίσχυσης της τρομοκρατίας (αυτό το εκστόμισε ένας κρετίνος με τον τίτλο «υπουργός προστασίας του πολίτη»). Τόσα πολλά άλλοθι που ενισχύουν την απανθρωπιά, την υποκρισία και την αδιαφορία, εξορίζουν την έννοια της ευθύνης και συντηρούν την κατάφωρη αδικία που βαφτίζεται έννομη τάξη, σύμφωνα με τους γραφειοκράτες. Αυτοί κάνουν τη δουλειά των αφεντικών τους και εισηγούνται κοινοτικές οδηγίες με την ευκολία που τα πνιγμένα παιδιά σκάρωναν χάρτινα βαρκάκια και τα έριχναν στο νερό για να ταξιδέψουν την ελπίδα τους. 

    Δεν ωφελεί σκέφτηκα να γράψεις για όλους αυτούς που χάθηκαν, γιατί είναι δεδομένο ότι όλοι εκείνοι που προετοίμασαν αυτό το πλαίσιο το οποίο κοστίζει ανθρώπινες ζωές καθώς και εκείνοι που το αποδέχονται, δεν ενδιαφέρονται να το αλλάξουν. Δεν θέλουν. Σκέφτηκα, όμως, ότι ωφελεί να γράψεις για εκείνους που σώθηκαν ή θα σωθούν στο μέλλον, για να καταλήξουν στις Αμυγδαλέζες, σε τίποτε φραουλοχώραφα δουλεύοντας σαν σκλάβοι ή σε υπόγεια και γκαρσονιέρες αθλιότητας σημαδεμένοι από τον τρόμο του ρατσιστή. Με στολή ή χωρίς. 

     Σκέφτηκα, όμως ότι ωφελεί να γράψεις για όλους εκείνους που δεν γνωρίζουν γι’ αυτή την «έννομη τάξη της αθλιότητας» επειδή υπάρχουν τόσοι πολλοί που την επικαλούνται αλλά -σκοπίμως- αποκρύπτουν τι ακριβώς λέει. Σκέφτηκα ότι ωφελεί να γράψεις πως αν μία χώρα που -υποθετικά- θα είχε την προεδρία της Ε.Ε., θα μπορούσε να επεξεργαστεί ένα άλλο πλαίσιο κοινού ευρωπαϊκού συστήματος ασύλου με έναν από τους βασικούς άξονες τον εξανθρωπισμό και την αποδοκιμασία της υποκρισίας. Ένα πλαίσιο που θα προέβλεπε την ισομερή κατανομή των βαρών όσων βρίσκονται στο στάδιο αίτησης ασύλου και διεθνούς προστασίας, με την παράλληλη εγγύηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των προσφύγων και την απαραίτητη χρηματοδότηση της λειτουργίας υπηρεσιών υποδοχής και καταγραφής στα σύνορα. Ενα πλαίσιο που θα πρόβλεπε ότι οι αναγνωρισμένοι πρόσφυγες θα μπορούσαν να εγκαθίστανται σε όποια χώρα της Ε.Ε. θέλουν, με το καθεστώς του πρόσφυγα που δικαιούται προστασία για πολιτικούς ή ανθρωπιστικούς λόγους. 

    Σκέφτηκα πως ωφελεί να γράψεις κάτι που οι πολλοί δεν γνωρίζουν μήπως σκεφτούν καθαρότερα. Ωφελεί να γράψεις ότι το υφιστάμενο πλαίσιο προβλέπει το αίτημα του πρόσφυγα να εξετάζεται στην πρώτη χώρα εισόδου στην Ε.Ε. (αλλά δεν βρίσκονται όλες οι χώρες στα εξωτερικά σύνορα και δεν αποτελούν όλες «πύλες εισόδου»). Ότι το υφιστάμενο πλαίσιο προβλέπει πως ο πρόσφυγας που αναγνωρίζεται ως δικαιούχος διεθνούς προστασίας, είναι υποχρεωμένος να κατοικήσει στη χώρα που τον αναγνώρισε. Ωφελεί να γράψεις για τις πολιτικές επιλογές που δημιουργούν πρόσφυγες και για εκείνους που τις εισηγούνται. Για τα κίνητρα εκείνων που δημιουργούν χώρες-αποθήκες προσφύγων, για εκείνους που ενθαρρύνουν συμπεριφορές που λένε «θα σας κάνω τη ζωή κόλαση, για να μην τολμήσει κανείς να πλησιάσει εδώ». 

    Είκοσι χρόνια πριν, η Ε.Ε. εκπονούσε «μεσογειακές πολιτικές» για να εισάγει αγροτικά προϊόντα από χώρες του Μαγκρέμπ με το πρόσχημα ότι ήταν φτηνότερα. Την ίδια στιγμή έδινε ενισχύσεις στους δικούς της αγρότες για να θάβουν τα δικά τους προϊόντα στις χωματερές ή να εγκαταλείπουν τις καλλιέργειές τους. Ο στόχος της, που δεν ομολογούσε, ήταν να κρατήσει μακριά της πρόσφυγες που θα ζητούσαν δουλειά στο έδαφός της και παράλληλα να δημιουργήσει ένα πλεονάζον εργατικό δυναμικό στο εσωτερικό της, το οποίο θα ήταν απαραίτητο σε εκείνες τις χώρες οι οποίες θα εκμεταλλεύονταν τα «πλεονεκτήματα» της συνθήκης του Μάαστριχτ. Το σχέδιο, δεν λειτούργησε και τώρα η Ε.Ε. είναι αναγκασμένη να πνίγει πρόσφυγες, να μεταβάλλει χώρες ολόκληρες σε αποθήκες ψυχών και να ταΐζει τον μπαμπούλα του φασισμού, για να τον χρησιμοποιήσει ενάντια στους πολίτες της όταν δεν αποδέχονται την εξαθλίωση. Από την άλλη θυμάσαι και το «πάντων χρημάτων μέτρον άνθρωπος», δεν αντέχεις και το εκστομίζεις «Άσε μας, ρε Πρωταγόρα, με τις μαλακίες σου. Άκου και λίγο Δένδια, Πλεύρη ή Πρετεντέρη να ξεστραβωθείς, καημένε...». 

Πηγή: sportday.gr

Η έννομη τάξη της αθλιότητας, του Χρίστου Χαραλαμπόπουλου

Τώρα η Ε.Ε. είναι αναγκασμένη να μεταβάλλει χώρες σε αποθήκες ψυχών και να ταΐζει τον μπαμπούλα του φασισμού. 

«Κι είναι η ζωή ψυχρή ψαρίσια -Έτσι ζεις; -Ναι! Τι θες να κάνω· τόσοι και τόσοι είναι οι πνιγμένοι κάτω στης θάλασσας τον πάτο». 
Γιώργος Σεφέρης. 

    Με νωπό ακόμη τον απόηχο της απάνθρωπης τραγωδίας στο Φαρμακονήσι σκέφτηκα ότι δεν ωφελεί να γράψεις για τη φρίκη, όταν είναι τόσο μεγάλη που παγώνει τους ανθρώπους. Που σαν αόρατη και τεράστια πρόκα τους καρφώνει εκεί που βρίσκονται και δεν μπορούν να πάνε ούτε μπρος, ούτε πίσω. Που δεν μπορούν να σηκωθούν, δεν μπορούν να καθίσουν. Σκέφτηκα ότι δεν ωφελεί να γράψεις γι' αυτούς που χάθηκαν προχθές, γι' αυτούς που χάνονται συνέχεια τα τελευταία δέκα χρόνια στη Μεσόγειο ή σε γη στέρεη, σε βουνά, δάση και πεδιάδες, προσπαθώντας να περάσουν κάποια φανταστικά σύνορα, για να κρατήσουν ζωντανή μία μικρή φλόγα ζωής, στο «ξέφωτο της Ε.Ε.». 

    Σκέφτηκα ότι δεν ωφελεί να γράψεις για την τόσο προκλητική περιφρόνηση της ανθρώπινης ζωής που οι κατοπινοί μελετητές της ανθρώπινης ιστορίας, μπορεί να θεωρήσουν ένα διαφορετικό είδος «τελικής λύσης» η οποία έχει το πλεονέκτημα να προσφέρει πολλαπλά άλλοθι. Η θάλασσα, ο καιρός, η νύχτα, οι ανθρώπινες δυνάμεις για την αστυνόμευση των συνόρων που δεν αρκούν, κάποιοι ασυνείδητοι λιμενικοί, το κόστος διάσωσης, οι λαθρέμποροι, ο κίνδυνος ενίσχυσης της τρομοκρατίας (αυτό το εκστόμισε ένας κρετίνος με τον τίτλο «υπουργός προστασίας του πολίτη»). Τόσα πολλά άλλοθι που ενισχύουν την απανθρωπιά, την υποκρισία και την αδιαφορία, εξορίζουν την έννοια της ευθύνης και συντηρούν την κατάφωρη αδικία που βαφτίζεται έννομη τάξη, σύμφωνα με τους γραφειοκράτες. Αυτοί κάνουν τη δουλειά των αφεντικών τους και εισηγούνται κοινοτικές οδηγίες με την ευκολία που τα πνιγμένα παιδιά σκάρωναν χάρτινα βαρκάκια και τα έριχναν στο νερό για να ταξιδέψουν την ελπίδα τους. 

    Δεν ωφελεί σκέφτηκα να γράψεις για όλους αυτούς που χάθηκαν, γιατί είναι δεδομένο ότι όλοι εκείνοι που προετοίμασαν αυτό το πλαίσιο το οποίο κοστίζει ανθρώπινες ζωές καθώς και εκείνοι που το αποδέχονται, δεν ενδιαφέρονται να το αλλάξουν. Δεν θέλουν. Σκέφτηκα, όμως, ότι ωφελεί να γράψεις για εκείνους που σώθηκαν ή θα σωθούν στο μέλλον, για να καταλήξουν στις Αμυγδαλέζες, σε τίποτε φραουλοχώραφα δουλεύοντας σαν σκλάβοι ή σε υπόγεια και γκαρσονιέρες αθλιότητας σημαδεμένοι από τον τρόμο του ρατσιστή. Με στολή ή χωρίς. 

     Σκέφτηκα, όμως ότι ωφελεί να γράψεις για όλους εκείνους που δεν γνωρίζουν γι’ αυτή την «έννομη τάξη της αθλιότητας» επειδή υπάρχουν τόσοι πολλοί που την επικαλούνται αλλά -σκοπίμως- αποκρύπτουν τι ακριβώς λέει. Σκέφτηκα ότι ωφελεί να γράψεις πως αν μία χώρα που -υποθετικά- θα είχε την προεδρία της Ε.Ε., θα μπορούσε να επεξεργαστεί ένα άλλο πλαίσιο κοινού ευρωπαϊκού συστήματος ασύλου με έναν από τους βασικούς άξονες τον εξανθρωπισμό και την αποδοκιμασία της υποκρισίας. Ένα πλαίσιο που θα προέβλεπε την ισομερή κατανομή των βαρών όσων βρίσκονται στο στάδιο αίτησης ασύλου και διεθνούς προστασίας, με την παράλληλη εγγύηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των προσφύγων και την απαραίτητη χρηματοδότηση της λειτουργίας υπηρεσιών υποδοχής και καταγραφής στα σύνορα. Ενα πλαίσιο που θα πρόβλεπε ότι οι αναγνωρισμένοι πρόσφυγες θα μπορούσαν να εγκαθίστανται σε όποια χώρα της Ε.Ε. θέλουν, με το καθεστώς του πρόσφυγα που δικαιούται προστασία για πολιτικούς ή ανθρωπιστικούς λόγους. 

    Σκέφτηκα πως ωφελεί να γράψεις κάτι που οι πολλοί δεν γνωρίζουν μήπως σκεφτούν καθαρότερα. Ωφελεί να γράψεις ότι το υφιστάμενο πλαίσιο προβλέπει το αίτημα του πρόσφυγα να εξετάζεται στην πρώτη χώρα εισόδου στην Ε.Ε. (αλλά δεν βρίσκονται όλες οι χώρες στα εξωτερικά σύνορα και δεν αποτελούν όλες «πύλες εισόδου»). Ότι το υφιστάμενο πλαίσιο προβλέπει πως ο πρόσφυγας που αναγνωρίζεται ως δικαιούχος διεθνούς προστασίας, είναι υποχρεωμένος να κατοικήσει στη χώρα που τον αναγνώρισε. Ωφελεί να γράψεις για τις πολιτικές επιλογές που δημιουργούν πρόσφυγες και για εκείνους που τις εισηγούνται. Για τα κίνητρα εκείνων που δημιουργούν χώρες-αποθήκες προσφύγων, για εκείνους που ενθαρρύνουν συμπεριφορές που λένε «θα σας κάνω τη ζωή κόλαση, για να μην τολμήσει κανείς να πλησιάσει εδώ». 

    Είκοσι χρόνια πριν, η Ε.Ε. εκπονούσε «μεσογειακές πολιτικές» για να εισάγει αγροτικά προϊόντα από χώρες του Μαγκρέμπ με το πρόσχημα ότι ήταν φτηνότερα. Την ίδια στιγμή έδινε ενισχύσεις στους δικούς της αγρότες για να θάβουν τα δικά τους προϊόντα στις χωματερές ή να εγκαταλείπουν τις καλλιέργειές τους. Ο στόχος της, που δεν ομολογούσε, ήταν να κρατήσει μακριά της πρόσφυγες που θα ζητούσαν δουλειά στο έδαφός της και παράλληλα να δημιουργήσει ένα πλεονάζον εργατικό δυναμικό στο εσωτερικό της, το οποίο θα ήταν απαραίτητο σε εκείνες τις χώρες οι οποίες θα εκμεταλλεύονταν τα «πλεονεκτήματα» της συνθήκης του Μάαστριχτ. Το σχέδιο, δεν λειτούργησε και τώρα η Ε.Ε. είναι αναγκασμένη να πνίγει πρόσφυγες, να μεταβάλλει χώρες ολόκληρες σε αποθήκες ψυχών και να ταΐζει τον μπαμπούλα του φασισμού, για να τον χρησιμοποιήσει ενάντια στους πολίτες της όταν δεν αποδέχονται την εξαθλίωση. Από την άλλη θυμάσαι και το «πάντων χρημάτων μέτρον άνθρωπος», δεν αντέχεις και το εκστομίζεις «Άσε μας, ρε Πρωταγόρα, με τις μαλακίες σου. Άκου και λίγο Δένδια, Πλεύρη ή Πρετεντέρη να ξεστραβωθείς, καημένε...». 

Πηγή: sportday.gr
    Άντε πάλι, να πέφτουμε από τα σύννεφα! Δεν ξέραμε ότι πνίγονται μετανάστες στο Αιγαίο, μέχρι που ακούσαμε για εννιά πνιγμένα παιδιά στο Φαρμακονήσι. Δεν είχαμε ξανακούσει για βασανιστήρια από τους λιμενικούς, μέχρι που βγήκαν στην επιφάνεια οι απίστευτες καταγγελίες των μεταναστών για τη συμπεριφορά των ανδρών του Λιμενικού Σώματος. Αλλά πιο πολύ μας σόκαρε η συνειδητοποίηση ότι ζούμε σε μια χώρα που με τα συντεταγμένα όργανά της πνίγει ανθρώπους στα χωρικά της ύδατα. Πού ζούσαμε τόσον καιρό; 

    Η πικρή αλήθεια είναι πως το ελληνικό κράτος έχει μια άκρως φασίζουσα συνέπεια και συνέχεια. Έχει πρωθυπουργό, έχει υπουργούς, έχει βουλευτές, έχει όργανα, αστυνομία, λιμενικό… Όταν ο Αντώνης Σαμαράς πολιτεύεται με κεντρικό σύνθημα «να ανακαταλάβουμε τις πόλεις μας από τους μετανάστες», όταν υπερηφανεύεται ότι εισήγαγε στην ευρωπαϊκή ατζέντα τον όρο «λαθρομετανάστευση» (sic) και δηλώνει στη Βουλή ότι η Ελλάδα εφαρμόζει «τακτικές «αποτροπής» που μέχρι σήμερα απαγορεύονταν», τι μήνυμα παίρνει ο λιμενικός; Ότι μπορεί κάλλιστα να πνίγει ανθρώπους μόνο και μόνο επειδή δεν είναι Έλληνες ή επειδή δεν έχουν χαρτιά. Αντιστοίχως, όταν ο υπουργός Ναυτιλίας Αδόλφος Μιλτιάδης Βαρβιτσιώτης έχει το θράσος να μιλά για «αντικείμενο χαζής εκμετάλλευσης» αντί να αποδίδει ευθύνες για τους νεκρούς, τότε ο λιμενικός προφανώς αισθάνεται ότι, τελικά, έπραξε το καθήκον του… 

    Κι όμως, ο Βαρβιτσιώτης τόλμησε να μιλήσει για πολιτική εκμετάλλευση πριν καν βρεθούν όλες οι σοροί των πνιγμένων ανθρώπων στο Αιγαίο. Ο άνθρωπος που μας έχει απασχολήσει κυρίως για το επώνυμό του, για τη συνάντησή του με τους εφοπλιστές προκειμένου να ρίξει τα μεροκάματα των ναυτικών και για το… αν άναψε ή δεν άναψε καπνογόνο στην Πάολα, μιλά ανενόχλητος πάνω από πτώματα ανθρώπων για πολιτική και σκοπιμότητες. Για να αποδειχθεί, για μια ακόμη φορά, η πραγματική ανυπαρξία ενός παιδιού που έφτασε να γίνει βουλευτής και μετά υπουργός λόγω του ονόματός του. Δυστυχώς οι… γόνοι βλάπτουν σοβαρά τη δημοκρατία! Πολλές φορές δε περισσότερο και από τους γονείς. 

    Βλέποντας, λοιπόν, όλα αυτά να διαδραματίζονται στη σύγχρονη Ελλάδα, τι περιμένατε να κάνει ο λιμενικός; Τι διαφορετικό από αυτό που κάνει και ο αστυνομικός που έλαβε την εσωτερική εντολή από τον αντιστράτηγο Νίκο Παπαγιαννόπουλο να κάνει «το βίο αβίωτο» στους μετανάστες για να μην σκέφτονται να πλησιάσουν τη χώρα – κι όταν η «εντολή» αποκαλύφθηκε από το περιοδικό HOT DOC δεν είχε καν την ευθιξία να παραιτηθεί; Τι διαφορετικό από αυτό που έκανε ο αστυνομικός όταν διαπίστωσε ότι μετά τις ντροπιαστικές αποκαλύψεις για βασανισμούς, ακόμη και βιασμούς κρατουμένων στα αστυνομικά τμήματα, ο υπουργός Δημόσιας Τάξης και Προστασίας του Πολίτη Νίκος Δένδιας δήλωσε πως θα μηνύσει την εφημερίδα Guardian! 

    Η αλήθεια είναι ότι στην προσπάθεια να επαναπατρίσει ψήφους από τη Χρυσή Αυγή, η ακροδεξιά κυβέρνηση Σαμαρά έχει μετατρέψει τη χώρα σε ένα σύγχρονο κολαστήριο για τους μετανάστες. Παριστάνει ότι αγνοεί πως βασικός λόγος που οι ψηφοφόροι της ΝΔ (ακόμη και οι πιο παραδοσιακοί) την εγκαταλείπουν, δεν είναι το μεταναστευτικό αλλά η οικονομική πολιτική που έχει εξαθλιώσει τους ίδιους. Σε αυτή τη διαδικασία, όμως, μεγάλο μέρος της κοινωνίας αποδέχθηκε τις Αμυγδαλέζες ως «αναγκαίο κακό», έμαθε να μην συζητά για τους βασανισμούς της αστυνομίας και σιγά σιγά αποδέχεται και τα… ατυχήματα στο Αιγαίο. 

    Γενάρης μήνας είναι, που είπε και ο έγκριτος Πρετεντέρης, συμβαίνουν αυτά. Ε, προφανώς δεν θα έλειπε ο Μάρτης από τη Σαρακοστή! Πώς να επιβιώσει μια τέτοια κυβέρνηση χωρίς τα σταθερά δεκανίκια της, τα ΜΜΕ που την πλαισιώνουν; Καταβλήθηκε μεγάλη προσπάθεια για να θαφτεί η τραγική είδηση του Φαρμακονησίου από τα ΜΜΕ, ακόμη και μετά την ευρωπαϊκή κατακραυγή που προκλήθηκε. Αλλά είπαμε. Αυτά είναι αντικείμενο χαζής εκμετάλλευσης, που λέει και ο γόνος. 

    Για να παραφράσουμε τη λαϊκή ρήση: Αυτή η ακροδεξιά στάνη, αυτές τις φασιστικές κυβερνητικές μεθόδους χρησιμοποιεί… 
Ντροπή μας! 

Πηγή: unfollow.com.gr

Σαμαράς, Δένδιας και γόνος Βαρβιτσιώτη οι ηθικοί αυτουργοί για το Φαρμακονήσι, του Λευτέρη Χαραλαμπόπουλου

    Άντε πάλι, να πέφτουμε από τα σύννεφα! Δεν ξέραμε ότι πνίγονται μετανάστες στο Αιγαίο, μέχρι που ακούσαμε για εννιά πνιγμένα παιδιά στο Φαρμακονήσι. Δεν είχαμε ξανακούσει για βασανιστήρια από τους λιμενικούς, μέχρι που βγήκαν στην επιφάνεια οι απίστευτες καταγγελίες των μεταναστών για τη συμπεριφορά των ανδρών του Λιμενικού Σώματος. Αλλά πιο πολύ μας σόκαρε η συνειδητοποίηση ότι ζούμε σε μια χώρα που με τα συντεταγμένα όργανά της πνίγει ανθρώπους στα χωρικά της ύδατα. Πού ζούσαμε τόσον καιρό; 

    Η πικρή αλήθεια είναι πως το ελληνικό κράτος έχει μια άκρως φασίζουσα συνέπεια και συνέχεια. Έχει πρωθυπουργό, έχει υπουργούς, έχει βουλευτές, έχει όργανα, αστυνομία, λιμενικό… Όταν ο Αντώνης Σαμαράς πολιτεύεται με κεντρικό σύνθημα «να ανακαταλάβουμε τις πόλεις μας από τους μετανάστες», όταν υπερηφανεύεται ότι εισήγαγε στην ευρωπαϊκή ατζέντα τον όρο «λαθρομετανάστευση» (sic) και δηλώνει στη Βουλή ότι η Ελλάδα εφαρμόζει «τακτικές «αποτροπής» που μέχρι σήμερα απαγορεύονταν», τι μήνυμα παίρνει ο λιμενικός; Ότι μπορεί κάλλιστα να πνίγει ανθρώπους μόνο και μόνο επειδή δεν είναι Έλληνες ή επειδή δεν έχουν χαρτιά. Αντιστοίχως, όταν ο υπουργός Ναυτιλίας Αδόλφος Μιλτιάδης Βαρβιτσιώτης έχει το θράσος να μιλά για «αντικείμενο χαζής εκμετάλλευσης» αντί να αποδίδει ευθύνες για τους νεκρούς, τότε ο λιμενικός προφανώς αισθάνεται ότι, τελικά, έπραξε το καθήκον του… 

    Κι όμως, ο Βαρβιτσιώτης τόλμησε να μιλήσει για πολιτική εκμετάλλευση πριν καν βρεθούν όλες οι σοροί των πνιγμένων ανθρώπων στο Αιγαίο. Ο άνθρωπος που μας έχει απασχολήσει κυρίως για το επώνυμό του, για τη συνάντησή του με τους εφοπλιστές προκειμένου να ρίξει τα μεροκάματα των ναυτικών και για το… αν άναψε ή δεν άναψε καπνογόνο στην Πάολα, μιλά ανενόχλητος πάνω από πτώματα ανθρώπων για πολιτική και σκοπιμότητες. Για να αποδειχθεί, για μια ακόμη φορά, η πραγματική ανυπαρξία ενός παιδιού που έφτασε να γίνει βουλευτής και μετά υπουργός λόγω του ονόματός του. Δυστυχώς οι… γόνοι βλάπτουν σοβαρά τη δημοκρατία! Πολλές φορές δε περισσότερο και από τους γονείς. 

    Βλέποντας, λοιπόν, όλα αυτά να διαδραματίζονται στη σύγχρονη Ελλάδα, τι περιμένατε να κάνει ο λιμενικός; Τι διαφορετικό από αυτό που κάνει και ο αστυνομικός που έλαβε την εσωτερική εντολή από τον αντιστράτηγο Νίκο Παπαγιαννόπουλο να κάνει «το βίο αβίωτο» στους μετανάστες για να μην σκέφτονται να πλησιάσουν τη χώρα – κι όταν η «εντολή» αποκαλύφθηκε από το περιοδικό HOT DOC δεν είχε καν την ευθιξία να παραιτηθεί; Τι διαφορετικό από αυτό που έκανε ο αστυνομικός όταν διαπίστωσε ότι μετά τις ντροπιαστικές αποκαλύψεις για βασανισμούς, ακόμη και βιασμούς κρατουμένων στα αστυνομικά τμήματα, ο υπουργός Δημόσιας Τάξης και Προστασίας του Πολίτη Νίκος Δένδιας δήλωσε πως θα μηνύσει την εφημερίδα Guardian! 

    Η αλήθεια είναι ότι στην προσπάθεια να επαναπατρίσει ψήφους από τη Χρυσή Αυγή, η ακροδεξιά κυβέρνηση Σαμαρά έχει μετατρέψει τη χώρα σε ένα σύγχρονο κολαστήριο για τους μετανάστες. Παριστάνει ότι αγνοεί πως βασικός λόγος που οι ψηφοφόροι της ΝΔ (ακόμη και οι πιο παραδοσιακοί) την εγκαταλείπουν, δεν είναι το μεταναστευτικό αλλά η οικονομική πολιτική που έχει εξαθλιώσει τους ίδιους. Σε αυτή τη διαδικασία, όμως, μεγάλο μέρος της κοινωνίας αποδέχθηκε τις Αμυγδαλέζες ως «αναγκαίο κακό», έμαθε να μην συζητά για τους βασανισμούς της αστυνομίας και σιγά σιγά αποδέχεται και τα… ατυχήματα στο Αιγαίο. 

    Γενάρης μήνας είναι, που είπε και ο έγκριτος Πρετεντέρης, συμβαίνουν αυτά. Ε, προφανώς δεν θα έλειπε ο Μάρτης από τη Σαρακοστή! Πώς να επιβιώσει μια τέτοια κυβέρνηση χωρίς τα σταθερά δεκανίκια της, τα ΜΜΕ που την πλαισιώνουν; Καταβλήθηκε μεγάλη προσπάθεια για να θαφτεί η τραγική είδηση του Φαρμακονησίου από τα ΜΜΕ, ακόμη και μετά την ευρωπαϊκή κατακραυγή που προκλήθηκε. Αλλά είπαμε. Αυτά είναι αντικείμενο χαζής εκμετάλλευσης, που λέει και ο γόνος. 

    Για να παραφράσουμε τη λαϊκή ρήση: Αυτή η ακροδεξιά στάνη, αυτές τις φασιστικές κυβερνητικές μεθόδους χρησιμοποιεί… 
Ντροπή μας! 

Πηγή: unfollow.com.gr
   
Στις διπλές εκλογές Μαΐου-Ιουνίου του 2012, οι οποίες τον έφεραν στο Μαξίμου, ο κ. Σαμαράς υποσχέθηκε ότι η κυβέρνησή του θα διαπραγματευόταν υπεύθυνα αλλά σκληρά με το Βερολίνο. Στόχος του, όπως έλεγε, ήταν το μνημόνιο να πάψει να αποτελεί βαρίδι που τραβάει αέναα τη χώρα προς τον βυθό, κάτι που απαιτούσε ως ελάχιστο προαπαιτούμενο ένα γενναίο κούρεμα του δημόσιου χρέους προς την τρόικα. Μερικούς μήνες μετά την εκλογική του νίκη, δόθηκε στην κυβέρνηση συνασπισμού ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ η ιδανική ευκαιρία για να αποσπάσει από το Βερολίνο ένα σημαντικό κούρεμα του δημόσιου χρέους, που είχε στο μεταξύ μεταφερθεί στην ΕΕ, στην ΕΚΤ και στο ΔΝΤ. Την ευκαιρία αυτή την προσέφερε στον υπουργό Οικονομικών του, τον κ. Στουρνάρα, η γενική διευθύντρια του ΔΝΤ, κα Λαγκάρντ. 

    Υπό την πίεση των μη ευρωπαίων κρατών-μελών του ΔΝΤ, και εμφανώς μετανιωμένη (θυμάστε τα mea culpa του ΔΝΤ;) για το εγκληματικό λάθος του μνημονίου να προτάξει τη λιτότητα και τα τεράστια νέα δάνεια χωρίς να έχει προηγηθεί ένα γενναίο κούρεμα του δημόσιου χρέους (ένα λάθος που οδήγησε τη χώρα στην κατάρρευση, ωθώντας το διεθνές κόστος διάσωσής της στα ουράνια), η κα Λαγκάρντ ήταν έτοιμη να βοηθήσει τη νέα κυβέρνηση ώστε να επιτύχει τον δεδηλωμένο στόχο του νέου πρωθυπουργού. Έτσι η γενική διευθύντρια του ΔΝΤ πρότεινε στον κ. Στουρνάρα τη σύναψη συμμαχίας ΔΝΤ-Ελλάδας στο Eurogroup που ξεκινούσε με το τέλος του καλοκαιριού του 2012. 

    Πρόθεσή της ήταν να πει στο Eurogroup πως ο μόνος σωστός και βιώσιμος τρόπος να καλυφθεί το μόνιμο χρηματοδοτικό κενό της χώρας ήταν το σημαντικό κούρεμα των οφειλών του ελληνικού δημοσίου προς την ΕΚΤ και την ΕΕ. (Πηγές μου στην Ουάσινγκτον αναφέρονται συγκεκριμένα σε μια τάξη μεγέθους μεταξύ 60-100 δισ. ευρώ). Με άλλα λόγια, η ελληνική πλευρά δεν θα χρειαζόταν καν να διαπραγματευτεί στο Eurogroup. Η κα Λαγκάρντ θα έβγαινε μπροστά, θα έλεγε πως το ΔΝΤ δεν συναινεί σε ανοησίες τύπου επαναγοράς χρέους και άλλα τέτοια πασαλείμματα, και θα απαιτούσε από τα λοιπά δύο μέρη της τρόικα (δηλαδή την ΕΚΤ και, ουσιαστικά, το Βερολίνο) να συναινέσουν στο βαθύ κούρεμα του ελληνικού δημόσιου χρέους. 

    Από τον έλληνα υπουργό Οικονομικών η κα Λαγκάρντ ζήτησε μια απλή δέσμευση, ότι στο πλαίσιο αυτής της συζήτησης η ελληνική κυβέρνηση θα δήλωνε ότι συμμερίζεται την άποψη του ΔΝΤ. «Ο Πολ Τόμσεν και η Κριστίν Λαγκάρντ είπαν ότι έπρεπε να σταθώ στο πλευρό τους», δήλωσε πριν μια βδομάδα στους Financial Times ο κ. Στουρνάρας, επιβεβαιώνοντας τα παραπάνω. Πράγματι, του ζήτησαν να σταθεί στο πλευρό τους ώστε να επιτευχθεί ο μέγιστος διαπραγματευτικός στόχος, όπως ακριβώς τον είχε θέσει ο κ. Σαμαράς τόσο προεκλογικά όσο και στη διάρκεια του καλοκαιριού που ακολούθησε τη νίκη του. Και πώς αντέδρασε ο κ. Στουρνάρας; Στην ίδια συνέντευξη με περηφάνια δήλωσε ότι «…αντιστάθηκε σε πιέσεις που δέχθηκε από την Κριστίν Λαγκάρντ και τον Πολ Τόμσεν να ζητήσει από άλλους ηγέτες της ευρωζώνης, συμπεριλαμβανομένου και του γερμανού υπουργού Οικονομικών Β. Σόιμπλε…, ένα κούρεμα του ελληνικού χρέους». 

    Έχετε ακούσει ποτέ κάτι πιο ανήκουστο; Αντιστάθηκε ο έλλην υπουργός Οικονομικών στις πιέσεις της ηγεσίας του ΔΝΤ να επιβληθεί στο Βερολίνο κούρεμα του ελληνικού δημόσιου χρέους! Φανταστείτε την εξής σκηνή: Σε έχουν στριμώξει σε μια γωνιά δύο κακοποιοί και σε ξυλοκοπούν. Κάποιοι στιγμή ο ένας εξ αυτών δείχνει μετανοημένος και σου προτείνει να πείσει τον έτερο κακοποιό να κάνει κράτει. Εσύ όμως αντιστέκεσαι σε αυτή την πίεση, επιμένοντας ότι το ξύλο πρέπει να συνεχιστεί. Και σαν να μην έφτανε αυτό, το ομολογείς όλο περηφάνια στον διεθνή Τύπο. Και γιατί έκρινε σοφό ο κ. Στουρνάρας να αντισταθεί στις πιέσεις της κα Λαγκάρντ; Ιδού η απάντηση-κεραυνός που έδωσε στους Financial Times ο υπουργός Οικονομικών της δεινοπαθούσας χώρας μας: «Είπα: Εντάξει, αν έρθω με την πλευρά σας, είναι κάτι που θα βοηθήσει πραγματικά την Ελλάδα, αλλά είναι και κάτι που δεν γίνεται. Ο Σόιμπλε μου είπε: Γιάννη, ξέχνα το. Οπότε δεν μπορεί να γίνει». 

    Μάλιστα. Σύμφωνα λοιπόν με τον κ. Στουρνάρα, η διαπραγμάτευση με το Βερολίνο ορίζεται ως ένα ερώτημα προς τον κ. Σόιμπλε τύπου: «Μήπως εξοχότατε θα θέλατε να κουρέψετε το χρέος μας προς εσάς;» Κι αν ο εξοχότατος πει όχι, «Γιάννη, ξέχνα το», αυτό ήταν, τέρμα η διαπραγμάτευση… Αναρωτιέμαι αν ο κ. Σαμαράς συμμερίζεται τον πιο πάνω ορισμό της λέξης διαπραγμάτευση. Αυτό εννοούσε τον Ιούνιο του 2012 όταν διατράνωνε την αποφασιστικότητα με την οποία η κυβέρνησή του θα διαπραγματευόταν; Αναρωτιέμαι και κάτι άλλο: Κατανοεί ο κ. Σαμαράς και οι βουλευτές της κυβερνητικής πλειοψηφίας το βαθύτερο νόημα του τι παραδέχθηκε στους Financial Times ο υπουργός Οικονομικών; Για να απαντήσει στην κα Λαγκάρντ αρνητικά στη βάση της άρνησης Σόιμπλε, είναι προφανές ότι ο κ. Στουρνάρας μετέφερε την πρόταση του ΔΝΤ στον κ. Σόιμπλε για να πάρει από αυτόν το οκ. Έτσι όμως κατέστρεψε το πλεονέκτημα του αιφνιδιασμού που θα είχε μια κοινή στάση ΔΝΤ-Ελλάδας στο Eurogroup. 

    Πληροφορώντας τον κ. Σόιμπλε για την πρόταση του ΔΝΤ προς την ελληνική κυβέρνηση πριν από το Eurogroup, ο κ. Στουρνάρας του έδωσε τη δυνατότητα να προετοιμαστεί ώστε εντός του Eurogroup να απωθήσει τις επίμονες προσπάθειες της κας Λαγκάρντ υπέρ του κουρέματος του χρέους μας. Καθησυχάζοντάς μάλιστα τον γερμανό υπουργό ότι η περήφανη ελληνική κυβέρνηση δεν πρόκειται να υποκύψει στις πιέσεις του ΔΝΤ, και πως στο Eurogroup δεν θα υπάρξει κοινή στάση ΔΝΤ-Ελλάδας υπέρ του κουρέματος, ο κ. Στουρνάρας έβαλε μόνος του την ταφόπλακα πάνω στην εθνική υπόθεση του κουρέματος – του κουρέματος που ο κ. Σαμαράς είχε θέσει ως εθνικό στόχο. 

    Κοιτώντας στο μέλλον: Πιστεύει κανείς εντός της κυβερνητικής πλειοψηφίας ότι ο κ. Στουρνάρας, μετά τη δημόσια ομολογία αναφορικά με το πώς ο ίδιος διανοείται τη διαπραγμάτευση με το Βερολίνο, είναι ο κατάλληλος άνθρωπος για να διαπραγματευτεί το μέλλον της χώρας, τώρα που ξεκινά η διαδικασία για την εκπόνηση του Μνημονίου 3; 

Το σύνδρομο Παπακωνσταντίνου (στη νιοστή) του κ. Στουρνάρα 

    Όταν στις αρχές Ιανουαρίου του 2010 κάποιοι από εμάς (και σε αυτούς περιλαμβάνω τον Τζόζεφ Στίγλιτζ και τον Τζέιμς Γκάλμπρεθ) εισηγούμασταν στον τότε πρωθυπουργό, τον κ. Γιώργο Παπανδρέου, ότι σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να αποδεχθεί νέο δάνειο αν δεν προηγηθεί μεγάλο κούρεμα του χρέους, μπροστά μας βρίσκαμε τον Γιώργο Παπακωνσταντίνου. Ο τότε υπουργός Οικονομικών διέκοπτε κάθε τέτοια συζήτηση με το μνημειώδες: «Αναδιάρθρωση χρέους δεν μπορεί να γίνει, καθώς διαφωνεί ο κ. Σόιμπλε». Θυμάμαι μάλιστα μια συζήτηση για τον τρόπο που πρέπει να αναμορφωθεί η διαχείριση του δημόσιου χρέους συνολικά στην ευρωζώνη (όχι μόνο για την Ελλάδα), συζήτηση στην οποία συμμετείχαν σημαντικοί οικονομολόγοι από όλη την Ευρώπη). Ο κ. Παπακωνσταντίνου δεν συνεισέφερε οτιδήποτε στην ενδιαφέρουσα κουβέντα. Μάλιστα έδειξε να την βαριέται. Προς το τέλος, το μόνο που είχε να πει ήταν: «Τίποτα από αυτά δεν θα άρεσε στη Γερμανία. Δεν βλέπω τον λόγο να συζητάμε». 

    Αν αυτή την εποχή ο Γιώργος Παπανδρέου αποτελεί αξιολύπητη φιγούρα, και η Ελλάδα ταλανίζεται από τη χειρότερη οικονομική κρίση στην ιστορία του καπιταλισμού, οφείλεται στην επιλογή του κ. Παπακωνσταντίνου να μην κάνει ή πει κάτι που θα στενοχωρούσε τον κ. Σόιμπλε (και του κ. Παπανδρέου να αφήσει τον υπουργό του στη θέση του). Όπως παραδέχτηκε η κα Μέρκελ λίγο πριν τα Χριστούγεννα, η ελληνική πλευρά είχε ένα τεράστιο διαπραγματευτικό χαρτί (καθώς η Γερμανία η ίδια, σύμφωνα με την κα Μέρκελ, θα έφευγε από το ευρώ αν η Ελλάδα αναγκαζόταν σε έξοδο), το οποίο ο κ. Παπακωνσταντίνου το έκαψε. 

    Για αυτό και μόνο θα παραμείνει καταδικασμένος στη συνείδηση του ελληνικού λαού. Όμως, κι αυτό θέλω να το τονίσω, το ατόπημα του κ. Στουρνάρα να κάψει το χαρτί που του προσέφερε η κα Λαγκάρντ είναι σαφώς χειρότερο. Ο κ. Παπακωνσταντίνου είχε τουλάχιστον τη δικαιολογία ότι στο Eurogroup δεν διέθετε κανένα στήριγμα. Αν τα έβαζε με τον κ. Σόιμπλε, θα έπρεπε και να πάρει ο ίδιος την πρωτοβουλία σύγκρουσης με τον γερμανό ομόλογό του και, στη συνέχεια, να τα βγάλει πέρα χωρίς καμία βοήθεια. Αντίθετα, το φθινόπωρο του 2012 ο κ. Στουρνάρας δεν είχε παρά να συμπαραταχθεί με το κραταιό ΔΝΤ, γνωρίζοντας ότι ο κ. Σόιμπλε έτρεμε ακόμα και με την ιδέα ότι το ΔΝΤ θα αποσυρόταν από την τρόικα ή ότι θα διέσπαγε το έως τότε αραγές τροϊκανικό μέτωπο. Κι όμως, απέρριψε αυτό το θείο δώρο! 

    Κλείνω με ένα ρητορικό ερώτημα: Γιατί προέβη σε αυτή τη δήλωση προς τους Financial Times ο κ. Στουρνάρας πριν λίγες μέρες; Δεν καταλαβαίνει πως υπονόμευσε την κυβερνητική θέση ότι διαπραγματεύεται σκληρά; Δεν κατανοεί ότι ο ελληνικός λαός θα τον κρίνει σκληρά για τη θυσία αυτής της χρυσής ευκαιρίας που προσέφερε στη χώρα μας το ΔΝΤ; Αίσθησή μου είναι ότι του ξέφυγε. Μιλώντας στον δημοσιογράφο της Financial Times, με την ευκαιρία της ανάληψης της προεδρίας της ΕΕ από την Ελλάδα, τον πλημμύρισε η ψυχολογική ανάγκη να περηφανευτεί για τις θυσίες που έκανε υπέρ της Ευρώπης (την οποία, τραγικά, ταυτίζει με τη Γερμανία), αντιστεκόμενος ακόμα και στο… ΔΝΤ. 

Πηγή: koutipandoras.gr

Η "αντίσταση" του κ. Στουρνάρα, του Γιάννη Βαρουφάκη

   
Στις διπλές εκλογές Μαΐου-Ιουνίου του 2012, οι οποίες τον έφεραν στο Μαξίμου, ο κ. Σαμαράς υποσχέθηκε ότι η κυβέρνησή του θα διαπραγματευόταν υπεύθυνα αλλά σκληρά με το Βερολίνο. Στόχος του, όπως έλεγε, ήταν το μνημόνιο να πάψει να αποτελεί βαρίδι που τραβάει αέναα τη χώρα προς τον βυθό, κάτι που απαιτούσε ως ελάχιστο προαπαιτούμενο ένα γενναίο κούρεμα του δημόσιου χρέους προς την τρόικα. Μερικούς μήνες μετά την εκλογική του νίκη, δόθηκε στην κυβέρνηση συνασπισμού ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ η ιδανική ευκαιρία για να αποσπάσει από το Βερολίνο ένα σημαντικό κούρεμα του δημόσιου χρέους, που είχε στο μεταξύ μεταφερθεί στην ΕΕ, στην ΕΚΤ και στο ΔΝΤ. Την ευκαιρία αυτή την προσέφερε στον υπουργό Οικονομικών του, τον κ. Στουρνάρα, η γενική διευθύντρια του ΔΝΤ, κα Λαγκάρντ. 

    Υπό την πίεση των μη ευρωπαίων κρατών-μελών του ΔΝΤ, και εμφανώς μετανιωμένη (θυμάστε τα mea culpa του ΔΝΤ;) για το εγκληματικό λάθος του μνημονίου να προτάξει τη λιτότητα και τα τεράστια νέα δάνεια χωρίς να έχει προηγηθεί ένα γενναίο κούρεμα του δημόσιου χρέους (ένα λάθος που οδήγησε τη χώρα στην κατάρρευση, ωθώντας το διεθνές κόστος διάσωσής της στα ουράνια), η κα Λαγκάρντ ήταν έτοιμη να βοηθήσει τη νέα κυβέρνηση ώστε να επιτύχει τον δεδηλωμένο στόχο του νέου πρωθυπουργού. Έτσι η γενική διευθύντρια του ΔΝΤ πρότεινε στον κ. Στουρνάρα τη σύναψη συμμαχίας ΔΝΤ-Ελλάδας στο Eurogroup που ξεκινούσε με το τέλος του καλοκαιριού του 2012. 

    Πρόθεσή της ήταν να πει στο Eurogroup πως ο μόνος σωστός και βιώσιμος τρόπος να καλυφθεί το μόνιμο χρηματοδοτικό κενό της χώρας ήταν το σημαντικό κούρεμα των οφειλών του ελληνικού δημοσίου προς την ΕΚΤ και την ΕΕ. (Πηγές μου στην Ουάσινγκτον αναφέρονται συγκεκριμένα σε μια τάξη μεγέθους μεταξύ 60-100 δισ. ευρώ). Με άλλα λόγια, η ελληνική πλευρά δεν θα χρειαζόταν καν να διαπραγματευτεί στο Eurogroup. Η κα Λαγκάρντ θα έβγαινε μπροστά, θα έλεγε πως το ΔΝΤ δεν συναινεί σε ανοησίες τύπου επαναγοράς χρέους και άλλα τέτοια πασαλείμματα, και θα απαιτούσε από τα λοιπά δύο μέρη της τρόικα (δηλαδή την ΕΚΤ και, ουσιαστικά, το Βερολίνο) να συναινέσουν στο βαθύ κούρεμα του ελληνικού δημόσιου χρέους. 

    Από τον έλληνα υπουργό Οικονομικών η κα Λαγκάρντ ζήτησε μια απλή δέσμευση, ότι στο πλαίσιο αυτής της συζήτησης η ελληνική κυβέρνηση θα δήλωνε ότι συμμερίζεται την άποψη του ΔΝΤ. «Ο Πολ Τόμσεν και η Κριστίν Λαγκάρντ είπαν ότι έπρεπε να σταθώ στο πλευρό τους», δήλωσε πριν μια βδομάδα στους Financial Times ο κ. Στουρνάρας, επιβεβαιώνοντας τα παραπάνω. Πράγματι, του ζήτησαν να σταθεί στο πλευρό τους ώστε να επιτευχθεί ο μέγιστος διαπραγματευτικός στόχος, όπως ακριβώς τον είχε θέσει ο κ. Σαμαράς τόσο προεκλογικά όσο και στη διάρκεια του καλοκαιριού που ακολούθησε τη νίκη του. Και πώς αντέδρασε ο κ. Στουρνάρας; Στην ίδια συνέντευξη με περηφάνια δήλωσε ότι «…αντιστάθηκε σε πιέσεις που δέχθηκε από την Κριστίν Λαγκάρντ και τον Πολ Τόμσεν να ζητήσει από άλλους ηγέτες της ευρωζώνης, συμπεριλαμβανομένου και του γερμανού υπουργού Οικονομικών Β. Σόιμπλε…, ένα κούρεμα του ελληνικού χρέους». 

    Έχετε ακούσει ποτέ κάτι πιο ανήκουστο; Αντιστάθηκε ο έλλην υπουργός Οικονομικών στις πιέσεις της ηγεσίας του ΔΝΤ να επιβληθεί στο Βερολίνο κούρεμα του ελληνικού δημόσιου χρέους! Φανταστείτε την εξής σκηνή: Σε έχουν στριμώξει σε μια γωνιά δύο κακοποιοί και σε ξυλοκοπούν. Κάποιοι στιγμή ο ένας εξ αυτών δείχνει μετανοημένος και σου προτείνει να πείσει τον έτερο κακοποιό να κάνει κράτει. Εσύ όμως αντιστέκεσαι σε αυτή την πίεση, επιμένοντας ότι το ξύλο πρέπει να συνεχιστεί. Και σαν να μην έφτανε αυτό, το ομολογείς όλο περηφάνια στον διεθνή Τύπο. Και γιατί έκρινε σοφό ο κ. Στουρνάρας να αντισταθεί στις πιέσεις της κα Λαγκάρντ; Ιδού η απάντηση-κεραυνός που έδωσε στους Financial Times ο υπουργός Οικονομικών της δεινοπαθούσας χώρας μας: «Είπα: Εντάξει, αν έρθω με την πλευρά σας, είναι κάτι που θα βοηθήσει πραγματικά την Ελλάδα, αλλά είναι και κάτι που δεν γίνεται. Ο Σόιμπλε μου είπε: Γιάννη, ξέχνα το. Οπότε δεν μπορεί να γίνει». 

    Μάλιστα. Σύμφωνα λοιπόν με τον κ. Στουρνάρα, η διαπραγμάτευση με το Βερολίνο ορίζεται ως ένα ερώτημα προς τον κ. Σόιμπλε τύπου: «Μήπως εξοχότατε θα θέλατε να κουρέψετε το χρέος μας προς εσάς;» Κι αν ο εξοχότατος πει όχι, «Γιάννη, ξέχνα το», αυτό ήταν, τέρμα η διαπραγμάτευση… Αναρωτιέμαι αν ο κ. Σαμαράς συμμερίζεται τον πιο πάνω ορισμό της λέξης διαπραγμάτευση. Αυτό εννοούσε τον Ιούνιο του 2012 όταν διατράνωνε την αποφασιστικότητα με την οποία η κυβέρνησή του θα διαπραγματευόταν; Αναρωτιέμαι και κάτι άλλο: Κατανοεί ο κ. Σαμαράς και οι βουλευτές της κυβερνητικής πλειοψηφίας το βαθύτερο νόημα του τι παραδέχθηκε στους Financial Times ο υπουργός Οικονομικών; Για να απαντήσει στην κα Λαγκάρντ αρνητικά στη βάση της άρνησης Σόιμπλε, είναι προφανές ότι ο κ. Στουρνάρας μετέφερε την πρόταση του ΔΝΤ στον κ. Σόιμπλε για να πάρει από αυτόν το οκ. Έτσι όμως κατέστρεψε το πλεονέκτημα του αιφνιδιασμού που θα είχε μια κοινή στάση ΔΝΤ-Ελλάδας στο Eurogroup. 

    Πληροφορώντας τον κ. Σόιμπλε για την πρόταση του ΔΝΤ προς την ελληνική κυβέρνηση πριν από το Eurogroup, ο κ. Στουρνάρας του έδωσε τη δυνατότητα να προετοιμαστεί ώστε εντός του Eurogroup να απωθήσει τις επίμονες προσπάθειες της κας Λαγκάρντ υπέρ του κουρέματος του χρέους μας. Καθησυχάζοντάς μάλιστα τον γερμανό υπουργό ότι η περήφανη ελληνική κυβέρνηση δεν πρόκειται να υποκύψει στις πιέσεις του ΔΝΤ, και πως στο Eurogroup δεν θα υπάρξει κοινή στάση ΔΝΤ-Ελλάδας υπέρ του κουρέματος, ο κ. Στουρνάρας έβαλε μόνος του την ταφόπλακα πάνω στην εθνική υπόθεση του κουρέματος – του κουρέματος που ο κ. Σαμαράς είχε θέσει ως εθνικό στόχο. 

    Κοιτώντας στο μέλλον: Πιστεύει κανείς εντός της κυβερνητικής πλειοψηφίας ότι ο κ. Στουρνάρας, μετά τη δημόσια ομολογία αναφορικά με το πώς ο ίδιος διανοείται τη διαπραγμάτευση με το Βερολίνο, είναι ο κατάλληλος άνθρωπος για να διαπραγματευτεί το μέλλον της χώρας, τώρα που ξεκινά η διαδικασία για την εκπόνηση του Μνημονίου 3; 

Το σύνδρομο Παπακωνσταντίνου (στη νιοστή) του κ. Στουρνάρα 

    Όταν στις αρχές Ιανουαρίου του 2010 κάποιοι από εμάς (και σε αυτούς περιλαμβάνω τον Τζόζεφ Στίγλιτζ και τον Τζέιμς Γκάλμπρεθ) εισηγούμασταν στον τότε πρωθυπουργό, τον κ. Γιώργο Παπανδρέου, ότι σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να αποδεχθεί νέο δάνειο αν δεν προηγηθεί μεγάλο κούρεμα του χρέους, μπροστά μας βρίσκαμε τον Γιώργο Παπακωνσταντίνου. Ο τότε υπουργός Οικονομικών διέκοπτε κάθε τέτοια συζήτηση με το μνημειώδες: «Αναδιάρθρωση χρέους δεν μπορεί να γίνει, καθώς διαφωνεί ο κ. Σόιμπλε». Θυμάμαι μάλιστα μια συζήτηση για τον τρόπο που πρέπει να αναμορφωθεί η διαχείριση του δημόσιου χρέους συνολικά στην ευρωζώνη (όχι μόνο για την Ελλάδα), συζήτηση στην οποία συμμετείχαν σημαντικοί οικονομολόγοι από όλη την Ευρώπη). Ο κ. Παπακωνσταντίνου δεν συνεισέφερε οτιδήποτε στην ενδιαφέρουσα κουβέντα. Μάλιστα έδειξε να την βαριέται. Προς το τέλος, το μόνο που είχε να πει ήταν: «Τίποτα από αυτά δεν θα άρεσε στη Γερμανία. Δεν βλέπω τον λόγο να συζητάμε». 

    Αν αυτή την εποχή ο Γιώργος Παπανδρέου αποτελεί αξιολύπητη φιγούρα, και η Ελλάδα ταλανίζεται από τη χειρότερη οικονομική κρίση στην ιστορία του καπιταλισμού, οφείλεται στην επιλογή του κ. Παπακωνσταντίνου να μην κάνει ή πει κάτι που θα στενοχωρούσε τον κ. Σόιμπλε (και του κ. Παπανδρέου να αφήσει τον υπουργό του στη θέση του). Όπως παραδέχτηκε η κα Μέρκελ λίγο πριν τα Χριστούγεννα, η ελληνική πλευρά είχε ένα τεράστιο διαπραγματευτικό χαρτί (καθώς η Γερμανία η ίδια, σύμφωνα με την κα Μέρκελ, θα έφευγε από το ευρώ αν η Ελλάδα αναγκαζόταν σε έξοδο), το οποίο ο κ. Παπακωνσταντίνου το έκαψε. 

    Για αυτό και μόνο θα παραμείνει καταδικασμένος στη συνείδηση του ελληνικού λαού. Όμως, κι αυτό θέλω να το τονίσω, το ατόπημα του κ. Στουρνάρα να κάψει το χαρτί που του προσέφερε η κα Λαγκάρντ είναι σαφώς χειρότερο. Ο κ. Παπακωνσταντίνου είχε τουλάχιστον τη δικαιολογία ότι στο Eurogroup δεν διέθετε κανένα στήριγμα. Αν τα έβαζε με τον κ. Σόιμπλε, θα έπρεπε και να πάρει ο ίδιος την πρωτοβουλία σύγκρουσης με τον γερμανό ομόλογό του και, στη συνέχεια, να τα βγάλει πέρα χωρίς καμία βοήθεια. Αντίθετα, το φθινόπωρο του 2012 ο κ. Στουρνάρας δεν είχε παρά να συμπαραταχθεί με το κραταιό ΔΝΤ, γνωρίζοντας ότι ο κ. Σόιμπλε έτρεμε ακόμα και με την ιδέα ότι το ΔΝΤ θα αποσυρόταν από την τρόικα ή ότι θα διέσπαγε το έως τότε αραγές τροϊκανικό μέτωπο. Κι όμως, απέρριψε αυτό το θείο δώρο! 

    Κλείνω με ένα ρητορικό ερώτημα: Γιατί προέβη σε αυτή τη δήλωση προς τους Financial Times ο κ. Στουρνάρας πριν λίγες μέρες; Δεν καταλαβαίνει πως υπονόμευσε την κυβερνητική θέση ότι διαπραγματεύεται σκληρά; Δεν κατανοεί ότι ο ελληνικός λαός θα τον κρίνει σκληρά για τη θυσία αυτής της χρυσής ευκαιρίας που προσέφερε στη χώρα μας το ΔΝΤ; Αίσθησή μου είναι ότι του ξέφυγε. Μιλώντας στον δημοσιογράφο της Financial Times, με την ευκαιρία της ανάληψης της προεδρίας της ΕΕ από την Ελλάδα, τον πλημμύρισε η ψυχολογική ανάγκη να περηφανευτεί για τις θυσίες που έκανε υπέρ της Ευρώπης (την οποία, τραγικά, ταυτίζει με τη Γερμανία), αντιστεκόμενος ακόμα και στο… ΔΝΤ. 

Πηγή: koutipandoras.gr

Κυριακή 26 Ιανουαρίου 2014

  
  Το Μέγαρο Μαξίμου διαρρέει ότι η απάνθρωπη αντιμετώπιση των μεταναστών στο Φαρμοκονήσι είχε αποτρεπτικό σκοπό: αυτός είναι, λέει, ο μόνος τρόπος που μπορεί να κάνει διστακτικούς τους 200 χιλιάδες μετανάστες, οι οποίοι θα προσπαθήσουν να περάσουν τα σύνορα τον επόμενο χρόνο.  

   Πρόκειται για φτηνή δικαιολογία: στο Αφγανιστάν δεν βλέπουν Mega ή Euronews. Αλλά ακόμη και αν έβλεπαν, η πείρα διδάσκει ότι τα αλλεπάλληλα κύματα μετανάστευσης των τελευταίων δεκαετιών δεν ανακόπτονται με εικόνες ή ειδήσεις από ναυάγια. Η Λαμπεντούζα συνεχίζει να παραμένει επιθυμητή κόλαση, παρά την βύθιση σκαφών με στοιβαγμένους εκατοντάδες μετανάστες. Η εν ψυχρώ δολοφονία στο Φαρμακονήσι είναι μια ακόμη προσπάθεια της ΝΔ να κλέψει την ρατσιστική ατζέντα από την Χρυσή Αυγή. Αυτό επιδιώκουν και οι ξεδιάντροπες δηλώσεις των υπουργών της που “αναλαμβάνουν την ευθύνη” για την τρομοκρατική επίθεση εναντίον των μεταναστών. 

    Οι κατασκευασμένες καταθέσεις των ναυαγών είναι ένα ακόμη κλείσιμο του ματιού: αφού δεν κολλάμε πουθενά, αγαπητοί ψηφοφόροι της Χρυσής Αυγής, γιατί να μην ψηφίσετε εμάς αλλά τον έγκλειστο Μιχαλολιάκο; (Και αν δεν πειστείτε ούτε από αυτή την επίδειξη πυγμής, τότε θα βγάλουμε εκτός νόμου την Χρυσή Αυγή και τότε να δούμε τι θα ψηφίσετε). 

    Τα ερωτήματα που παραμένουν αφορούν κυρίως τις Βρυξέλλες και το Βερολίνο; Είναι άραγε αυτή η νέα πολιτική για την μετανάστευση, για την οποία ο κ. Σαμαράς υπερηφανεύτηκε πρόσφατα ότι έπεισε τους Ευρωπαίους εταίρους; Εχει η κυρία Μέρκελ αναθέσει στον εκλεκτό της τον ρόλο του μαντρόσκυλου, επικροτεί ή ανέχεται πράξεις που κατεδαφίζουν ότι έχει απομείνει από τις ιδέες που δημιούργησαν την Ενωμένη Ευρώπη; 

    ο βέβαιο είναι ότι έχουμε πλέον μια πανικόβλητη εξουσία που, από τα θρησκευτικά πιστεύω του Τσίπρα μέχρι τις ναυμαχίες με γυναικόπαιδα στο Αιγαίο, δεν κολλάει πουθενά. Η προσφορά ανθρώπινων ψυχών και κορμιών στην Χρυσή Αυγή, δεν είναι το τελευταίο επεισόδιο προς τον απόπατο. 

Πηγή: tvxs.gr

Το Μαξίμου κάνει δώρο στην ΧΑ ανθρώπινα κορμιά, του Σ.Κούλογλου

  
  Το Μέγαρο Μαξίμου διαρρέει ότι η απάνθρωπη αντιμετώπιση των μεταναστών στο Φαρμοκονήσι είχε αποτρεπτικό σκοπό: αυτός είναι, λέει, ο μόνος τρόπος που μπορεί να κάνει διστακτικούς τους 200 χιλιάδες μετανάστες, οι οποίοι θα προσπαθήσουν να περάσουν τα σύνορα τον επόμενο χρόνο.  

   Πρόκειται για φτηνή δικαιολογία: στο Αφγανιστάν δεν βλέπουν Mega ή Euronews. Αλλά ακόμη και αν έβλεπαν, η πείρα διδάσκει ότι τα αλλεπάλληλα κύματα μετανάστευσης των τελευταίων δεκαετιών δεν ανακόπτονται με εικόνες ή ειδήσεις από ναυάγια. Η Λαμπεντούζα συνεχίζει να παραμένει επιθυμητή κόλαση, παρά την βύθιση σκαφών με στοιβαγμένους εκατοντάδες μετανάστες. Η εν ψυχρώ δολοφονία στο Φαρμακονήσι είναι μια ακόμη προσπάθεια της ΝΔ να κλέψει την ρατσιστική ατζέντα από την Χρυσή Αυγή. Αυτό επιδιώκουν και οι ξεδιάντροπες δηλώσεις των υπουργών της που “αναλαμβάνουν την ευθύνη” για την τρομοκρατική επίθεση εναντίον των μεταναστών. 

    Οι κατασκευασμένες καταθέσεις των ναυαγών είναι ένα ακόμη κλείσιμο του ματιού: αφού δεν κολλάμε πουθενά, αγαπητοί ψηφοφόροι της Χρυσής Αυγής, γιατί να μην ψηφίσετε εμάς αλλά τον έγκλειστο Μιχαλολιάκο; (Και αν δεν πειστείτε ούτε από αυτή την επίδειξη πυγμής, τότε θα βγάλουμε εκτός νόμου την Χρυσή Αυγή και τότε να δούμε τι θα ψηφίσετε). 

    Τα ερωτήματα που παραμένουν αφορούν κυρίως τις Βρυξέλλες και το Βερολίνο; Είναι άραγε αυτή η νέα πολιτική για την μετανάστευση, για την οποία ο κ. Σαμαράς υπερηφανεύτηκε πρόσφατα ότι έπεισε τους Ευρωπαίους εταίρους; Εχει η κυρία Μέρκελ αναθέσει στον εκλεκτό της τον ρόλο του μαντρόσκυλου, επικροτεί ή ανέχεται πράξεις που κατεδαφίζουν ότι έχει απομείνει από τις ιδέες που δημιούργησαν την Ενωμένη Ευρώπη; 

    ο βέβαιο είναι ότι έχουμε πλέον μια πανικόβλητη εξουσία που, από τα θρησκευτικά πιστεύω του Τσίπρα μέχρι τις ναυμαχίες με γυναικόπαιδα στο Αιγαίο, δεν κολλάει πουθενά. Η προσφορά ανθρώπινων ψυχών και κορμιών στην Χρυσή Αυγή, δεν είναι το τελευταίο επεισόδιο προς τον απόπατο. 

Πηγή: tvxs.gr
    Σ’ έναν κόσμο που συνεχίζει να κινείται με υψηλές ταχύτητες, όταν εσύ κινείσαι με την όπισθέν αυτομάτως μένεις απελπιστικά πίσω. Αυτό συμβαίνει ακριβώς με την Ελλάδα τα τελευταία χρόνια. Ενώ οι περισσότερες χώρες του κόσμου έχουν ξεπεράσει τις σημαντικότερες επιπτώσεις της κρίσης του 2008-9 κι έχουν αρχίσει, εδώ και χρόνια, να ανακάμπτουν, η Ελλάδα συνεχίζει να οπισθοδρομεί και να κατρακυλά προς την κόλαση της ύφεσης και της υπανάπτυξης. 

 «Η τραγωδία των γηρατειών δεν είναι που είμαστε γέροι, μα που οι άλλοι είναι νέοι». Όσκαρ Γουάιλντ, Το Πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέι 

Το άνοιγμα της οικονομικής ψαλίδας 

     Πουθενά αυτό όμως δεν είναι πιο ξεκάθαρο απ’ ό,τι στον τομέα της οικονομίας. Από το 2008 η ελληνική οικονομία βρίσκεται σε πορεία συνεχόμενης ύφεσης, που έφτασε στο μέγιστο βάθος της υποχώρησής της το 2013, με μια συνολική απώλεια του ελληνικού ΑΕΠ της τάξεως του -26%. Την ίδια περίοδο, ενώ και οι άλλες οικονομίες της Ευρωζώνης αρχικά (2008-9) υποχώρησαν εξαιτίας της οικονομικής κρίσης, στη συνέχεια ανέκαμψαν, έστω και αναιμικά, και αύξησαν το ΑΕΠ τους κατά μέσο όρο κατά 9%. Αυτό σημαίνει πως η ψαλίδα μεταξύ της οικονομίας της Ελλάδας με την υπόλοιπη Ευρώπη κατά την τελευταία εξαετία (2008-2013) άνοιξε τουλάχιστον κατά 35%, με την έννοια πως η χώρα μας έγινε αντίστοιχα φτωχότερη, όσο οι άλλες χώρες παρέμεναν σταθερές ή αύξαναν την οικονομική ισχύ τους. Σε σχέση με το βιοτικό της επίπεδο η Ελλάδα κατρακύλησε από το σχεδόν 90% του μέσου όρου της Ε.Ε., που κατείχε το 2008, στο 70% στις αρχές του 2014, χωρίς να προσμετρηθεί επακριβώς και η επίπτωση του αποπληθωρισμού στην αγοραστική δύναμη του μέσου Έλληνα. 

   Για να έχουμε μια πιο συγκεκριμένη εικόνα της απόκλισης, από το 2006 ως το 2012 η Ελλάδα είχε μια σωρευτική απώλεια του ΑΕΠ της τάξεως του -12,7%, ενώ κατά την ίδια περίοδο το μέσο ΑΕΠ όλων των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης αυξήθηκε κατά +5.6%. Με άλλα λόγια δε βλέπουμε απλώς την πλάτη των Ευρωπαίων εταίρων μας. Τρώμε και τη σκόνη τους καθώς εκείνοι συνεχίζουν να τρέχουν, ενώ εμείς κοντοστεκόμαστε λαχανιασμένοι. Αν μάλιστα συγκρίνουμε αυτή την οικονομική κατάπτωση της Ελλάδας με την ταυτόχρονη εκρηκτική άνοδο των λεγόμενων αναδυόμενων οικονομιών, όπως για παράδειγμα της γειτονικής Τουρκίας -που παρά τα προβλήματά της είδε το ΑΕΠ της να αυξάνει κατά 20% από το 2010 ως το 2013- τότε η διαφορά της Ελλάδας με τον υπόλοιπο κόσμο μοιάζει να διευρύνεται, λες και κινούμαστε σε slow motion, ενώ οι άλλοι τρέχουν στον αυτοκινητόδρομο. 

    Απόκλιση σε όλα τα επίπεδα Στην εποχή της παγκοσμιοποίησης και των υψηλών ταχυτήτων η αργοπορία θεωρείται θανάσιμο αμάρτημα. Δεν είναι μόνον ότι καθυστερούμε εμείς, αλλά κι ότι οι υπόλοιποι ταυτόχρονα προχωρούν μπροστά. Όποιος περάσει σε μια slow motion κατάσταση είναι καταδικασμένος να βλέπει συνεχώς τις πλάτες των άλλων, μεταφορικά αλλά και κυριολεκτικά. Δεν είναι μόνον η οικονομία και το βιοτικό επίπεδο που επηρεάζονται άμεσα, αλλά και όλοι οι τομείς της κοινωνικής, δημογραφικής, τεχνολογικής και πολιτιστικής ζωής της χώρας. Δυστυχώς η οικονομική καθυστέρηση παίρνει στο λαιμό της σχεδόν τα πάντα. 

    Αυτή την περίοδο που η Ελλάδα και ο ελληνικός λαός υπομένει το βάρος της υπερλιτότητας και της μακροχρόνιας ύφεσης, τίποτε δεν μένει ανεπηρέαστο, ενώ ανοίγει διαρκώς η ψαλίδα ανάμεσα στη χώρα μας, που πλέον Τριτοκοσμικοποιείται, και στις υπόλοιπες ανεπτυγμένες χώρες της Ευρώπης. 

    Αντί για σύγκλιση υπάρχει πλέον μια διευρυνόμενη απόκλιση σε όλα τα επίπεδα. Εντελώς περιληπτικά: Στην Ελλάδα πέφτει το βιοτικό επίπεδο, γινόμαστε συνεχώς φτωχότεροι, ενώ οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι (πλέον ελαχίστων εξαιρέσεων) βλέπουν το επίπεδο τους να ανεβαίνει και να γίνονται πλουσιότεροι. Ενώ εμείς γερνάμε με πιο γρήγορους ρυθμούς, η γεννητικότητα πέφτει σταθερά και οι νέοι μεταναστεύουν, οι πιο αναπτυγμένες χώρες της Ε.Ε. βλέπουν τον πληθυσμό τους να σταθεροποιείται και να αναζωογονείται με το “φρέσκο αίμα” των νέων μεταναστών της νότιας Ευρώπης. Ενώ εμείς γινόμαστε τεχνολογικά πιο καθυστερημένοι και “πρωτόγονοι”, καθώς δεν γίνονται πλέον σοβαρές επενδύσεις στον τεχνολογικό εκσυγχρονισμό της οικονομίας, οι άλλοι επενδύουν, εκσυγχρονίζονται και ακολουθούν την τεχνολογική πρωτοπορία. 

    Ως αποτέλεσμα εμείς γινόμαστε όλο και περισσότερο “δομικά μη ανταγωνιστικοί”, ενώ οι άλλοι διατηρούν και αυξάνουν επιθετικά τη “δομική” τους ανταγωνιστικότητα. Ενώ εμείς υποβαθμίζουμε συνεχώς την εκπαίδευσή μας, ειδικά τη Δημόσια, και περιορίζουμε τους πόρους για έρευνα κι ανάπτυξη, οι άλλοι φροντίζουν να της δίνουν την προτεραιότητα που της αξίζει και είναι αρκετά γενναιόδωροι στον τομέα της έρευνας κι ανάπτυξης. 

    Τα παραδείγματα αυτού του ανοίγματος της “τεχνολογικής ψαλίδας” είναι πάμπολλα. Για παράδειγμα οι ελληνικές εταιρείες, που παρέχουν υπηρεσίας internet, ρίχνουν τις ταχύτητές τους προκειμένου να μειώσουν το κόστος τους, με άλλα λόγια έχουμε ένα όλο και πιο αργό internet -βασικό εργαλείο ανάπτυξης στην εποχή μας. Τα δίκτυα και οι κόμβοι “σκουριάζουν” και δεν ανανεώνονται. Ο τεχνολογικός εξοπλισμός (είτε πρόκειται για υπολογιστές, είτε για κινητά τηλέφωνα) των επιχειρήσεων και των ιδιωτών απαρχαιώνεται και δεν ανανεώνεται. 

    Αυτό συμβαίνει δυστυχώς και στην ελληνική βιομηχανία, που συνεχίζει να βασίζεται σε απαρχαιωμένο εξοπλισμό, ενώ οι ανταγωνιστές της στην Ευρώπη αυτοματοποιούνται με την εισαγωγή ακόμη και ρομποτικής τεχνολογίας. Στο θέμα της παιδείας και της εκπαίδευσης τα πράγματα είναι ίσως ακόμη χειρότερα. Από που να αρχίσει και που να τελειώσει κανείς; Για να μη γίνω κουραστικός αναφέρω απλά το γεγονός πως τα τελευταία χρόνια μεταφράζονται όλο και λιγότερα ξεονόγλωσσα βιβλία στην ελληνική γλώσσα, κλείνοντας έτσι ένα ακόμη παράθυρο προς τον κόσμο. 

    Συνοπτικά ενώ εμείς γινόμαστε σε όλα τα επίπεδα πιο αργοί, πιο δυσκίνητοι και καθυστερημένοι, οι άλλοι συνεχίζουν να είναι πιο γρήγοροι, πιο ευέλικτοι και πιο πρωτοποριακοί. Ως αποτέλεσμα εμείς γινόμαστε πιο εσωστρεφείς και περιθωριοποιημένοι, ενώ οι άλλοι πιο εξωστρεφείς και πρωταγωνιστές τον εξελίξεων. Και το χάσμα μεταξύ μας μεγαλώνει καθώς ορισμένα πράγματα (θετικά ή αρνητικά) είναι αυτοτροφοδοτούμενα και κινούνται με γεωμετρική πρόοδο, κάτι που δύσκολα γίνεται κατανοητό από τους περισσότερους ανθρώπους, όπως σωστά επεσήμανε και ο φυσικός Al Bartlett: “Η μεγαλύτερη αδυναμία της ανθρωπότητας είναι η ανικανότητά της να κατανοήσει την εκθετική συνάρτηση”. 

Τι έγινε εκείνο το τρένο που έβλεπε τα άλλα τρένα να περνούν... 

     Όλα αυτά, το γεγονός πως είμαστε καταδικασμένοι να διαδραματίζουμε έναν περιθωριακό ρόλο σε μια εποχή που η αργοπορία δε συγχωρείται, είναι αποτέλεσμα της πολιτικής της καταστροφικής υπερλιτότητας που εφαρμόζουν οι ελληνικές κυβερνήσεις με βάση τα Μνημόνια και τις εντολές της Τρόικας. Είναι μια πολιτική που θέλει την Ελλάδα για τις επόμενες δεκαετίες, όχι απλώς “αποικία χρέους”, αλλά και περιθωριοποιημένη και υποβαθμισμένη σ' όλα τα επίπεδα, με άλλα λόγια “εκτός συναγωνισμού”. Ουαί τοις ηττημένοις (Vae victis), που έλεγαν και οι αρχαίοι Έλληνες και Λατίνοι... 

    Ωστόσο, παρά τα αλλεπάλληλα γρονθοκοπήματα που δεχόμαστε ως λαός και κοινωνία, ακόμη δεν μας έβγαλαν “νοκ άουτ”. Δεν είμαστε ακόμη καταδικασμένοι. Μπορεί να γίναμε πλέον αργοί αλλά όχι και ηλίθιοι. Αν έχουμε μια στοιχειώδη εξυπνάδα, πράγμα που θέλω να πιστεύω, έχουμε πάντα μια δεύτερη ευκαιρία. Οι έξυπνοι είναι στην ουσία οι άνθρωποι που μετατρέπουν το μειονέκτημα σε πλεονέκτημα, δεν αισθάνονται ποτέ στριμωγμένοι και δίχως επιλογές (όσο κι αν οι άλλοι υποστηρίζουν πως δεν υπάρχουν επιλογές: ΤΙΝΑ=There Is No Alternative). 

     Τίποτε δεν έχει χαθεί ακόμη. Οι δημιουργικές δυνάμεις της ελληνικής κοινωνίας και οι πολιτικές δυνάμεις της ανατροπής θα πρέπει να συμπτύξουν ένα ισχυρό μέτωπο κοινής λογικής και κοινωνικής σωτηρίας, που θα βάλει αρχικά έναν φραγμό στην περαιτέρω οπισθοδρόμηση, θέτοντας ταυτόχρονα σε εφαρμογή ένα πολυεπίπεδο σχέδιο ανάπτυξης και ανασυγκρότησης της χώρας. Κι αυτό όχι αύριο, αλλά σήμερα, το 2014. Αυτή είναι ίσως και η μόνη σοβαρή επιλογή που έχουμε, αν δε θέλουμε να χάσουμε οριστικά το τρένο των εξελίξεων και να γίνουμε σαν εκείνο το τρένο που, όπως λένε και οι στίχοι του φίλου μου Γιάννη Αγγελάκα, “έβλεπε τα άλλα τρένα να περνούν”...

Πηγή: tvxs.gr

Vae victis: Το τίμημα της οπισθοδρόμησης, του Γιώργου Στάμκου

    Σ’ έναν κόσμο που συνεχίζει να κινείται με υψηλές ταχύτητες, όταν εσύ κινείσαι με την όπισθέν αυτομάτως μένεις απελπιστικά πίσω. Αυτό συμβαίνει ακριβώς με την Ελλάδα τα τελευταία χρόνια. Ενώ οι περισσότερες χώρες του κόσμου έχουν ξεπεράσει τις σημαντικότερες επιπτώσεις της κρίσης του 2008-9 κι έχουν αρχίσει, εδώ και χρόνια, να ανακάμπτουν, η Ελλάδα συνεχίζει να οπισθοδρομεί και να κατρακυλά προς την κόλαση της ύφεσης και της υπανάπτυξης. 

 «Η τραγωδία των γηρατειών δεν είναι που είμαστε γέροι, μα που οι άλλοι είναι νέοι». Όσκαρ Γουάιλντ, Το Πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέι 

Το άνοιγμα της οικονομικής ψαλίδας 

     Πουθενά αυτό όμως δεν είναι πιο ξεκάθαρο απ’ ό,τι στον τομέα της οικονομίας. Από το 2008 η ελληνική οικονομία βρίσκεται σε πορεία συνεχόμενης ύφεσης, που έφτασε στο μέγιστο βάθος της υποχώρησής της το 2013, με μια συνολική απώλεια του ελληνικού ΑΕΠ της τάξεως του -26%. Την ίδια περίοδο, ενώ και οι άλλες οικονομίες της Ευρωζώνης αρχικά (2008-9) υποχώρησαν εξαιτίας της οικονομικής κρίσης, στη συνέχεια ανέκαμψαν, έστω και αναιμικά, και αύξησαν το ΑΕΠ τους κατά μέσο όρο κατά 9%. Αυτό σημαίνει πως η ψαλίδα μεταξύ της οικονομίας της Ελλάδας με την υπόλοιπη Ευρώπη κατά την τελευταία εξαετία (2008-2013) άνοιξε τουλάχιστον κατά 35%, με την έννοια πως η χώρα μας έγινε αντίστοιχα φτωχότερη, όσο οι άλλες χώρες παρέμεναν σταθερές ή αύξαναν την οικονομική ισχύ τους. Σε σχέση με το βιοτικό της επίπεδο η Ελλάδα κατρακύλησε από το σχεδόν 90% του μέσου όρου της Ε.Ε., που κατείχε το 2008, στο 70% στις αρχές του 2014, χωρίς να προσμετρηθεί επακριβώς και η επίπτωση του αποπληθωρισμού στην αγοραστική δύναμη του μέσου Έλληνα. 

   Για να έχουμε μια πιο συγκεκριμένη εικόνα της απόκλισης, από το 2006 ως το 2012 η Ελλάδα είχε μια σωρευτική απώλεια του ΑΕΠ της τάξεως του -12,7%, ενώ κατά την ίδια περίοδο το μέσο ΑΕΠ όλων των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης αυξήθηκε κατά +5.6%. Με άλλα λόγια δε βλέπουμε απλώς την πλάτη των Ευρωπαίων εταίρων μας. Τρώμε και τη σκόνη τους καθώς εκείνοι συνεχίζουν να τρέχουν, ενώ εμείς κοντοστεκόμαστε λαχανιασμένοι. Αν μάλιστα συγκρίνουμε αυτή την οικονομική κατάπτωση της Ελλάδας με την ταυτόχρονη εκρηκτική άνοδο των λεγόμενων αναδυόμενων οικονομιών, όπως για παράδειγμα της γειτονικής Τουρκίας -που παρά τα προβλήματά της είδε το ΑΕΠ της να αυξάνει κατά 20% από το 2010 ως το 2013- τότε η διαφορά της Ελλάδας με τον υπόλοιπο κόσμο μοιάζει να διευρύνεται, λες και κινούμαστε σε slow motion, ενώ οι άλλοι τρέχουν στον αυτοκινητόδρομο. 

    Απόκλιση σε όλα τα επίπεδα Στην εποχή της παγκοσμιοποίησης και των υψηλών ταχυτήτων η αργοπορία θεωρείται θανάσιμο αμάρτημα. Δεν είναι μόνον ότι καθυστερούμε εμείς, αλλά κι ότι οι υπόλοιποι ταυτόχρονα προχωρούν μπροστά. Όποιος περάσει σε μια slow motion κατάσταση είναι καταδικασμένος να βλέπει συνεχώς τις πλάτες των άλλων, μεταφορικά αλλά και κυριολεκτικά. Δεν είναι μόνον η οικονομία και το βιοτικό επίπεδο που επηρεάζονται άμεσα, αλλά και όλοι οι τομείς της κοινωνικής, δημογραφικής, τεχνολογικής και πολιτιστικής ζωής της χώρας. Δυστυχώς η οικονομική καθυστέρηση παίρνει στο λαιμό της σχεδόν τα πάντα. 

    Αυτή την περίοδο που η Ελλάδα και ο ελληνικός λαός υπομένει το βάρος της υπερλιτότητας και της μακροχρόνιας ύφεσης, τίποτε δεν μένει ανεπηρέαστο, ενώ ανοίγει διαρκώς η ψαλίδα ανάμεσα στη χώρα μας, που πλέον Τριτοκοσμικοποιείται, και στις υπόλοιπες ανεπτυγμένες χώρες της Ευρώπης. 

    Αντί για σύγκλιση υπάρχει πλέον μια διευρυνόμενη απόκλιση σε όλα τα επίπεδα. Εντελώς περιληπτικά: Στην Ελλάδα πέφτει το βιοτικό επίπεδο, γινόμαστε συνεχώς φτωχότεροι, ενώ οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι (πλέον ελαχίστων εξαιρέσεων) βλέπουν το επίπεδο τους να ανεβαίνει και να γίνονται πλουσιότεροι. Ενώ εμείς γερνάμε με πιο γρήγορους ρυθμούς, η γεννητικότητα πέφτει σταθερά και οι νέοι μεταναστεύουν, οι πιο αναπτυγμένες χώρες της Ε.Ε. βλέπουν τον πληθυσμό τους να σταθεροποιείται και να αναζωογονείται με το “φρέσκο αίμα” των νέων μεταναστών της νότιας Ευρώπης. Ενώ εμείς γινόμαστε τεχνολογικά πιο καθυστερημένοι και “πρωτόγονοι”, καθώς δεν γίνονται πλέον σοβαρές επενδύσεις στον τεχνολογικό εκσυγχρονισμό της οικονομίας, οι άλλοι επενδύουν, εκσυγχρονίζονται και ακολουθούν την τεχνολογική πρωτοπορία. 

    Ως αποτέλεσμα εμείς γινόμαστε όλο και περισσότερο “δομικά μη ανταγωνιστικοί”, ενώ οι άλλοι διατηρούν και αυξάνουν επιθετικά τη “δομική” τους ανταγωνιστικότητα. Ενώ εμείς υποβαθμίζουμε συνεχώς την εκπαίδευσή μας, ειδικά τη Δημόσια, και περιορίζουμε τους πόρους για έρευνα κι ανάπτυξη, οι άλλοι φροντίζουν να της δίνουν την προτεραιότητα που της αξίζει και είναι αρκετά γενναιόδωροι στον τομέα της έρευνας κι ανάπτυξης. 

    Τα παραδείγματα αυτού του ανοίγματος της “τεχνολογικής ψαλίδας” είναι πάμπολλα. Για παράδειγμα οι ελληνικές εταιρείες, που παρέχουν υπηρεσίας internet, ρίχνουν τις ταχύτητές τους προκειμένου να μειώσουν το κόστος τους, με άλλα λόγια έχουμε ένα όλο και πιο αργό internet -βασικό εργαλείο ανάπτυξης στην εποχή μας. Τα δίκτυα και οι κόμβοι “σκουριάζουν” και δεν ανανεώνονται. Ο τεχνολογικός εξοπλισμός (είτε πρόκειται για υπολογιστές, είτε για κινητά τηλέφωνα) των επιχειρήσεων και των ιδιωτών απαρχαιώνεται και δεν ανανεώνεται. 

    Αυτό συμβαίνει δυστυχώς και στην ελληνική βιομηχανία, που συνεχίζει να βασίζεται σε απαρχαιωμένο εξοπλισμό, ενώ οι ανταγωνιστές της στην Ευρώπη αυτοματοποιούνται με την εισαγωγή ακόμη και ρομποτικής τεχνολογίας. Στο θέμα της παιδείας και της εκπαίδευσης τα πράγματα είναι ίσως ακόμη χειρότερα. Από που να αρχίσει και που να τελειώσει κανείς; Για να μη γίνω κουραστικός αναφέρω απλά το γεγονός πως τα τελευταία χρόνια μεταφράζονται όλο και λιγότερα ξεονόγλωσσα βιβλία στην ελληνική γλώσσα, κλείνοντας έτσι ένα ακόμη παράθυρο προς τον κόσμο. 

    Συνοπτικά ενώ εμείς γινόμαστε σε όλα τα επίπεδα πιο αργοί, πιο δυσκίνητοι και καθυστερημένοι, οι άλλοι συνεχίζουν να είναι πιο γρήγοροι, πιο ευέλικτοι και πιο πρωτοποριακοί. Ως αποτέλεσμα εμείς γινόμαστε πιο εσωστρεφείς και περιθωριοποιημένοι, ενώ οι άλλοι πιο εξωστρεφείς και πρωταγωνιστές τον εξελίξεων. Και το χάσμα μεταξύ μας μεγαλώνει καθώς ορισμένα πράγματα (θετικά ή αρνητικά) είναι αυτοτροφοδοτούμενα και κινούνται με γεωμετρική πρόοδο, κάτι που δύσκολα γίνεται κατανοητό από τους περισσότερους ανθρώπους, όπως σωστά επεσήμανε και ο φυσικός Al Bartlett: “Η μεγαλύτερη αδυναμία της ανθρωπότητας είναι η ανικανότητά της να κατανοήσει την εκθετική συνάρτηση”. 

Τι έγινε εκείνο το τρένο που έβλεπε τα άλλα τρένα να περνούν... 

     Όλα αυτά, το γεγονός πως είμαστε καταδικασμένοι να διαδραματίζουμε έναν περιθωριακό ρόλο σε μια εποχή που η αργοπορία δε συγχωρείται, είναι αποτέλεσμα της πολιτικής της καταστροφικής υπερλιτότητας που εφαρμόζουν οι ελληνικές κυβερνήσεις με βάση τα Μνημόνια και τις εντολές της Τρόικας. Είναι μια πολιτική που θέλει την Ελλάδα για τις επόμενες δεκαετίες, όχι απλώς “αποικία χρέους”, αλλά και περιθωριοποιημένη και υποβαθμισμένη σ' όλα τα επίπεδα, με άλλα λόγια “εκτός συναγωνισμού”. Ουαί τοις ηττημένοις (Vae victis), που έλεγαν και οι αρχαίοι Έλληνες και Λατίνοι... 

    Ωστόσο, παρά τα αλλεπάλληλα γρονθοκοπήματα που δεχόμαστε ως λαός και κοινωνία, ακόμη δεν μας έβγαλαν “νοκ άουτ”. Δεν είμαστε ακόμη καταδικασμένοι. Μπορεί να γίναμε πλέον αργοί αλλά όχι και ηλίθιοι. Αν έχουμε μια στοιχειώδη εξυπνάδα, πράγμα που θέλω να πιστεύω, έχουμε πάντα μια δεύτερη ευκαιρία. Οι έξυπνοι είναι στην ουσία οι άνθρωποι που μετατρέπουν το μειονέκτημα σε πλεονέκτημα, δεν αισθάνονται ποτέ στριμωγμένοι και δίχως επιλογές (όσο κι αν οι άλλοι υποστηρίζουν πως δεν υπάρχουν επιλογές: ΤΙΝΑ=There Is No Alternative). 

     Τίποτε δεν έχει χαθεί ακόμη. Οι δημιουργικές δυνάμεις της ελληνικής κοινωνίας και οι πολιτικές δυνάμεις της ανατροπής θα πρέπει να συμπτύξουν ένα ισχυρό μέτωπο κοινής λογικής και κοινωνικής σωτηρίας, που θα βάλει αρχικά έναν φραγμό στην περαιτέρω οπισθοδρόμηση, θέτοντας ταυτόχρονα σε εφαρμογή ένα πολυεπίπεδο σχέδιο ανάπτυξης και ανασυγκρότησης της χώρας. Κι αυτό όχι αύριο, αλλά σήμερα, το 2014. Αυτή είναι ίσως και η μόνη σοβαρή επιλογή που έχουμε, αν δε θέλουμε να χάσουμε οριστικά το τρένο των εξελίξεων και να γίνουμε σαν εκείνο το τρένο που, όπως λένε και οι στίχοι του φίλου μου Γιάννη Αγγελάκα, “έβλεπε τα άλλα τρένα να περνούν”...

Πηγή: tvxs.gr
    Τα ζητήματα της πραγματικής οικονομίας θα κρίνουν τις εκλογές, εκτιμά ο ΣΥΡΙΖΑ Σταθερή άποψη της Κουμουνδούρου είναι ότι προ της κάλπης οι άδειες τσέπες είναι αυτές που κρίνουν το εκλογικό αποτέλεσμα, κι εκεί – δηλαδή στα ζητήματα της πραγματικής οικονομίας – θα επιχειρήσει να στρέψει τη συζήτηση ο ΣΥΡΙΖΑ το προσεχές διάστημα, με δεδομένο ότι οσμίζεται σύντομα πρόωρες βουλευτικές εκλογές – αν όχι σύντομα, πάντως, μέσα στο 2014. Σε τελική ανάλυση, ο ΣΥΡΙΖΑ θα επιχειρήσει να υπερβεί την τρέχουσα επικοινωνιακή τακτική της κυβέρνησης να απευθύνεται στα φοβικά αντανακλαστικά του πιο συντηρητικού κοινού της κοινωνίας μέσα από την απόπειρα να επιβάλει τη συζήτηση για την «αθεΐα» του Τσίπρα ή την τρομοκρατία και να στρέψει τα βλέμματα μακριά από τα σκάνδαλα και τα αλλεπάλληλα σκληρά μέτρα που εξαθλιώνουν την κοινωνία. 

   Η εστίαση στα ζητήματα της οικονομίας και τα πεπραγμένα της κυβέρνησης (διαπραγμάτευση, δημοσιονομικό κενό, δημοσιονομικά μέτρα, «μεταρρυθμίσεις», σκάνδαλα κ.λπ.) θεωρείται ότι ευνοεί τον ΣΥΡΙΖΑ και σ’ αυτό κατατείνει ένα νέο στοιχείο στη δημοσκοπική αποτύπωση των πολιτικών κομμάτων, και μάλλον καθοριστικής σημασίας για το πολιτικό κλίμα: το προβάδισμα που παίρνει για πρώτη φορά ο ΣΥΡΙΖΑ όσον αφορά την εμπιστοσύνη των πολιτών στη διαχείριση της οικονομίας. Ειδικότερα, το 28% δηλώνει ότι καλύτερη για την οικονομία θα είναι μια κυβέρνηση με βάση τον ΣΥΡΙΖΑ, έναντι του 24% που πιστεύει το ίδιο για μια κυβέρνηση με βάση τη Ν.Δ. Από κει και πέρα, τα γενικότερα δημοσκοπικά ευρήματα επιμένουν να δείχνουν όχι απλώς παγίωση της πρωτιάς του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και άνοιγμα της ψαλίδας. Πιο απλά όσο… τέρας και να παρουσιάσει τον Αλέξη Τσίπρα η κυβέρνηση, τα πράγματα φαίνεται να παίρνουν τον δρόμο τους. 

    Όσον αφορά την τακτική του επόμενου διαστήματος, ο ΣΥΡΙΖΑ θα συνεχίσει να επιμένει στο ζήτημα της διαπραγμάτευσης για το χρέος, αξιοποιώντας κάθε επίσημη θεσμική «φωνή» που υποστηρίζει ότι αυτό είναι μη βιώσιμο, όπως το ΔΝΤ αλλά και το Γραφείο Προϋπολογισμού της Βουλής με την ενδιάμεση έκθεση που παρουσίασε για τη νέα οικονομική διακυβέρνηση στην ευρωζώνη. Παράλληλα, η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ θεωρεί ότι η υποψηφιότητα του Αλέξη Τσίπρα για την προεδρία της Κομισιόν ανοίγει περαιτέρω μια ευκαιρία να διαδοθεί η εναλλακτική πρότασή του για την Ελλάδα αλλά και για την Ευρώπη – ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ σημείωσε στην πρόσφατη ομιλία του στο Άμερσοφτ της Ολλανδίας ότι «η νεοεκλεγμένη κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ θα διαπραγματεύεται με την κυρία Μέρκελ όχι μόνο για την Ελλάδα», αλλά για ολόκληρη την Ευρώπη. 

    Ο ΣΥΡΙΖΑ δείχνει να πιστεύει ότι οι ευρωεκλογές αποτελούν μια ευκαιρία ευνοϊκή για τη μεταβολή των συσχετισμών σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Πιστεύει, δηλαδή, ότι θα εκφραστεί έντονα η δυσαρέσκεια των Ευρωπαίων πολιτών, και ειδικά του Νότου, στην τροπή που παίρνει η φυσιογνωμία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, κάτι που θα αυξήσει τη διαπραγματευτική ισχύ του ίδιου του ΣΥΡΙΖΑ και θα του διασφαλίσει μεγαλύτερα περιθώρια άσκησης εθνικής πολιτικής, παρά το ασφυκτικό πλαίσιο που διαμορφώνει το Σύμφωνο του Ευρώ σε όλη την ευρωζώνη. «Ζουμ» στην οικονομία Στο μεταξύ ενεργοποιείται και εσωτερικά η συζήτηση για τις προτάσεις του ΣΥΡΙΖΑ αναφορικά με κεντρικά ζητήματα της οικονομίας, στο πλαίσιο της προγραμματικής προετοιμασίας του εκλογικού προγράμματός του, το οποίο, κατά τις διακηρύξεις της ηγεσίας, θα τεθεί σε δημόσια διαβούλευση, στα λεγόμενα θεματικά φόρουμ, με επιστημονικούς φορείς, προσωπικότητες, πολιτικούς παράγοντες κ.λπ. 

    Σε αλλεπάλληλες παρεμβάσεις του ο επικεφαλής της Επιτροπής Προγράμματος Γιάννης Δραγασάκης ανέδειξε στοιχεία των επεξεργασιών με τις οποίες έχουν επιφορτιστεί οι επιμέρους επιτροπές του κόμματος. Όσον αφορά το χρέος, μίλησε για την ανάγκη μιας συνολικότερης πολιτικής που αφορά και την Ελλάδα αλλά και την Ευρώπη, με τα χαρακτηριστικά ενός σχεδίου Μάρσαλ: διαγραφή μέρους του χρέους, μη δανειακή αναπτυξιακή χρηματοδότηση και ρήτρα ανάπτυξης, δηλαδή εξυπηρέτηση του συμφωνημένου χρέους ανάλογα με την ονομαστική αύξηση του ΑΕΠ και όχι ανάλογα με το πλεόνασμα («Καθημερινή», 12.1.2014). Αν και μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ υπάρχουν φωνές που παρατηρούν ότι, π.χ., η θέση για διαγραφή «μέρους» του χρέους αφίσταται των συνεδριακών αποφάσεων περί διαγραφής του μεγαλύτερου μέρους του χρέους, τη θέση αυτή που διατύπωσε ο Γ. Δραγασάκης ουσιαστικά υποστήριξε και ο βουλευτής Χανίων Γιώργος Σταθάκης. 

    Ο τελευταίος, μιλώντας στον ραδιοσταθμό «Στο Κόκκινο 105,5», εκτίμησε το ύψος του «επαχθούς χρέους» στο 5%, σημειώνοντας πως το υπόλοιπο είναι «παραδοσιακό» και δύσκολα μπορεί να αμφισβητηθεί νομικά, άρα «τυπικά» θα πρέπει να αποπληρωθεί. Με δεδομένο, όμως, ότι είναι μη βιώσιμο, υποστήριξε ότι θα πρέπει να βρεθεί μια λύση ελάφρυνσης μέσω ενός συνδυασμού άμεσης («κούρεμα») κι έμμεσης μείωσης (παύση αποπληρωμής των τοκοχρεολυσίων για τέσσερα χρόνια κ.λπ.), κάτι που, όπως πρόσθεσε, θα οδηγήσει σε ένα «κούρεμα» της τάξης του 30 - 40%. Στις αντιδράσεις της κυβέρνησης ότι ο ΣΥΡΙΖΑ τα «γυρίζει» για το μέγεθος του υπό διαγραφή χρέους (ο Κεδίκογλου μάλλον εξέλαβε τις δηλώσεις Σταθάκη ως υπόδειξη για διαγραφή χρέους στο 5%), η Κουμουνδούρου απάντησε ότι ουσιαστικά ο ΣΥΡΙΖΑ διεκδικεί πολιτική ρύθμιση για το χρέος και δεν προσεγγίζει το θέμα νομικά. Πάντως, περί το 40% είχε προσδιορίσει τη διαγραφή του χρέους και ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας σε συνέντευξή του στην «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία» στις αρχές του φθινοπώρου (8.9.2013). 

    Όσον αφορά τις τράπεζες, με αφορμή την υπόθεση του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου ο Γιάννης Δραγασάκης μίλησε για την ανάγκη δημιουργίας αναπτυξιακής επενδυτικής τράπεζας δημοσίου συμφέροντος. Ιδιαίτερα φαίνεται να προβληματίζει τους ιθύνοντες του ΣΥΡΙΖΑ το θέμα των «κόκκινων δανείων». Τόσο από τη συνέντευξη του Γιάννη Δραγασάκη στην «Κυριακάτικη Αυγή» όσο και από χθεσινή τηλεοπτική παρέμβαση του Γιάννη Μηλιού, προκύπτει ότι συζητείται η δημιουργία ενός δημόσιου οργανισμού, ο οποίος θα επωμιστεί τα «κόκκινα δάνεια» των τραπεζών που θα τεθούν υπό δημόσιο έλεγχο. 

   Παράλληλα, ο επικεφαλής προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ συνεχίζει την αναζήτηση νέων χρηματοδοτικών εργαλείων, «μη συμβατικών» κι «εναλλακτικών», για τη δημιουργία ρευστότητας «και στο κράτος και στην ιδιωτική οικονομία». Σχετική αναφορά είχε κάνει και στις αρχές Αυγούστου στο πλαίσιο συνέντευξής του στο «Βήμα», όπου είχε αναφερθεί στα ομόλογα «ειδικού σκοπού» – το ΠΑΣΟΚ τότε είχε διαβάσει σε αυτή την αναφορά την πρόταση για τη δημιουργία παράλληλου νομίσματος. 

Πηγή: topontiki.gr

Tο κίνημα της… άδειας τσέπης, από τη εφημεριδα, ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ

    Τα ζητήματα της πραγματικής οικονομίας θα κρίνουν τις εκλογές, εκτιμά ο ΣΥΡΙΖΑ Σταθερή άποψη της Κουμουνδούρου είναι ότι προ της κάλπης οι άδειες τσέπες είναι αυτές που κρίνουν το εκλογικό αποτέλεσμα, κι εκεί – δηλαδή στα ζητήματα της πραγματικής οικονομίας – θα επιχειρήσει να στρέψει τη συζήτηση ο ΣΥΡΙΖΑ το προσεχές διάστημα, με δεδομένο ότι οσμίζεται σύντομα πρόωρες βουλευτικές εκλογές – αν όχι σύντομα, πάντως, μέσα στο 2014. Σε τελική ανάλυση, ο ΣΥΡΙΖΑ θα επιχειρήσει να υπερβεί την τρέχουσα επικοινωνιακή τακτική της κυβέρνησης να απευθύνεται στα φοβικά αντανακλαστικά του πιο συντηρητικού κοινού της κοινωνίας μέσα από την απόπειρα να επιβάλει τη συζήτηση για την «αθεΐα» του Τσίπρα ή την τρομοκρατία και να στρέψει τα βλέμματα μακριά από τα σκάνδαλα και τα αλλεπάλληλα σκληρά μέτρα που εξαθλιώνουν την κοινωνία. 

   Η εστίαση στα ζητήματα της οικονομίας και τα πεπραγμένα της κυβέρνησης (διαπραγμάτευση, δημοσιονομικό κενό, δημοσιονομικά μέτρα, «μεταρρυθμίσεις», σκάνδαλα κ.λπ.) θεωρείται ότι ευνοεί τον ΣΥΡΙΖΑ και σ’ αυτό κατατείνει ένα νέο στοιχείο στη δημοσκοπική αποτύπωση των πολιτικών κομμάτων, και μάλλον καθοριστικής σημασίας για το πολιτικό κλίμα: το προβάδισμα που παίρνει για πρώτη φορά ο ΣΥΡΙΖΑ όσον αφορά την εμπιστοσύνη των πολιτών στη διαχείριση της οικονομίας. Ειδικότερα, το 28% δηλώνει ότι καλύτερη για την οικονομία θα είναι μια κυβέρνηση με βάση τον ΣΥΡΙΖΑ, έναντι του 24% που πιστεύει το ίδιο για μια κυβέρνηση με βάση τη Ν.Δ. Από κει και πέρα, τα γενικότερα δημοσκοπικά ευρήματα επιμένουν να δείχνουν όχι απλώς παγίωση της πρωτιάς του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και άνοιγμα της ψαλίδας. Πιο απλά όσο… τέρας και να παρουσιάσει τον Αλέξη Τσίπρα η κυβέρνηση, τα πράγματα φαίνεται να παίρνουν τον δρόμο τους. 

    Όσον αφορά την τακτική του επόμενου διαστήματος, ο ΣΥΡΙΖΑ θα συνεχίσει να επιμένει στο ζήτημα της διαπραγμάτευσης για το χρέος, αξιοποιώντας κάθε επίσημη θεσμική «φωνή» που υποστηρίζει ότι αυτό είναι μη βιώσιμο, όπως το ΔΝΤ αλλά και το Γραφείο Προϋπολογισμού της Βουλής με την ενδιάμεση έκθεση που παρουσίασε για τη νέα οικονομική διακυβέρνηση στην ευρωζώνη. Παράλληλα, η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ θεωρεί ότι η υποψηφιότητα του Αλέξη Τσίπρα για την προεδρία της Κομισιόν ανοίγει περαιτέρω μια ευκαιρία να διαδοθεί η εναλλακτική πρότασή του για την Ελλάδα αλλά και για την Ευρώπη – ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ σημείωσε στην πρόσφατη ομιλία του στο Άμερσοφτ της Ολλανδίας ότι «η νεοεκλεγμένη κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ θα διαπραγματεύεται με την κυρία Μέρκελ όχι μόνο για την Ελλάδα», αλλά για ολόκληρη την Ευρώπη. 

    Ο ΣΥΡΙΖΑ δείχνει να πιστεύει ότι οι ευρωεκλογές αποτελούν μια ευκαιρία ευνοϊκή για τη μεταβολή των συσχετισμών σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Πιστεύει, δηλαδή, ότι θα εκφραστεί έντονα η δυσαρέσκεια των Ευρωπαίων πολιτών, και ειδικά του Νότου, στην τροπή που παίρνει η φυσιογνωμία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, κάτι που θα αυξήσει τη διαπραγματευτική ισχύ του ίδιου του ΣΥΡΙΖΑ και θα του διασφαλίσει μεγαλύτερα περιθώρια άσκησης εθνικής πολιτικής, παρά το ασφυκτικό πλαίσιο που διαμορφώνει το Σύμφωνο του Ευρώ σε όλη την ευρωζώνη. «Ζουμ» στην οικονομία Στο μεταξύ ενεργοποιείται και εσωτερικά η συζήτηση για τις προτάσεις του ΣΥΡΙΖΑ αναφορικά με κεντρικά ζητήματα της οικονομίας, στο πλαίσιο της προγραμματικής προετοιμασίας του εκλογικού προγράμματός του, το οποίο, κατά τις διακηρύξεις της ηγεσίας, θα τεθεί σε δημόσια διαβούλευση, στα λεγόμενα θεματικά φόρουμ, με επιστημονικούς φορείς, προσωπικότητες, πολιτικούς παράγοντες κ.λπ. 

    Σε αλλεπάλληλες παρεμβάσεις του ο επικεφαλής της Επιτροπής Προγράμματος Γιάννης Δραγασάκης ανέδειξε στοιχεία των επεξεργασιών με τις οποίες έχουν επιφορτιστεί οι επιμέρους επιτροπές του κόμματος. Όσον αφορά το χρέος, μίλησε για την ανάγκη μιας συνολικότερης πολιτικής που αφορά και την Ελλάδα αλλά και την Ευρώπη, με τα χαρακτηριστικά ενός σχεδίου Μάρσαλ: διαγραφή μέρους του χρέους, μη δανειακή αναπτυξιακή χρηματοδότηση και ρήτρα ανάπτυξης, δηλαδή εξυπηρέτηση του συμφωνημένου χρέους ανάλογα με την ονομαστική αύξηση του ΑΕΠ και όχι ανάλογα με το πλεόνασμα («Καθημερινή», 12.1.2014). Αν και μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ υπάρχουν φωνές που παρατηρούν ότι, π.χ., η θέση για διαγραφή «μέρους» του χρέους αφίσταται των συνεδριακών αποφάσεων περί διαγραφής του μεγαλύτερου μέρους του χρέους, τη θέση αυτή που διατύπωσε ο Γ. Δραγασάκης ουσιαστικά υποστήριξε και ο βουλευτής Χανίων Γιώργος Σταθάκης. 

    Ο τελευταίος, μιλώντας στον ραδιοσταθμό «Στο Κόκκινο 105,5», εκτίμησε το ύψος του «επαχθούς χρέους» στο 5%, σημειώνοντας πως το υπόλοιπο είναι «παραδοσιακό» και δύσκολα μπορεί να αμφισβητηθεί νομικά, άρα «τυπικά» θα πρέπει να αποπληρωθεί. Με δεδομένο, όμως, ότι είναι μη βιώσιμο, υποστήριξε ότι θα πρέπει να βρεθεί μια λύση ελάφρυνσης μέσω ενός συνδυασμού άμεσης («κούρεμα») κι έμμεσης μείωσης (παύση αποπληρωμής των τοκοχρεολυσίων για τέσσερα χρόνια κ.λπ.), κάτι που, όπως πρόσθεσε, θα οδηγήσει σε ένα «κούρεμα» της τάξης του 30 - 40%. Στις αντιδράσεις της κυβέρνησης ότι ο ΣΥΡΙΖΑ τα «γυρίζει» για το μέγεθος του υπό διαγραφή χρέους (ο Κεδίκογλου μάλλον εξέλαβε τις δηλώσεις Σταθάκη ως υπόδειξη για διαγραφή χρέους στο 5%), η Κουμουνδούρου απάντησε ότι ουσιαστικά ο ΣΥΡΙΖΑ διεκδικεί πολιτική ρύθμιση για το χρέος και δεν προσεγγίζει το θέμα νομικά. Πάντως, περί το 40% είχε προσδιορίσει τη διαγραφή του χρέους και ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας σε συνέντευξή του στην «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία» στις αρχές του φθινοπώρου (8.9.2013). 

    Όσον αφορά τις τράπεζες, με αφορμή την υπόθεση του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου ο Γιάννης Δραγασάκης μίλησε για την ανάγκη δημιουργίας αναπτυξιακής επενδυτικής τράπεζας δημοσίου συμφέροντος. Ιδιαίτερα φαίνεται να προβληματίζει τους ιθύνοντες του ΣΥΡΙΖΑ το θέμα των «κόκκινων δανείων». Τόσο από τη συνέντευξη του Γιάννη Δραγασάκη στην «Κυριακάτικη Αυγή» όσο και από χθεσινή τηλεοπτική παρέμβαση του Γιάννη Μηλιού, προκύπτει ότι συζητείται η δημιουργία ενός δημόσιου οργανισμού, ο οποίος θα επωμιστεί τα «κόκκινα δάνεια» των τραπεζών που θα τεθούν υπό δημόσιο έλεγχο. 

   Παράλληλα, ο επικεφαλής προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ συνεχίζει την αναζήτηση νέων χρηματοδοτικών εργαλείων, «μη συμβατικών» κι «εναλλακτικών», για τη δημιουργία ρευστότητας «και στο κράτος και στην ιδιωτική οικονομία». Σχετική αναφορά είχε κάνει και στις αρχές Αυγούστου στο πλαίσιο συνέντευξής του στο «Βήμα», όπου είχε αναφερθεί στα ομόλογα «ειδικού σκοπού» – το ΠΑΣΟΚ τότε είχε διαβάσει σε αυτή την αναφορά την πρόταση για τη δημιουργία παράλληλου νομίσματος. 

Πηγή: topontiki.gr

Πέμπτη 23 Ιανουαρίου 2014

Ανεξάρτητα από το αν πρέπει ένα κόμμα να πολιτεύεται με βάση τις δημοσκοπήσεις, η προσπάθεια αποδόμησής τους είναι, κατά κανόνα, ένδειξη πολιτικής απελπισίας. Η Νέα Δημοκρατία αμφισβήτησε τη δημοσκόπηση της Public Issue για την Εφημερίδα των Συντακτών που δίνει προβάδισμα 3,5 μονάδων στον ΣΥΡΙΖΑ (31,5%) έναντι της ΝΔ (28%), υποστηρίζοντας ότι «δεν πρόκειται για δημοσκόπηση αλλά για εκτίμηση επιρροής» που αφορά περίοδο «πολύ προγενέστερη της σημερινής» και συνεπώς «δεν έχουν αξιολογηθεί σημαντικά γεγονότα». Με αυτό το σκεπτικό, η ΝΔ ανέφερε ότι δεν πρόκειται για «φωτογραφία της στιγμής», εκφράζοντας την «έκπληξη και τους εύλογους προβληματισμούς» για την «(αντιδεοντολογική) καθυστέρηση δημοσίευσής της κατά τουλάχιστον μια εβδομάδα από τον πελάτη». 

    Αλλά σήμερα δημοσιοποιήθηκε η δημοσκόπηση της Pulse για το "Ποντίκι" που δίνει και πάλι προβάδισμα του ΣΥΡΙΖΑ τριών μονάδων έναντι της ΝΔ, ενώ αναδεικνύει και ένα νέο στοιχείο, ότι επιλέγεται το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης ως καταλληλότερο να διαχειριστεί την οικονομική κρίση. Και ίσως δεν υπάρχει κάτι πιο ενδεικτικό της γαλάζιας αγωνίας για την πορεία των πολιτικών πραγμάτων από το σημερινό πρωτοσέλιδο της εφημερίδας "Δημοκρατία" που φωνάζει πως «η ΝΔ χάνει τη λαϊκή βάση» και αναφέρεται ακριβώς στην αναστάτωση που προκαλούν οι δημοσκοπήσεις και στα σενάρια εθνικών εκλογών το Μάιο αλλά και μετάθεσης των αυτοδιοικητικών εκλογών τον Οκτώβριο. Το antinews.gr από την πλευρά του εκφράζει την πικρία του για την πορεία της ΝΔ υπενθυμίζοντας ότι «εμείς τα γράψαμε νωρίς...». 

    Οσο πέφτει το ηθικό στο εσωτερικό της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ τόσο δημιουργούνται περίεργες καταστάσεις σε εσωκομματικό επίπεδο που δυσκολεύουν τους σχεδιασμούς των ηγεσιών. Το τελευταίο που περίμεναν στην Συγγρού ήταν να τους σκάσει θέμα Δ. Χριστογιάννη, με δηλώσεις του βουλευτή για την χούντα που «ήταν επανάσταση», τις οποίες στη συνέχεια ανασκεύασε, αλλά βέβαια η ζημιά είχε ήδη γίνει. Την ίδια ώρα, στο ΠΑΣΟΚ γίνεται ο κακός χαμός με φόντο την «πρωτοβουλία των 58» που επιχειρεί να αυτονομηθεί προκαλώντας την οργή στελεχών του ΠΑΣΟΚ που ανησυχούν ότι το κόμμα τους πηγαίνει σε de facto αυτοδιάλυση. Με αυτά τα δεδομένα, είναι δύσκολο να επιχειρήσει κανείς προβλέψεις για τη συνέχεια, αφού ούτε η συνεννόηση με την Τρόικα πάει καλά ώστε να έχει να πατήσει κάπου η κυβέρνηση, ενώ στο εσωτερικό πεδίο ανακύπτουν διαρκώς δυσάρεστα θέματα, όπως η αναθέρμανση του μετώπου της τρομοκρατίας. 

    Οι κυβερνητικοί εταίροι, Α. Σαμαράς και Ευ. Βενιζέλος, απολαμβάνουν όσο μπορούν τις δυνατότητες εξωστρέφειας που τους προσφέρει η άσκηση της ελληνικής προεδρίας της ΕΕ, αλλά δεν γίνεται παρά να διαπιστώνουν ότι η θεωρία του success story έχει εξαντλήσει τα όριά της. Τους το λένε πια και οι φιλικές τους δυνάμεις, ενώ κανείς δεν βγαίνει μπροστά για να τους υπερασπιστεί. Αντίθετα, το σύστημα προσαρμόζεται για την υποδοχή κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ. Είναι κάτι που συμβαίνει πριν από κάθε πολιτική αλλαγή.

Πηγή: tvxs.gr

Οι δημοσκοπήσεις τρομάζουν την κυβέρνηση, Αγγελικής Σπανού

Ανεξάρτητα από το αν πρέπει ένα κόμμα να πολιτεύεται με βάση τις δημοσκοπήσεις, η προσπάθεια αποδόμησής τους είναι, κατά κανόνα, ένδειξη πολιτικής απελπισίας. Η Νέα Δημοκρατία αμφισβήτησε τη δημοσκόπηση της Public Issue για την Εφημερίδα των Συντακτών που δίνει προβάδισμα 3,5 μονάδων στον ΣΥΡΙΖΑ (31,5%) έναντι της ΝΔ (28%), υποστηρίζοντας ότι «δεν πρόκειται για δημοσκόπηση αλλά για εκτίμηση επιρροής» που αφορά περίοδο «πολύ προγενέστερη της σημερινής» και συνεπώς «δεν έχουν αξιολογηθεί σημαντικά γεγονότα». Με αυτό το σκεπτικό, η ΝΔ ανέφερε ότι δεν πρόκειται για «φωτογραφία της στιγμής», εκφράζοντας την «έκπληξη και τους εύλογους προβληματισμούς» για την «(αντιδεοντολογική) καθυστέρηση δημοσίευσής της κατά τουλάχιστον μια εβδομάδα από τον πελάτη». 

    Αλλά σήμερα δημοσιοποιήθηκε η δημοσκόπηση της Pulse για το "Ποντίκι" που δίνει και πάλι προβάδισμα του ΣΥΡΙΖΑ τριών μονάδων έναντι της ΝΔ, ενώ αναδεικνύει και ένα νέο στοιχείο, ότι επιλέγεται το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης ως καταλληλότερο να διαχειριστεί την οικονομική κρίση. Και ίσως δεν υπάρχει κάτι πιο ενδεικτικό της γαλάζιας αγωνίας για την πορεία των πολιτικών πραγμάτων από το σημερινό πρωτοσέλιδο της εφημερίδας "Δημοκρατία" που φωνάζει πως «η ΝΔ χάνει τη λαϊκή βάση» και αναφέρεται ακριβώς στην αναστάτωση που προκαλούν οι δημοσκοπήσεις και στα σενάρια εθνικών εκλογών το Μάιο αλλά και μετάθεσης των αυτοδιοικητικών εκλογών τον Οκτώβριο. Το antinews.gr από την πλευρά του εκφράζει την πικρία του για την πορεία της ΝΔ υπενθυμίζοντας ότι «εμείς τα γράψαμε νωρίς...». 

    Οσο πέφτει το ηθικό στο εσωτερικό της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ τόσο δημιουργούνται περίεργες καταστάσεις σε εσωκομματικό επίπεδο που δυσκολεύουν τους σχεδιασμούς των ηγεσιών. Το τελευταίο που περίμεναν στην Συγγρού ήταν να τους σκάσει θέμα Δ. Χριστογιάννη, με δηλώσεις του βουλευτή για την χούντα που «ήταν επανάσταση», τις οποίες στη συνέχεια ανασκεύασε, αλλά βέβαια η ζημιά είχε ήδη γίνει. Την ίδια ώρα, στο ΠΑΣΟΚ γίνεται ο κακός χαμός με φόντο την «πρωτοβουλία των 58» που επιχειρεί να αυτονομηθεί προκαλώντας την οργή στελεχών του ΠΑΣΟΚ που ανησυχούν ότι το κόμμα τους πηγαίνει σε de facto αυτοδιάλυση. Με αυτά τα δεδομένα, είναι δύσκολο να επιχειρήσει κανείς προβλέψεις για τη συνέχεια, αφού ούτε η συνεννόηση με την Τρόικα πάει καλά ώστε να έχει να πατήσει κάπου η κυβέρνηση, ενώ στο εσωτερικό πεδίο ανακύπτουν διαρκώς δυσάρεστα θέματα, όπως η αναθέρμανση του μετώπου της τρομοκρατίας. 

    Οι κυβερνητικοί εταίροι, Α. Σαμαράς και Ευ. Βενιζέλος, απολαμβάνουν όσο μπορούν τις δυνατότητες εξωστρέφειας που τους προσφέρει η άσκηση της ελληνικής προεδρίας της ΕΕ, αλλά δεν γίνεται παρά να διαπιστώνουν ότι η θεωρία του success story έχει εξαντλήσει τα όριά της. Τους το λένε πια και οι φιλικές τους δυνάμεις, ενώ κανείς δεν βγαίνει μπροστά για να τους υπερασπιστεί. Αντίθετα, το σύστημα προσαρμόζεται για την υποδοχή κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ. Είναι κάτι που συμβαίνει πριν από κάθε πολιτική αλλαγή.

Πηγή: tvxs.gr
    O Χριστόδουλος Ξηρός, μπορεί να αποδειχθεί ένα αποτελεσματικό ρουλεμάν φόβου. Ακόμη και σε μια χώρα που οι πολίτες της μπορεί να θεωρούν πιο επικίνδυνους αυτούς που την κυβερνούν από έναν συνταξιούχο τρομοκράτη, ο Ξηρός μπορεί να παίξει το ρόλο που θέλουν. Η πολιτική ζωή μπαίνει επί Ξηρού ακμής. Ακολουθεί τις πληροφορίες της Αστυνομίας, τα αποτυπώματα του Χριστόδουλου, τις απειλές του, ακόμη και έναν πιθανό «τρομοκρατικό» γεροντοέρωτα. Δεν υποστηρίζω πως η απόδραση Ξηρού είναι απαραίτητα ένα στήσιμο της Αστυνομίας. Απλώς θεωρώ πως τέτοιες καταστάσεις (ποιός δεν θυμάται τις αποδράσεις Ρωχάμη;) είναι η χαρά του συστήματος. Είναι εύκολο αντί να φοβάσαι το Βενιζέλο να φοβάσαι τον Χριστόδουλο, αν Αστυνομία και κανάλια συνεργαστούν όπως συνηθίζουν. Σκεφθείτε πηγαίνοντας προς τις εκλογές, πόσες χειροβομβίδες θα πετάει η κυβέρνηση, απειλώντας πως θα πετάξει μία ο Ξηρός. 

    Θα σημειώσω δύο σημεία της ομιλίας Ξηρού μπροστά στο τηλεοπτικό μήνυμα αλά Αλ Κάιντα. Την αναφορά του στην «άκρα Αριστερά», αυτόν τον περίεργο αρνητικό αυτοπροσδιορισμό που τον κατατάσσει οικειοθελώς στα άκρα και επαναφέρει τη θεωρία τον δύο άκρων και τη φράση «ραντεβού στα γουναράδικα» που αντί να αποδοθεί με την πραγματική του σημασία, επαναφέρεται στα κανάλια και πάλι ως ρήση του Σύριζα. Αν ο Ξηρός δεν λειτουργεί προβοκατόρικα τότε έχει πολιτική ωριμότητα μικρού παιδιού. Κάθε φορά που θα γοητεύεται φτιάχνοντας μια νέα βιντεοπροκήρυξη, στου Μαξίμου θα ανοίγουν σαμπάνιες. Με τόση βία και αίμα που προαναγγέλλουν τα ΜΜΕ για τον Ξηρό δημιουργούν γι' αυτόν μία εικόνα στην οποια θα αισθανθεί την ανάγκη ν' αντεπεξέλθει. Τόσο απλό. 

Πηγή: koutipandoras.gr

Επί ΞΗΡΟΥ ακμής, του Κώστα Βαξεβάνη

    O Χριστόδουλος Ξηρός, μπορεί να αποδειχθεί ένα αποτελεσματικό ρουλεμάν φόβου. Ακόμη και σε μια χώρα που οι πολίτες της μπορεί να θεωρούν πιο επικίνδυνους αυτούς που την κυβερνούν από έναν συνταξιούχο τρομοκράτη, ο Ξηρός μπορεί να παίξει το ρόλο που θέλουν. Η πολιτική ζωή μπαίνει επί Ξηρού ακμής. Ακολουθεί τις πληροφορίες της Αστυνομίας, τα αποτυπώματα του Χριστόδουλου, τις απειλές του, ακόμη και έναν πιθανό «τρομοκρατικό» γεροντοέρωτα. Δεν υποστηρίζω πως η απόδραση Ξηρού είναι απαραίτητα ένα στήσιμο της Αστυνομίας. Απλώς θεωρώ πως τέτοιες καταστάσεις (ποιός δεν θυμάται τις αποδράσεις Ρωχάμη;) είναι η χαρά του συστήματος. Είναι εύκολο αντί να φοβάσαι το Βενιζέλο να φοβάσαι τον Χριστόδουλο, αν Αστυνομία και κανάλια συνεργαστούν όπως συνηθίζουν. Σκεφθείτε πηγαίνοντας προς τις εκλογές, πόσες χειροβομβίδες θα πετάει η κυβέρνηση, απειλώντας πως θα πετάξει μία ο Ξηρός. 

    Θα σημειώσω δύο σημεία της ομιλίας Ξηρού μπροστά στο τηλεοπτικό μήνυμα αλά Αλ Κάιντα. Την αναφορά του στην «άκρα Αριστερά», αυτόν τον περίεργο αρνητικό αυτοπροσδιορισμό που τον κατατάσσει οικειοθελώς στα άκρα και επαναφέρει τη θεωρία τον δύο άκρων και τη φράση «ραντεβού στα γουναράδικα» που αντί να αποδοθεί με την πραγματική του σημασία, επαναφέρεται στα κανάλια και πάλι ως ρήση του Σύριζα. Αν ο Ξηρός δεν λειτουργεί προβοκατόρικα τότε έχει πολιτική ωριμότητα μικρού παιδιού. Κάθε φορά που θα γοητεύεται φτιάχνοντας μια νέα βιντεοπροκήρυξη, στου Μαξίμου θα ανοίγουν σαμπάνιες. Με τόση βία και αίμα που προαναγγέλλουν τα ΜΜΕ για τον Ξηρό δημιουργούν γι' αυτόν μία εικόνα στην οποια θα αισθανθεί την ανάγκη ν' αντεπεξέλθει. Τόσο απλό. 

Πηγή: koutipandoras.gr
Το παρακάτω απόσπασμα δεν προέρχεται από την Αυγή ή το left.gr: «Οι δημοσκοπήσεις που έγιναν τελευταία με εντολή της Συγγρού προκάλεσαν ευλόγως αγωνία καθώς προκύπτει μια μεγάλη απόσταση της ΝΔ από το ΣΥΡΙΖΑ που σε μερικές περιφέρειες ξεπερνά και τις επτά ποσοστιαίες μονάδες ενώ σε ορισμένες περιοχές αγγίζει ακόμη και το 10%, ενώ αντέχει ακόμα η Χρυσή Αυγή και ο κυβερνητικός εταίρος το ΠΑΣΟΚ εξαφανίζεται από τον πολιτικό χάρτη». 
  
    Με τον τίτλο “Σκηνικό ήττας για τη ΝΔ δείχνουν τα μυστικά γκάλοπ του Μαξίμου”, το άρθρο στο νεοδημοκρατικό antinews είχε και ενδιαφέρουσα συνέχεια: “..υπάρχουν περιπτώσεις νομών, τα λεγόμενα «κάστρα» της, όπου η ΝΔ είχε παραδοσιακά πολύ μεγάλη δύναμη, αλλά πλέον προηγείται ο ΣΥΡΙΖΑ...Όσοι ασχολούνται με την προετοιμασία των δημοτικών εκλογών και έχουν γνώση των στοιχείων δεν κρύβουν την αγωνία τους, που σε ορισμένες περιπτώσεις αγγίζει τα όρια της απελπισίας.” Mπορεί στην πολιτική ο πανικός να μην είναι ποτέ καλός σύμμαχος, αλλά οι πληροφορίες που δημοσιεύονται παραπάνω εξηγούν και την πρόσφατη στροφή του μεγάρου Μαξίμου σε καθαρά.. ευρωπαικές τακτικές, όπως η απαίτηση να ανακοινώσει ο ΣΥΡΙΖΑ αν ο Τσίπρας πιστεύει ή όχι στο Θεό! 

    Για ένα μηχανισμό εξουσίας που έχει τις δημοσκοπήσεις για ευαγγέλιο, οι τελευταίες μετρήσεις οδηγούν πράγματι στην απελπισία. Και σε τέτοιες περιπτώσεις, μπορείς να ελπίζεις μόνο στο Θεό. Γιατί το πρόβλημα με το κυβερνητικό στρατόπεδο είναι ότι δεν μπορεί να αλλάξει πολιτική, η οποία αποτελεί και την βασική πηγή της κακοδαιμονίας του. Ετσι, ενώ η ΝΔ το γύριζε στα θεία, στο ΠΑΣΟΚ αποφάσισαν να παίξουν τα ρέστα τους, με την Αφροδίτη Αλ Σάλεχ να δηλώνει ότι, αν νικήσει ο ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές, θα μεταναστεύσει. Η δήλωση προκάλεσε πανικό στους Ελληνες πολίτες, αλλά μπορεί μια Αφροδίτη να φέρει την άνοιξη; 

   Οπως αναλύθηκε στο Tvxs όσοι στου Μαξίμου δεν έχουν τελείως πανικοβληθεί, εξετάζουν δύο σενάρια. Στο πρώτο, στο οποίο συμφωνεί και το Βερολίνο, είναι να επιμείνουν στο success story, να μοιράσουν κάποια χρήματα από το πρωτογενές πλεόνασμα- αν τους το επιτρέψουν οι δανειστές- και όπου βγει. Στη πορεία προς τις ευρωεκλογές γίνεται και ανασχηματισμός, ενώ σχεδιάζεται να βγει εκτός νόμου η Χρυσή Αυγή, αν και κανείς δημοσκόπος δεν παίρνει όρκο ότι οι ψηφοφόροι της θα επαναπατριστούν στην ΝΔ. Το προαναφερθέν νεοδημοκρατικό site υποστηρίζει το δεύτερο σενάριο, της “αριστερής παρένθεσης”: “το σοβαρότερο επιχείρημα υπέρ της διεξαγωγής των βουλευτικών εκλογών το συντομότερο δυνατόν είναι το εξής: Όσο πιο αργά γίνουν οι εκλογές, τόσες μεγαλύτερες πιθανότητες έχει ο κ. Τσίπρας να τις κερδίσει. 

    Παρατείνοντας δηλαδή ο κ. Σαμαράς τον χρόνο των εκλογών δίνει στον κ. Τσίπρα την ευκαιρία να οργανωθεί καλύτερα να συμμαζέψει το κόμμα της χαράς που λέγεται ΣΥΡΙΖΑ, να απαλλαγεί από τα βαρίδια που του δημιουργούν προβλήματα κι εκεί κατά το 2016 να είναι έτοιμος για να γίνει επιτέλους πρωθυπουργός. ..Αν θέλει πράγματι να κάνει εκλογές το 2016(ο Α. Σαμαράς) δεν θα προλάβει. Διότι στο μεταξύ η ΝΔ θα έχει εξαϋλωθεί από την απαξίωση”. 

    Την μέρα που ο αναποφάσιστος πρωθυπουργός,εμφανώς καταβεβλημένος και λιγότερο δυναμικός από κάθε άλλη φορά, μιλούσε στο Ελληνογερμανικό Επιμελητήριο, έκανε την εμφάνιση του ο από μηχανής Θεός. Καλύτερα ο απεσταλμένος του Θεού, στον οποίο τις προηγούμενες μέρες η ΝΔ είχε στηρίξει τις τελευταίες της ελπίδες: με τα κηρύγματα μίσους ο ενοχικός(γιατί το 2002 κελάηδησε με το καλημέρα) δολοφόνος Χριστόδουλος Ξηρός ενίσχυε τα συντηρητικά αντανακλαστικά της κοινωνίας και έδινε στο Μαξίμου την ευκαιρία να πάρει μια ανάσα. Αλλωστε, όπως είναι γνωστό, και ο Χριστόδουλος παπαδοπαίδι είναι.

Πηγή:  tvxs.gr

Ο Χριστόδουλος, ως απεσταλμένος του Θεού, του Σ. Κούλογλου

Το παρακάτω απόσπασμα δεν προέρχεται από την Αυγή ή το left.gr: «Οι δημοσκοπήσεις που έγιναν τελευταία με εντολή της Συγγρού προκάλεσαν ευλόγως αγωνία καθώς προκύπτει μια μεγάλη απόσταση της ΝΔ από το ΣΥΡΙΖΑ που σε μερικές περιφέρειες ξεπερνά και τις επτά ποσοστιαίες μονάδες ενώ σε ορισμένες περιοχές αγγίζει ακόμη και το 10%, ενώ αντέχει ακόμα η Χρυσή Αυγή και ο κυβερνητικός εταίρος το ΠΑΣΟΚ εξαφανίζεται από τον πολιτικό χάρτη». 
  
    Με τον τίτλο “Σκηνικό ήττας για τη ΝΔ δείχνουν τα μυστικά γκάλοπ του Μαξίμου”, το άρθρο στο νεοδημοκρατικό antinews είχε και ενδιαφέρουσα συνέχεια: “..υπάρχουν περιπτώσεις νομών, τα λεγόμενα «κάστρα» της, όπου η ΝΔ είχε παραδοσιακά πολύ μεγάλη δύναμη, αλλά πλέον προηγείται ο ΣΥΡΙΖΑ...Όσοι ασχολούνται με την προετοιμασία των δημοτικών εκλογών και έχουν γνώση των στοιχείων δεν κρύβουν την αγωνία τους, που σε ορισμένες περιπτώσεις αγγίζει τα όρια της απελπισίας.” Mπορεί στην πολιτική ο πανικός να μην είναι ποτέ καλός σύμμαχος, αλλά οι πληροφορίες που δημοσιεύονται παραπάνω εξηγούν και την πρόσφατη στροφή του μεγάρου Μαξίμου σε καθαρά.. ευρωπαικές τακτικές, όπως η απαίτηση να ανακοινώσει ο ΣΥΡΙΖΑ αν ο Τσίπρας πιστεύει ή όχι στο Θεό! 

    Για ένα μηχανισμό εξουσίας που έχει τις δημοσκοπήσεις για ευαγγέλιο, οι τελευταίες μετρήσεις οδηγούν πράγματι στην απελπισία. Και σε τέτοιες περιπτώσεις, μπορείς να ελπίζεις μόνο στο Θεό. Γιατί το πρόβλημα με το κυβερνητικό στρατόπεδο είναι ότι δεν μπορεί να αλλάξει πολιτική, η οποία αποτελεί και την βασική πηγή της κακοδαιμονίας του. Ετσι, ενώ η ΝΔ το γύριζε στα θεία, στο ΠΑΣΟΚ αποφάσισαν να παίξουν τα ρέστα τους, με την Αφροδίτη Αλ Σάλεχ να δηλώνει ότι, αν νικήσει ο ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές, θα μεταναστεύσει. Η δήλωση προκάλεσε πανικό στους Ελληνες πολίτες, αλλά μπορεί μια Αφροδίτη να φέρει την άνοιξη; 

   Οπως αναλύθηκε στο Tvxs όσοι στου Μαξίμου δεν έχουν τελείως πανικοβληθεί, εξετάζουν δύο σενάρια. Στο πρώτο, στο οποίο συμφωνεί και το Βερολίνο, είναι να επιμείνουν στο success story, να μοιράσουν κάποια χρήματα από το πρωτογενές πλεόνασμα- αν τους το επιτρέψουν οι δανειστές- και όπου βγει. Στη πορεία προς τις ευρωεκλογές γίνεται και ανασχηματισμός, ενώ σχεδιάζεται να βγει εκτός νόμου η Χρυσή Αυγή, αν και κανείς δημοσκόπος δεν παίρνει όρκο ότι οι ψηφοφόροι της θα επαναπατριστούν στην ΝΔ. Το προαναφερθέν νεοδημοκρατικό site υποστηρίζει το δεύτερο σενάριο, της “αριστερής παρένθεσης”: “το σοβαρότερο επιχείρημα υπέρ της διεξαγωγής των βουλευτικών εκλογών το συντομότερο δυνατόν είναι το εξής: Όσο πιο αργά γίνουν οι εκλογές, τόσες μεγαλύτερες πιθανότητες έχει ο κ. Τσίπρας να τις κερδίσει. 

    Παρατείνοντας δηλαδή ο κ. Σαμαράς τον χρόνο των εκλογών δίνει στον κ. Τσίπρα την ευκαιρία να οργανωθεί καλύτερα να συμμαζέψει το κόμμα της χαράς που λέγεται ΣΥΡΙΖΑ, να απαλλαγεί από τα βαρίδια που του δημιουργούν προβλήματα κι εκεί κατά το 2016 να είναι έτοιμος για να γίνει επιτέλους πρωθυπουργός. ..Αν θέλει πράγματι να κάνει εκλογές το 2016(ο Α. Σαμαράς) δεν θα προλάβει. Διότι στο μεταξύ η ΝΔ θα έχει εξαϋλωθεί από την απαξίωση”. 

    Την μέρα που ο αναποφάσιστος πρωθυπουργός,εμφανώς καταβεβλημένος και λιγότερο δυναμικός από κάθε άλλη φορά, μιλούσε στο Ελληνογερμανικό Επιμελητήριο, έκανε την εμφάνιση του ο από μηχανής Θεός. Καλύτερα ο απεσταλμένος του Θεού, στον οποίο τις προηγούμενες μέρες η ΝΔ είχε στηρίξει τις τελευταίες της ελπίδες: με τα κηρύγματα μίσους ο ενοχικός(γιατί το 2002 κελάηδησε με το καλημέρα) δολοφόνος Χριστόδουλος Ξηρός ενίσχυε τα συντηρητικά αντανακλαστικά της κοινωνίας και έδινε στο Μαξίμου την ευκαιρία να πάρει μια ανάσα. Αλλωστε, όπως είναι γνωστό, και ο Χριστόδουλος παπαδοπαίδι είναι.

Πηγή:  tvxs.gr

Τρίτη 21 Ιανουαρίου 2014

  

   Στο διάστημα που μεσολάβησε ανάμεσα στις εκλογές του Μαΐου και τις εκλογές του Ιουνίου του 2012, υψηλόβαθμο στέλεχος της Ν.Δ. μάζεψε τους βουλευτές και τα στελέχη του κόμματος και τους είπε τα εξής: «Να ξεχυθείτε, ρε, στις γειτονιές, να πάτε στις εκκλησίες, να πιάσετε τους παπάδες και να λέτε στον κόσμο ότι εκεί στον ΣΥΡΙΖΑ είναι άθεοι και ανθέλληνες». Οι κραυγές του υψηλόβαθμου έπιασαν εν μέρει τόπο, καθώς αρκετοί ιερείς μπήκαν στον προεκλογικό αγώνα, καλώντας τους πιστούς να αποκρούσουν την έλευση του Αντιχρίστου, Υπήρξαν μάλιστα και αυτήκοοι μάρτυρες που μας μετέφεραν ότι κάποιοι παπάδες, ελάχιστοι ευτυχώς, έλεγαν ότι το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ προβλέπει πως οι ναοί θα κλείσουν και θα γίνουν ξενώνες για Πακιστανούς.

    Το έκανε το 2012 η Ν.Δ. προσπαθεί να το ξανακάνει και το 2014. Βλέποντας το κουτάλι του παππά να πλησιάζει με ταχύτητα μαχητικού αεροσκάφος για το οποίο έχει δοθεί μίζα 4%, η ακροδεξιά του Σαμαρά καταφεύγει και πάλι στους παπάδες. Επικαλείται τα κατώτερα ένστικτα του κλήρου και του λαού, όχι για να κερδίσει τις εκλογές, αλλά για να διασφαλίσει αξιοπρεπή ήττα, που θα επιτρέπει στο «Δίκτυο 21» να κρατήσει το κόμμα στα χέρια του. Αν δεν πάρει τουλάχιστον 25% ο Αντωνάκης ο Βομβιστής της Πύλου, η Ν.Δ. θα διαμοιραστεί ανάμεσα σε Καραμανλικούς και Ντορικούς, σαν τον χιτώνα του Ιησού. Όχι, κυρία Μισέλ, δεν είχε κουκούλα ο χιτώνας του Ιησού, δεν ήταν μπαχαλάκης ο Υιός του Θεού. 

    Δεν απευθύνεται στην επίσημη Εκκλησία της Ελλάδος η Ν.Δ., απευθύνεται στους θύλακες του σκοταδισμού που δρουν εντός της. Απευθύνεται στον Θεσσαλονίκης Άνθιμο, που μόλις προχθές δήλωσε ότι «ενώ όλοι αποδοκιμάζουμε κάθε μορφή δικτατορίας, ήταν τότε που οι εκπαιδευτικοί εδίδασκαν στην εκπαίδευση, οι εφοριακοί εδούλευαν για το Δημόσιο και οι πολίτες εκρατούσαν τα τρανταχτά σε αξία χαρτονομίσματα της δραχμής με υπογραφή «Ο υπουργός Νικ. Μακαρέζος». Ήταν η εποχή της πιο ισχυρής οικονομίας της Ελλάδος. ΄Όχι δικτατορίες, ναι στην αλήθεια». Νοσταλγός του ροκ ν ρολ ο Παναγιώτατος. 

    Στον Άνθιμο που έχει πει ότι «η γυμνότης είναι αδίκημα», ότι «είναι στη φύση των γυναικών να κοιτάζονται στον καθρέφτη, αλλά και να προκαλούν με το ντύσιμο τους, ακόμη και μέσα στους ιερούς ναού¨» ότι «θα παντρεύονται αγόρια με αγόρια και κορίτσια με κορίτσια;. Τα ζώα, τέτοια πράγματα δεν τα κάνουν», που έχει ζητήσει από τους πιστούς να σώσουν τις τράπεζες, «εάν τυχόν πτωχεύσουν οι τράπεζες τότε το αποτέλεσμα θα είναι να πτωχεύσει η χώρα». Του Άνθιμου που είναι ταυτοχρόνως οπαδός του Μεσαίωνα και του Μνημονίου: «Η χώρα πρέπει να πληρώσει τις υποχρεώσεις της και να τηρήσει τις δεσμεύσεις που έχει αναλάβει αλλά με πιο ελαστικούς όρους. Η Ελλάδα οφείλει ένα μεγάλο ευχαριστώ στον Λουκά Παπαδήμο που κράτησε την ισορροπία της χώρας σε μία πολύ δύσκολη περίοδο» 

    Η Ν.Δ. απευθύνεται και στον Πειραιώς Σεραφείμ, που έχει αποφανθεί ότι «πίσω από τη θεωρία για το μποζόνιο του Χιγκς κρύβεται τό αποκρουστικό πρόσωπο τού δαιμονισμού, γιατί μόνο δαιμόνια και κατεχόμενοι από αυτά μπορούν να μωρολογούν με τέτοιες ανοησίες", που έχει απειλήσει ότι «όσοι βουλευτές του Πειραιά ψηφίσουν το σύμφωνο συμβίωσης των ομόφυλων ζευγαριών, θα αφοριστούν». Τον Σεραφείμ Μεντζέλοπουλο που κάλεσε σε μονομαχία τον Αρχιεπίσκοπο των Καθολικών της Ελλάδας, σχετικά με το ποιος φτιάχνει τον καλύτερο αγιασμό. 

    Η Ν.Δ. απευθύνεται στον Καλαβρύτων Αμβρόσιο, που κραυγάζει «εμπρός, λοιπόν, ας φτιάξουμε Τζαμιά, ώστε να εκθρέψουμε τέτοια ανθρωπόμορφα θηρία στη Χώρα μας και στη συνέχεια να βιώσουμε παρόμοιες εμπειρίες! ΑΙΣΧΟΣ! ΑΙΣΧΟΣ! ΑΙΣΧΟΣ!», που ζήτησε από τους παπάδες της περιοχής να χτυπούν τις καμπάνες, για να μην περάσει το σύμφωνο συμβίωσης των ομόφυλων ζευγαριών. Του Αμβρόσιου που στις εκλογές του Ιουνίου έγραφε τα εξής: «Ανάμεσα σε δύο κακά, θα διαλέξω αυτό που δεν είναι το χειρότερο. Επομένως, στις 17 Ιουνίου καλούμεθα να διαλέξουμε ένα κόμμα που θα προξενήσει το λιγότερο κακό στην ταλαίπωρη και χιλιοπροδομένη Πατρίδα μας, Με το Μνημόνιο θα έχουμε αργό θάνατο, με τον Τσίπρα θα έχουμε ακαριαίο θάνατο». Αν ο Σαμαράς θέλει να φτιάξει θεοκρατικό κράτος τύπου Ιράν, θα βρει μουλάδες με τη σέσουλα. 

Πηγή: avgi.gr

Η Ελλάδα του Σαμαρά, του Άνθιμου, του Αμβρόσιου, του Σεραφείμ, του Ανανδρανιστάκη Γιώργου

  

   Στο διάστημα που μεσολάβησε ανάμεσα στις εκλογές του Μαΐου και τις εκλογές του Ιουνίου του 2012, υψηλόβαθμο στέλεχος της Ν.Δ. μάζεψε τους βουλευτές και τα στελέχη του κόμματος και τους είπε τα εξής: «Να ξεχυθείτε, ρε, στις γειτονιές, να πάτε στις εκκλησίες, να πιάσετε τους παπάδες και να λέτε στον κόσμο ότι εκεί στον ΣΥΡΙΖΑ είναι άθεοι και ανθέλληνες». Οι κραυγές του υψηλόβαθμου έπιασαν εν μέρει τόπο, καθώς αρκετοί ιερείς μπήκαν στον προεκλογικό αγώνα, καλώντας τους πιστούς να αποκρούσουν την έλευση του Αντιχρίστου, Υπήρξαν μάλιστα και αυτήκοοι μάρτυρες που μας μετέφεραν ότι κάποιοι παπάδες, ελάχιστοι ευτυχώς, έλεγαν ότι το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ προβλέπει πως οι ναοί θα κλείσουν και θα γίνουν ξενώνες για Πακιστανούς.

    Το έκανε το 2012 η Ν.Δ. προσπαθεί να το ξανακάνει και το 2014. Βλέποντας το κουτάλι του παππά να πλησιάζει με ταχύτητα μαχητικού αεροσκάφος για το οποίο έχει δοθεί μίζα 4%, η ακροδεξιά του Σαμαρά καταφεύγει και πάλι στους παπάδες. Επικαλείται τα κατώτερα ένστικτα του κλήρου και του λαού, όχι για να κερδίσει τις εκλογές, αλλά για να διασφαλίσει αξιοπρεπή ήττα, που θα επιτρέπει στο «Δίκτυο 21» να κρατήσει το κόμμα στα χέρια του. Αν δεν πάρει τουλάχιστον 25% ο Αντωνάκης ο Βομβιστής της Πύλου, η Ν.Δ. θα διαμοιραστεί ανάμεσα σε Καραμανλικούς και Ντορικούς, σαν τον χιτώνα του Ιησού. Όχι, κυρία Μισέλ, δεν είχε κουκούλα ο χιτώνας του Ιησού, δεν ήταν μπαχαλάκης ο Υιός του Θεού. 

    Δεν απευθύνεται στην επίσημη Εκκλησία της Ελλάδος η Ν.Δ., απευθύνεται στους θύλακες του σκοταδισμού που δρουν εντός της. Απευθύνεται στον Θεσσαλονίκης Άνθιμο, που μόλις προχθές δήλωσε ότι «ενώ όλοι αποδοκιμάζουμε κάθε μορφή δικτατορίας, ήταν τότε που οι εκπαιδευτικοί εδίδασκαν στην εκπαίδευση, οι εφοριακοί εδούλευαν για το Δημόσιο και οι πολίτες εκρατούσαν τα τρανταχτά σε αξία χαρτονομίσματα της δραχμής με υπογραφή «Ο υπουργός Νικ. Μακαρέζος». Ήταν η εποχή της πιο ισχυρής οικονομίας της Ελλάδος. ΄Όχι δικτατορίες, ναι στην αλήθεια». Νοσταλγός του ροκ ν ρολ ο Παναγιώτατος. 

    Στον Άνθιμο που έχει πει ότι «η γυμνότης είναι αδίκημα», ότι «είναι στη φύση των γυναικών να κοιτάζονται στον καθρέφτη, αλλά και να προκαλούν με το ντύσιμο τους, ακόμη και μέσα στους ιερούς ναού¨» ότι «θα παντρεύονται αγόρια με αγόρια και κορίτσια με κορίτσια;. Τα ζώα, τέτοια πράγματα δεν τα κάνουν», που έχει ζητήσει από τους πιστούς να σώσουν τις τράπεζες, «εάν τυχόν πτωχεύσουν οι τράπεζες τότε το αποτέλεσμα θα είναι να πτωχεύσει η χώρα». Του Άνθιμου που είναι ταυτοχρόνως οπαδός του Μεσαίωνα και του Μνημονίου: «Η χώρα πρέπει να πληρώσει τις υποχρεώσεις της και να τηρήσει τις δεσμεύσεις που έχει αναλάβει αλλά με πιο ελαστικούς όρους. Η Ελλάδα οφείλει ένα μεγάλο ευχαριστώ στον Λουκά Παπαδήμο που κράτησε την ισορροπία της χώρας σε μία πολύ δύσκολη περίοδο» 

    Η Ν.Δ. απευθύνεται και στον Πειραιώς Σεραφείμ, που έχει αποφανθεί ότι «πίσω από τη θεωρία για το μποζόνιο του Χιγκς κρύβεται τό αποκρουστικό πρόσωπο τού δαιμονισμού, γιατί μόνο δαιμόνια και κατεχόμενοι από αυτά μπορούν να μωρολογούν με τέτοιες ανοησίες", που έχει απειλήσει ότι «όσοι βουλευτές του Πειραιά ψηφίσουν το σύμφωνο συμβίωσης των ομόφυλων ζευγαριών, θα αφοριστούν». Τον Σεραφείμ Μεντζέλοπουλο που κάλεσε σε μονομαχία τον Αρχιεπίσκοπο των Καθολικών της Ελλάδας, σχετικά με το ποιος φτιάχνει τον καλύτερο αγιασμό. 

    Η Ν.Δ. απευθύνεται στον Καλαβρύτων Αμβρόσιο, που κραυγάζει «εμπρός, λοιπόν, ας φτιάξουμε Τζαμιά, ώστε να εκθρέψουμε τέτοια ανθρωπόμορφα θηρία στη Χώρα μας και στη συνέχεια να βιώσουμε παρόμοιες εμπειρίες! ΑΙΣΧΟΣ! ΑΙΣΧΟΣ! ΑΙΣΧΟΣ!», που ζήτησε από τους παπάδες της περιοχής να χτυπούν τις καμπάνες, για να μην περάσει το σύμφωνο συμβίωσης των ομόφυλων ζευγαριών. Του Αμβρόσιου που στις εκλογές του Ιουνίου έγραφε τα εξής: «Ανάμεσα σε δύο κακά, θα διαλέξω αυτό που δεν είναι το χειρότερο. Επομένως, στις 17 Ιουνίου καλούμεθα να διαλέξουμε ένα κόμμα που θα προξενήσει το λιγότερο κακό στην ταλαίπωρη και χιλιοπροδομένη Πατρίδα μας, Με το Μνημόνιο θα έχουμε αργό θάνατο, με τον Τσίπρα θα έχουμε ακαριαίο θάνατο». Αν ο Σαμαράς θέλει να φτιάξει θεοκρατικό κράτος τύπου Ιράν, θα βρει μουλάδες με τη σέσουλα. 

Πηγή: avgi.gr
  Με λάσπη εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ και μηχανορραφίες με στόχο την αλλαγή της ημερομηνίας των αυτοδιοικητικών εκλογών επιχειρεί να κρύψει το αδιέξοδο της μνημονιακής στρατηγικής.

    Η κυβέρνηση Σαμαρά, σε βαθιά απομόνωση από την κοινωνία, επιχειρεί μια ύστατη προσπάθεια επικοινωνιακού αντιπερισπασμού από τις μνημονιακές επιλογές προκειμένου να αποκρύψει τα οδυνηρά αδιέξοδα της στρατηγικής της. Με κινήσεις πανικού και αισχρής προπαγάνδας επιλέγει το ρόλο του σχολιαστή και του λασπολόγου «θέσεων» του ΣΥΡΙΖΑ που μόνο η ίδια έχει ανακαλύψει, ντύνεται με την καπαρντίνα του Αστυνόμου Σαϊνη ανακαλύπτοντας τρομοκράτες, παίζει το ρόλο του Ιεροεξεταστή για τις θρησκευτικές πεποιθήσεις του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης. 
    
    Σε όλο αυτό το σκηνικό της άθλιας σπέκουλας που ξεφεύγει από το πεδίο της ουσιαστικής πολιτικής αντιπαράθεσης, ο έτερος κυβερνητικός εταίρος, το ΠΑΣΟΚ, επιλέγει το ρόλο του αμέτοχου σχολιαστή της επικαιρότητας, αντιμέτωπος με τα δικά του πολιτικά αδιέξοδα. Κάνει πως δε βλέπει την εμφυλιοπολεμικού τύπου ρητορική που αναπαράγεται από τον ίδιο τον πρωθυπουργό ο οποίος κάλεσε τους βουλευτές του να ρίχνουν χειροβομβίδες εναντίον του «τρομοκράτη» ΣΥΡΙΖΑ! 

Άθλιες μεθοδεύσεις μπροστά στην εκλογική ήττα 

    Σε αυτόν της τον κατήφορο η κυβέρνηση δεν διστάζει να εντάξει στους σχεδιασμούς της ακόμα και την Προεδρία της Δημοκρατίας, μη σεβόμενη ακόμα και τους πολιτειακούς θεσμούς.  Παράλληλα, επιδίδεται σε ένα παιχνίδι μηχανορραφιών για την ημερομηνία των αυτοδιοικητικών εκλογών, έτσι ώστε να βρεθεί ένας τρόπος να μετριαστεί επικοινωνιακά η επερχόμενη εκλογική ήττα. Σε δήλωσή του προ λίγων ημερών, ο Κώστας Πουλάκης, μέλος της Π.Γ. του ΣΥΡΙΖΑ και υπεύθυνος για την Αυτοδιοίκηση έκανε λόγο για λαθροχειρίες που οδηγούν την κυβέρνηση σε πλήρη απομόνωση. 

    Την ώρα που η προαναφερθείσα απομόνωση γίνεται ολοένα και πιο έκδηλη, τα κυβερνητικά στελέχη επιχειρούν να καλλιεργήσουν μια εικόνα ευφορίας αναμασώντας τα περί «success story» και «πρωτογενούς πλεονάσματος». Όμως, πίσω από το πέπλο της επικοινωνιακής τακτικής, υπάρχει η πραγματική εικόνα των νέων μέτρων για την κάλυψη του δημοσιονομικού κενού, οι νέες απολύσεις δημόσιων υπαλλήλων και οι ηχηρές διαψεύσεις, σε διεθνές επίπεδο, των κυβερνητικών υποσχέσεων για φως στο μνημονιακό τουνελ, έξοδο στις αγορές και διόρθωση των αδικιών του μνημονίου.

Σύγκρουση δύο στρατηγικών 

    Ο πανικός του επικοινωνιακού επιτελείου Σαμαρά εντείνεται από τη συνεχή αύξηση της δυναμικής του ΣΥΡΙΖΑ δυναμική που συγκεντρώνει το ενδιαφέρον των διεθνών μέσων ενημέρωσης, με εκτενείς αναφορές στην υποψηφιότητα του Αλέξη Τσίπρα για την Προεδρία της Κομισιόν, αλλά και στο ελληνικό πρόβλημα και στην έκδηλη αποτυχία του μνημονιακού προγράμματος. Ομολογείται πλέον ανοικτά ότι η συνέχιση της ίδιας καταστροφικής συνταγής λιτότητας θα έχει ακόμα πιο οδυνηρές επιπτώσεις για την οικονομία και την κοινωνία την ώρα που ο Α. Σαμαράς διακηρύττει σε όλους τους τόνους ότι το μνημόνιο θα συνεχιστεί με κάθε κόστος, μη διατεθειμένος να αξιοποιήσει την οποιαδήποτε δυνατότητα διαπραγμάτευσης. 

   Την ίδια στιγμή, απόλυτα συνεπής με τη δική του στρατηγική, ο ΣΥΡΙΖΑ, αναδεικνύει το ελληνικό πρόβλημα, σε ευρωπαϊκό πρόβλημα (χαρακτηριστική η πρόσφατη παρουσία του Αλ. Τσίπρα στην Ολλανδία), και προβάλλει την αναγκαιότητα ρήξης με τις κυρίαρχες επιλογές της λιτότητας σε όλη την Ευρώπη. Είναι λοιπόν ξεκάθαρο ότι αντιπαραβάλλονται δύο δρόμοι. Ο δρόμος του μνημονίου και της περαιτέρω συρρίκνωσης της δημοκρατίας και της αξιοπρέπειας των πολιτών και ο δρόμος της ανατροπής της πολιτικής λιτότητας και της αλλαγής των συσχετισμών σε επίπεδο Ευρώπης. Το μόνο που καταφέρνει η κυβέρνηση με το να συσκοτίζει τα πραγματικά πολιτικά επίδικα, είναι να παίρνει οριστικό διαζύγιο από τις ανάγκες και τις προσδοκίες των πολιτών, καθώς και να υπογράφει με απόλυτη βεβαιότητα τη δική της πολιτική καταδίκη, μια καταδίκη που προεξοφλείται με βάση τις περισσότερες δημοσκοπήσεις της τελευταίας περιόδου. 

Πηγή: left.gr

Μεθοδεύσεις και λάσπη: Πανικόβλητη η κυβέρνηση μπροστά στα τραγικά αδιέξοδα

  Με λάσπη εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ και μηχανορραφίες με στόχο την αλλαγή της ημερομηνίας των αυτοδιοικητικών εκλογών επιχειρεί να κρύψει το αδιέξοδο της μνημονιακής στρατηγικής.

    Η κυβέρνηση Σαμαρά, σε βαθιά απομόνωση από την κοινωνία, επιχειρεί μια ύστατη προσπάθεια επικοινωνιακού αντιπερισπασμού από τις μνημονιακές επιλογές προκειμένου να αποκρύψει τα οδυνηρά αδιέξοδα της στρατηγικής της. Με κινήσεις πανικού και αισχρής προπαγάνδας επιλέγει το ρόλο του σχολιαστή και του λασπολόγου «θέσεων» του ΣΥΡΙΖΑ που μόνο η ίδια έχει ανακαλύψει, ντύνεται με την καπαρντίνα του Αστυνόμου Σαϊνη ανακαλύπτοντας τρομοκράτες, παίζει το ρόλο του Ιεροεξεταστή για τις θρησκευτικές πεποιθήσεις του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης. 
    
    Σε όλο αυτό το σκηνικό της άθλιας σπέκουλας που ξεφεύγει από το πεδίο της ουσιαστικής πολιτικής αντιπαράθεσης, ο έτερος κυβερνητικός εταίρος, το ΠΑΣΟΚ, επιλέγει το ρόλο του αμέτοχου σχολιαστή της επικαιρότητας, αντιμέτωπος με τα δικά του πολιτικά αδιέξοδα. Κάνει πως δε βλέπει την εμφυλιοπολεμικού τύπου ρητορική που αναπαράγεται από τον ίδιο τον πρωθυπουργό ο οποίος κάλεσε τους βουλευτές του να ρίχνουν χειροβομβίδες εναντίον του «τρομοκράτη» ΣΥΡΙΖΑ! 

Άθλιες μεθοδεύσεις μπροστά στην εκλογική ήττα 

    Σε αυτόν της τον κατήφορο η κυβέρνηση δεν διστάζει να εντάξει στους σχεδιασμούς της ακόμα και την Προεδρία της Δημοκρατίας, μη σεβόμενη ακόμα και τους πολιτειακούς θεσμούς.  Παράλληλα, επιδίδεται σε ένα παιχνίδι μηχανορραφιών για την ημερομηνία των αυτοδιοικητικών εκλογών, έτσι ώστε να βρεθεί ένας τρόπος να μετριαστεί επικοινωνιακά η επερχόμενη εκλογική ήττα. Σε δήλωσή του προ λίγων ημερών, ο Κώστας Πουλάκης, μέλος της Π.Γ. του ΣΥΡΙΖΑ και υπεύθυνος για την Αυτοδιοίκηση έκανε λόγο για λαθροχειρίες που οδηγούν την κυβέρνηση σε πλήρη απομόνωση. 

    Την ώρα που η προαναφερθείσα απομόνωση γίνεται ολοένα και πιο έκδηλη, τα κυβερνητικά στελέχη επιχειρούν να καλλιεργήσουν μια εικόνα ευφορίας αναμασώντας τα περί «success story» και «πρωτογενούς πλεονάσματος». Όμως, πίσω από το πέπλο της επικοινωνιακής τακτικής, υπάρχει η πραγματική εικόνα των νέων μέτρων για την κάλυψη του δημοσιονομικού κενού, οι νέες απολύσεις δημόσιων υπαλλήλων και οι ηχηρές διαψεύσεις, σε διεθνές επίπεδο, των κυβερνητικών υποσχέσεων για φως στο μνημονιακό τουνελ, έξοδο στις αγορές και διόρθωση των αδικιών του μνημονίου.

Σύγκρουση δύο στρατηγικών 

    Ο πανικός του επικοινωνιακού επιτελείου Σαμαρά εντείνεται από τη συνεχή αύξηση της δυναμικής του ΣΥΡΙΖΑ δυναμική που συγκεντρώνει το ενδιαφέρον των διεθνών μέσων ενημέρωσης, με εκτενείς αναφορές στην υποψηφιότητα του Αλέξη Τσίπρα για την Προεδρία της Κομισιόν, αλλά και στο ελληνικό πρόβλημα και στην έκδηλη αποτυχία του μνημονιακού προγράμματος. Ομολογείται πλέον ανοικτά ότι η συνέχιση της ίδιας καταστροφικής συνταγής λιτότητας θα έχει ακόμα πιο οδυνηρές επιπτώσεις για την οικονομία και την κοινωνία την ώρα που ο Α. Σαμαράς διακηρύττει σε όλους τους τόνους ότι το μνημόνιο θα συνεχιστεί με κάθε κόστος, μη διατεθειμένος να αξιοποιήσει την οποιαδήποτε δυνατότητα διαπραγμάτευσης. 

   Την ίδια στιγμή, απόλυτα συνεπής με τη δική του στρατηγική, ο ΣΥΡΙΖΑ, αναδεικνύει το ελληνικό πρόβλημα, σε ευρωπαϊκό πρόβλημα (χαρακτηριστική η πρόσφατη παρουσία του Αλ. Τσίπρα στην Ολλανδία), και προβάλλει την αναγκαιότητα ρήξης με τις κυρίαρχες επιλογές της λιτότητας σε όλη την Ευρώπη. Είναι λοιπόν ξεκάθαρο ότι αντιπαραβάλλονται δύο δρόμοι. Ο δρόμος του μνημονίου και της περαιτέρω συρρίκνωσης της δημοκρατίας και της αξιοπρέπειας των πολιτών και ο δρόμος της ανατροπής της πολιτικής λιτότητας και της αλλαγής των συσχετισμών σε επίπεδο Ευρώπης. Το μόνο που καταφέρνει η κυβέρνηση με το να συσκοτίζει τα πραγματικά πολιτικά επίδικα, είναι να παίρνει οριστικό διαζύγιο από τις ανάγκες και τις προσδοκίες των πολιτών, καθώς και να υπογράφει με απόλυτη βεβαιότητα τη δική της πολιτική καταδίκη, μια καταδίκη που προεξοφλείται με βάση τις περισσότερες δημοσκοπήσεις της τελευταίας περιόδου. 

Πηγή: left.gr