Το σκάνδαλο των τραπεζών με απλά λόγια, του Κώστα Βαξεβάνη

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή και με βάση τα πραγματικά γεγονότα. Αυτός είναι ο ασφαλέστερος τρόπος όχι για να συμφωνήσουμε, αλλά για να μιλάμε για πράγματα που ισχύουν και όχι για αόριστες πολιτικές.

Οι τράπεζες είναι επιχειρήσεις που η λειτουργία τους εκ των πραγμάτων συνδέεται με την Οικονομία. Οι μεταβολές σε μια επιχείρηση όπως η τράπεζα, επηρεάζει ή μπορεί και να καθορίζει την Οικονομία, άρα και την κοινωνία. Αυτό είναι ένα δεδομένο.

Το δεύτερο είναι πως οι τράπεζες από τα τέλη τη δεκαετίας του ‘80 δεν λειτουργούν με τον παραδοσιακό τρόπο, δηλαδή δεν παίρνουν τα χρήματα των καταθετών με τα οποία επενδύουν δίνοντας κέρδη στον καταθέτη μέσω των τόκων. Οι τράπεζες επέλεξαν έναν τρόπο λειτουργίας που υπόσχεται άλλου είδους κέρδη. Δηλαδή δημιουργούν «επενδύσεις» και «προϊόντα», τα οποία είναι εικονικά, αποκαλούνται με διάφορα εξωτικά ονόματα και υπόσχονται μεγάλη κερδοφορία αν και αποκρύπτουν το ρίσκο. Ένα τραπεζικό προϊόν για παράδειγμα, μπορεί να είναι ένα «στοίχημα» για το αν θα βρέξει στο Κάιρο ή αν θα καταρρεύσει η οικονομία της Ελλάδας. Όσο και αν φαίνεται απλοϊκό το παράδειγμα, είναι μια πραγματικότητα. Οι τράπεζες έχουν δημιουργήσει έναν εξωπραγματικό, ιπποδρομιακό καπιταλισμό, που δεν σχετίζεται ούτε με επενδύσεις στην πραγματική οικονομία, ούτε με το κοινωνικό όφελος απαραίτητα.

Παρ όλα αυτά, επειδή οι τράπεζες είναι επιχειρήσεις που συγκεντρώνουν χρήμα και συνδέονται με την Οικονομία, η σταθερότητά τους είναι πραγματικά ένα ζητούμενο. Αυτό δεν σημαίνει πως όταν οι Τράπεζες ενεργούν ή βάζουν προϊόντα στην αγορά έχουν ως προβληματισμό τη σταθερότητά τους ή το τι ζημιά θα κάνουν στην Οικονομία της χώρας. Τους ενδιαφέρουν τα κέρδη. Η κατάρρευση της Lehman Brothers, από την οποία ξεκίνησε η παγκόσμια οικονομική κρίση είναι μια αρκετά ισχυρή απόδειξη γι αυτό. Έτσι παρότι το επιχείρημα της ευστάθειας που χρησιμοποιούν οι τράπεζες για να εξασφαλίζουν την κρατική βοήθεια (ναι την κρατική παρά τον καπιταλισμό που υπηρετούν και τον αντικρατισμό τους) δεν είναι ο θεός που προσκυνούν (αυτός είναι το κέρδος) αλλά ο ψευδοπροφήτης που χρησιμοποιούν για να πιστέψουν τα πλήθη στην απάτη τους.

Όταν ξέσπασε η παγκόσμια κρίση, οι έλληνες τραπεζίτες, με πρώτο και κύριο τον Διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας Γ. Προβόπουλο, υποστήριζαν πως η Ελλάδα δεν διατρέχει κανένα κίνδυνο, γιατί οι ελληνικές τράπεζες ήταν ισχυρές και δεν είχαν εκτεθεί σε τοξικά προϊόντα όπως αυτά που οδήγησαν στην πτώση την αμερικανική Lehman Brothers. Στο αμέσως επόμενο διάστημα, η τραπεζική φιλολογία άλλαξε, οι τράπεζες εμφανίστηκαν να μολύνονται από την κρίση μέσω του δημοσιονομικού προβλήματος της χώρας και να χρειάζονται κρατική στήριξη.

Οι κυβερνήσεις δεν σεβάστηκαν την βασική αρχή της αγοράς και του δικού τους νεοφιλελευθερισμού που λέει «ο ισχυρός στην οικονομία προχωρά και ο αδύναμος πρέπει να βγαίνει από την κούρσα και να πεθαίνει». Αντιθέτως ανακεφαλαιοποίησαν τις τράπεζες, δηλαδή δανείστηκαν με υψηλά επιτόκια για να εξασφαλίσουν ρευστό στις τράπεζες. Το δάνειο αυτό το πληρώνουμε εμείς.

Γιατί όμως κατέρρευσαν οι «ισχυρές» ελληνικές τράπεζες που μερικά χρόνια πριν διαφήμιζαν το ελληνικό τραπεζικό θαύμα στα Βαλκάνια; Γιατί αναγκάστηκαν να αγοράσουν ομόλογα του ελληνικού Δημοσίου τα οποία κουρεύτηκαν, απαντούν οι τραπεζίτες. Είναι αλήθεια αυτό; Είναι η μισή αλήθεια.

Κατ αρχήν το να αποφασίζει μια τράπεζα να επενδύσει σε ένα προϊόν, όπως η αγορά των ομολόγων του Δημοσίου, είναι ένα ρίσκο το οποίο αποφασίζει να πάρει. Αν για παράδειγμα τα ομόλογα του Δημοσίου δεν κουρεύονταν, αλλά είχαν κέρδη, οι τράπεζες θα μοίραζαν μέρισμα στους έλληνες πολίτες; Άρα ακόμη και αυτή η αγορά των ομολόγων, ήταν μια απόφαση  ρίσκου την οποία έπρεπε να πληρώσουν. Ακόμη όμως και αυτό το κούρεμα που αποφασίστηκε, (ένα ακόμη σκάνδαλο Βενιζέλου) ενώ κούρεψε τράπεζες και ασφαλιστικά ταμεία καταστρέφοντάς τα, δεν πείραξε άλλους επενδυτές των οποίων δεν κουρεύτηκαν τα ομόλογα.

Οι ζημιές όμως των τραπεζών δεν προήλθαν από τα ομόλογα του Δημοσίου όπως θέλουν να λένε οι τραπεζίτες. Οι ελληνικές τράπεζες δεν είχαν χρήματα. Οι ανακεφαλαιοποιήσεις τους  προέρχονταν από διαδοχικές δανειοδοτήσεις που έκαναν ο ένας στον άλλο. Δηλαδή η Τράπεζα Α, δάνειζε μια offshore εταιρεία η οποία ήταν συμφερόντων της Τράπεζας Β, για να εμφανιστεί ρευστότητα. Μετά η Τράπεζα Β, δάνειζε μια άλλη εταιρεία συμφερόντων της Α η οποία έκανε αύξηση κεφαλαίου της Α. Το εικονικό χρήμα έκανε κύκλο με την άδεια της Τράπεζας της Ελλάδας δίνοντας μια ψεύτικη εικόνα ευρωστίας και χρήματος για τις Τράπεζες.

Οι τραπεζίτες όμως έκαναν ακόμη μεγαλύτερα αίσχη. Έδιναν δάνεια σε offshore εταιρείες που ανήκαν στους ίδιους και τις οικογένειές τους, χωρίς εγγυήσεις και στη συνέχεια χρέωναν τα θαλασσοδάνεια στις ζημιές της Τράπεζας κλέβοντας τους μικρομετόχους. Έδιναν επίσης δάνεια σε επιχειρηματίες (πάντα χωρίς εγγυήσεις) οι οποίοι έκαναν αύξηση μετοχικού κεφαλαίου σε άλλες δικές τους επιχειρήσεις. Έτσι δημιουργούσαν εικόνα ισχυρών επιχειρήσεων, με δανεικά και αγύριστα, χειραγωγώντας και εξαπατώντας τους επενδυτές που επένδυαν στις ίδιες επιχειρήσεις εξαιτίας της πλαστής εικόνας που είχε δημιουργηθεί.

Πολλοί τραπεζίτες πουλούσαν ή νοίκιαζαν στις τράπεζές του ή στο Δημόσιο, κτήρια τα οποία είχαν αγοράσει με δάνεια των τραπεζών τους αλλά μέσω παρένθετων προσώπων σε τιμές πολλαπλάσιες των πραγματικών.

Ταυτόχρονα δανειοδοτούσαν τα κόμματα, ώστε να έχουν την πολιτική κάλυψη και τα ΜΜΕ για να εξασφαλίζουν τη σιωπή για τα σκάνδαλά τους. Μεγάλα ποσά τα έβγαλαν στο εξωτερικό μέσα από κομπίνες με τα υποκαταστήματα των Τραπεζών που άνοιγαν στα Βαλκάνια. Δημιούργησαν μέσα από τα παπαγαλάκια των ΜΜΕ την εικόνα οικονομικού τραπεζικού θαύματος στα Βαλκάνια, και διοχέτευσαν έτσι ποσά σε δανειολήπτες του εξωτερικού που δεν ήταν άλλοι από τους εαυτούς τους.

Όλα αυτά τα σκάνδαλα και η ευθεία ληστεία του χρήματος, εμφανίστηκε ως μόλυνση από την κρίση. Οι μαύρες τρύπες από τη ληστεία και τη συναλλαγή με τη διαπλοκή (600 εκατομμύρια είχε πάρει το ALTER από τις τράπεζες χωρίς εγγυήσεις) εμφανίστηκε ως αποτέλεσμα της κρίσης. Έτσι στο όνομα της ευστάθειας των τραπεζών, αυτές ανακεφαλαιοποιήθηκαν με τα χρήματά μας. Όχι όμως οι τράπεζες, αλλά οι τραπεζίτες. Οι τράπεζες δεν ελέγχθηκαν πριν ανακεφαλαιοποιηθούν, ώστε να βρεθεί ποιό κομμάτι της ζημιάς οφείλεται στην κρίση και ποιό στη ληστεία. Οι τραπεζίτες, αυτοί που είχαν ρίξει τις τράπεζες έξω (αν δεν τις είχαν ληστέψει) θεωρήθηκαν ικανοί να συνεχίσουν να διοικούν τις τράπεζες.

Το κράτος μέσα από το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας πήρε το 80% των μετοχών των τραπεζών αλλά χωρίς το κράτος να μπορεί να ασκήσει καμία διοίκηση. Ενώ η ανακεφαλαιοποίηση έγινε για να υπάρξει σταθερότητα, ρευστότητα και λειτουργία της ελληνικής οικονομίας, τα δάνεια σταμάτησαν, οι επιχειρήσεις που έπρεπε να σωθούν άρχισαν να κλείνουν και τα σπίτια να πλειστηριάζονται. Συνέχισαν βέβαια να παίρνουν δάνεια μη παραγωγικές επιχειρήσεις όπως τα Μέσα Ενημέρωσης, παρά τα χρέη τους και τις ζημιές τους και βέβαια και διαφήμιση από τις τράπεζες. Το Mega για παράδειγμα, με ζημιές 25 εκατομμύρια, χρέη 200 εκατομμύρια πήρε δάνειο 110 εκατομμύρια για να συνεχίσει να λειτουργεί και κυρίως να υποστηρίζει πως η κυβέρνηση και οι τράπεζες ακολουθούν σωστή πολιτική. Ποια τραπεζική διαδικασία μπορεί να κρίνει ως επωφελές ένα τέτοιο δάνειο; Αντίστοιχα δάνεια έχουν σχεδόν όλα τα ΜΜΕ στην Ελλάδα.

Αφού ανακεφαλαιοποιήθηκαν οι Τράπεζες η κυβέρνηση προχώρησε την Κυριακή στην κορωνίδα του σκανδάλου. Με το άρθρο 2 του «πολυνομοσχεδίου» δίνει τη δυνατότητα στους παλιούς αποτυχημένους τραπεζίτες, να επαναγοράσουν τις μετοχές τους, όχι στην τιμή που τις αγόρασε το κράτος (ΤΧΣ) με την ανακεφαλαιοποίηση, αλλά σε εξευτελιστικές τιμές. Δηλαδή για παράδειγμα στη Eurobank, ενώ το κράτος αγόρασε τις μετοχές της Τράπεζας με 1,24 ευρώ ανά μετοχή, τώρα ο τραπεζίτης μπορεί να αγοράσει πίσω τις μετοχές με 30 λεπτά. Δηλαδή η κυβέρνηση θεσμοθέτησε όχι μόνο την προκλητική επιστροφή των μετοχών αλλά και τη δεδομένη απώλεια χρημάτων που έχουμε ήδη καταβάλει. Πλήρωσε, έσωσε τις τράπεζες και τώρα τις παραδίδει πίσω στους διαφθαρμένους τραπεζίτες τους οποίους ποτέ δεν ήλεγξε.

Ας αφήσουμε το ηθικό, πολιτικό και οικονομικό κομμάτι του σκανδάλου και ας πάμε στις παραβάσεις με βάση αυτούς τους ίδιους τους νόμους της αγοράς. Η ελληνική κυβέρνηση η οποία καταγγέλλει τον κρατισμό σε βαθμό που να απολύει δημόσιους υπαλλήλους μέσα από μια πρωτοφανή δαιμονοποίηση, παρεμβαίνει ως κρατική οντότητα υπέρ των τραπεζών. Όχι μόνο ζημιώνει το ελληνικό Δημόσιο, αλλά παραβαίνει το ευρωπαϊκό δίκαιο. Η Ελλάδα έχει καταδικασθεί στα ευρωπαϊκά δικαστήρια για επιδοτήσεις που έχει δώσει σε εταιρείες (πχ ΟΣΕ, Ολυμπιακή) αφού θεωρείται πως έτσι καταστρατηγεί την αρχή της ανταγωνιστικότητας και του ελεύθερου ανταγωνισμού. Οποίο θαύμα λοιπόν, η κυβέρνηση Σαμαρά Βενιζέλου, επιδοτεί τους τραπεζίτες, δίνοντάς τους σε τιμές ευκαιρίας πίσω τις τράπεζες τις οποίες χρησιμοποίησε για την αφαίμαξη των πολιτών.

Είναι η ίδια κυβέρνηση η οποία έχει ξεκινήσει ανένδοτο αγώνα κατά των μονοπωλίων και των ολιγοπωλίων (πάλι στο όνομα του ελεύθερου ανταγωνισμού και της αγοράς) την ίδια ώρα που με νόμους και σκανδαλώδεις ρυθμίσεις, έχει δημιουργήσει ολιγοπώλιο μόλις τεσσάρων τραπεζών.

Άλλωστε τα νομοσχέδια που καταθέτει κάθε μέρα είναι γεμάτα αδιόρατες ρυθμίσεις με τις οποίες αμνηστεύονται όσοι έχουν παράνομα ευνοήσει το προκλητικό καθεστώς λειτουργίας του ελληνικού τραπεζικού συστήματος. Μια τέτοια ρύθμιση είναι η τροπολογία που απαλλάσσει από τις ποινικές ευθύνες τους τραπεζίτες και τους υπαλλήλους που δανειοδότησαν χωρίς εγγυήσεις τα κόμματα. Τα χρήματα αυτά, πάνω από 270 εκατομμύρια για το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ, θα πληρωθούν φυσικά από εμάς. Ο ίδιος ο Βενιζέλος, έκανε νόμο με τον οποίο παρέχει στον εαυτό του ασυλία για την απόφασή του να δώσει στην Proton Bank του Λαυρεντιάδη, παρανόμως 100 εκατομμύρια ευρώ.

Οι τράπεζες δεν λειτουργούν πια σκανδαλωδώς έστω ως κομμάτι της Οικονομίας αλλά είναι οι ίδιες η εξουσία. Άλλωστε με το νόμο  4021/11 (φυσικά του Βενιζέλου) στην Τράπεζα της Ελλάδος και στις Τράπεζες, ανατίθενται εξουσίες πέρα από τον έλεγχο και τη λειτουργία της κυβέρνησης και της Βουλής. Υπάρχει καμιά αμφιβολία πως αυτές είναι το κράτος;

Πηγή: koutipandoras.gr

Γιάννης Στουρνάρας-30 χρόνια «ανέγγιχτος» στην παρέα των «εκσυγχρονιστών»

Κάποιοι αναρωτήθηκαν γιατί έπρεπε ο υπουργός Οικονομικών Γιάννης Στουρνάρας να γίνει αποδέκτης μίας πρότασης μομφής από την αξιωματική αντιπολίτευση… Είναι απλά ένας τεχνοκράτης, ο οποίος κρατά και διαχειρίζεται την «καυτή πατάτα» του δημοσίου χρέους ή μήπως ο ίδιος έχει παίξει καθοριστικό ρόλο στην πορεία των ετών ως διαμορφωτής αυτής …της «καυτής πατάτας»;

Ο Γιάννης Στουρνάρας δεν είναι τυχαίο πρόσωπο, είναι πρόσωπο που επί σειρά ετών συμμετέχει στην ίδια «παρέα» που κινεί τα νήματα και ορίζει το «τιμόνι» στην πορεία της χώρας. Ο σημερινός υπουργός Οικονομικών γεννήθηκε στις 10 Δεκεμβρίου του 1956 στην Αθήνα, ενώ η καταγωγή του είναι από τη Γλύφα. Σπούδασε στο Οικονομικό Τμήμα του Πανεπιστημίου Αθηνών και πραγματοποίησε μεταπτυχιακές και διδακτορικές σπουδές στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης. Έχει διατελέσει ειδικός σύμβουλος στο υπουργείο Εθνικής Οικονομίας (1986-1989), ειδικός σύμβουλος στην Τράπεζα της Ελλάδος (1989-1994), τακτικό μέλος της Οικονομικής και Νομισματικής Επιτροπής της Ευρωπαϊκής Ένωσης (1994-2000), πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της Εμπορικής Τράπεζας κ.ά. Από το 1989 έγινε καθηγητής στο Οικονομικό Τμήμα του Πανεπιστημίου Αθηνών. Διετέλεσε γενικός επιστημονικός διευθυντής του Ιδρύματος Οικονομικών και Βιομηχανικών Ερευνών (ΙΟΒΕ).

Ως γενικός διευθυντής του ΙΟΒΕ (δεξαμενή «σκέψης» του ΣΕΒ) υπερθεμάτισε για την υλοποίηση των μνημονίων, επιμένοντας ιδιαίτερα στις ιδιωτικοποιήσεις (δηλαδή, στο ξεπούλημα σε ντόπια και ξένα συμφέροντα της δημόσιας περιουσίας) και στο «άνοιγμα» των κλειστών επαγγελμάτων» (δηλαδή, στην απορρύθμιση και τη δημιουργία μονοπωλιακών καταστάσεων στους συγκεκριμένους κλάδους), δημοσιεύοντας μελέτη που «εκτιμούσε» ότι με το «άνοιγμα» θα επιτυγχανόταν αύξηση του ΑΕΠ κατά 13% σε 5 χρόνια. Μια μελέτη που προκάλεσε θυμηδία ακόμη και μεταξύ των υπερασπιστών των μνημονίων.

Ο σημερινός υπουργός Οικονομικών Γιάννης Στουρνάρας, παρότι δείχνει να αντιπαθεί τον δημόσιο τομέα, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως ο κατεξοχήν κρατικοδίαιτος τεχνοκράτης.  Αγαπημένο παιδί του Κώστα Σημίτη, τοποθετείται εδώ και περίπου 30 χρόνια μόνο σε δημόσιες θέσεις, μέσα από τις οποίες κινεί τα νήματα.

Ο Γιάννης Στουρνάρας φέρει τεράστιες ευθύνες μαζί με τον Κώστα Σημίτη για το γεγονός, ότι η Ελλάδα εντάχθηκε ανέτοιμη στην Οικονομική Νομισματική Ένωση, μαζί με τον έτερο «Καππαδόκη» της ομάδας Λουκά Παπαδήμο και πρώην πρωθυπουργό, με αποτέλεσμα σήμερα η χώρα να απειλείται με την απόλυτη καταστροφή. Ο υπουργός Οικονομικών έχει μακρά παρουσία στο ελληνικό δημόσιο. Την περίοδο 1986-1989 εργάστηκε ως ειδικός σύμβουλος του υπουργείου Οικονομικών για θέματα δημοσίων επιχειρήσεων και εισοδηματικής πολιτικής. Το γεγονός ότι το 1989 το ΠΑΣΟΚ έχασε τις εκλογές, δεν επέφερε ουσιαστικά μεγάλες μεταβολές στη σχέση του με τον δημόσιο τομέα, αφού με απόφαση του τότε διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος (ΤτΕ), Δημήτρη Χαλικιά, τοποθετήθηκε σύμβουλος σε θέματα νομισματικής πολιτικής.

Με την επιστροφή του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία το 1993, ένα χρόνο μόλις μετά, το 1994 ο Γιάννης Στουρνάρας ανέλαβε το πόστο του προέδρου του ΣΟΕ, του βασικού συμβούλου του υπουργού Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών. Από τη θέση του ο Γιάννος Παπαντωνίου, ο οποίος τη δεκαετία του 1970 είχε φοιτητή τον Γιάννη Στουρνάρα, κατηύθυνε, από το 1994 έως το 2001 την προσπάθεια ένταξης της Ελλάδας στην ΟΝΕ, η οποία έγινε με τέτοιο τρόπο ώστε η χώρα οδηγήθηκε στην καταστροφή. Φυσικά έβαλε το χεράκι του και ο Γιάννης Στουρνάρας αφού επί μία επταετία εκπροσωπούσε το υπουργείο στη Νομισματική Επιτροπή της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Οπότε ο κάθε ένας μπορεί να καταλάβει, ποια είναι η μεγάλη ευθύνη του Γιάννη Στουρνάρα στην υπόθεση της καταστροφής της ελληνικής οικονομίας, η οποία σήμερα συνεπάγεται την καταστροφή ενός ολόκληρου λαού.

Η «καταστροφή» της Εμπορικής

Ο Γιάννης Στουρνάρας, αφού έγινε κουμπάρος με τον Γιάννο Παπαντωνίου, έβαλε ως στόχο να γίνει μέλος του «κύκλου» του πρώην πρωθυπουργού Κώστα Σημίτη, του «κύκλου» των χαμένων «εκσυγχρονιστών», του κύκλου που εμφανίζεται πλέον ως «Κίνηση των 58», «Ελιά», «Ποτάμι» κλπ. Όλη αυτή η παρέα, ενέταξε προφανώς για λογαριασμό των γερμανικών πολιτικών και οικονομικών συμφερόντων, την χώρα μας στην ευρωζώνη. Πρόκειται για μία διαδικασία, την οποία πληρώνει πολύ ακριβά σήμερα ο ελληνικός λαός.

Ο Κώστας Σημίτης εκτίμησε πολύ την προσήλωση του Γιάννη Στουρνάρα προς το πρόσωπό του και τελικά τον διόρισε στην Εμπορική Τράπεζα. Για να αντιληφθεί κανείς το … μέγεθος των ικανοτήτων του σημερινού υπουργού Οικονομικών πρέπει να γνωρίζει το εξής: Ενώ παρέλαβε την δεύτερη σε μέγεθος ελληνική τράπεζα, όταν αποχώρησε από τη θέση του Προέδρου η Εμπορική βρέθηκε στα πρόθυρα της καταστροφής, με αποτέλεσμα να πουληθεί στην γαλλική Credit Agricole.

Το σκάνδαλο του Χρηματιστηρίου

Η «φούσκα του χρηματιστηρίου» φέρει την υπογραφή της διακυβέρνησης Σημίτη. Ο ανεξάρτητος πλέον από χθες βουλευτής και υποψήφιος Δήμαρχος Αθηναίων Νικήτας Κακλαμάνης έχει υπάρξει ιδιαίτερα αιχμηρός για τον Γιάννη Στουρνάρα θυμίζοντάς τον ρόλο που είχε διαδραματίσει την περίοδο που τη χώρα κυβερνούσε ο Κώστας Σημίτης: «Πρόχειρα στο μυαλό μου έχω τουλάχιστον 30 σκάνδαλα που συγκλόνισαν την Ελλάδα από το 1996 έως το 2004, με πιο χαρακτηριστικά δύο. Το «μαγείρεμα» των στοιχείων για να μπούμε στο ευρώ και το μέγα σκάνδαλο του χρηματιστηρίου. Αν κάποιοι λοιπόν έχουν επιλεκτική μνήμη, ο ελληνικός λαός δεν έχει. Θυμάται και πολύ καλά μάλιστα». Εξάλλου, ο Γιάννης Στουρνάρας υπήρξε και συνεργάτης της χρηματιστηριακής «Κάππα» για την οποία ακούστηκαν και γράφτηκαν ουκ ολίγα αναφορικά με την περίοδο της χρηματιστηριακής φούσκας.

Ακόμη, όμως, μεγαλύτερο ενδιαφέρον έχει μια ανακοίνωση του Συλλόγου Εργαζομένων της Εμπορικής Τράπεζας με ημερομηνία 2 Δεκεμβρίου 2003, όπου μπορεί ο κάθε ένας να διαβάσει ότι ο Γιάννης Στουρνάρας και η διοίκηση της Εμπορικής Τράπεζας «διέθεσαν ολόκληρο σχεδόν το τίμημα από την πώληση της Ιονικής (270 δισ.) για την κάλυψη των ζημιών από τις χρηματιστηριακές πράξεις και μείωσαν τα ίδια κεφάλαια κατά 700 εκ. ευρώ».

Τον Απρίλιο του 2000 και ενώ η κρίση του χρηματιστηρίου είχε ξεσπάσει ήδη από το 1999 ο Γιάννης Στουρνάρας, υποτίθεται ότι είχε κινητοποιήσει τους αμυντικούς μηχανισμούς του κράτους με στόχο να επιτευχθεί η συγκράτηση της πτώσης του χρηματιστηρίου. Κάποιοι τον είχαν κατηγορήσει για χειραγώγηση.

Ο άνθρωπος αυτός που πέρασε μέσα από το ΙΟΒΕ, την εμπορική, την αμαρτωλή πορεία για την ένταξη της χώρας στο ευρώ και σήμερα αποστραγγίζει και την τελευταία ρανίδα του Έλληνα φορολογουμένου, προφανώς έχει αναπτύξει και την δική του υποομάδα. Δεν είναι τυχαίο ότι το Υπουργείο Οικονομικών κυβερνάται από μία ομάδα τεχνοκρατών και παλιών συνεργατών από το ΙΟΒΕ του Γ. Στουρνάρα και αυτή η ομάδα κάνει την Τρόικα να μοιάζει με εκδρομή Ουρσουλίνων, μπροστά σε αυτά που έχει κατά καιρούς σχεδιάσει και εκπονήσει.

Στο τέλος είναι να αναρωτιέται κανείς εάν η χώρα αυτή κυβερνάται, αν όχι ακόμα από τον Κώστα Σημίτη, τουλάχιστον από τους «λοχαγούς» του και τους «υπασπιστές» του… οπαδοί όλοι μίας νεοφιλελεύθερης λογικής Φρίντμαν με μανδύα δήθεν κεντροαριστερό, δήθεν σοσιαλιστικό, δήθεν-δήθεν και στο τέλος …πλήρη εφαρμογή του «Δόγματος του Σοκ».

Μετά από μία …τόσο «πετυχημένη» πορεία λοιπόν, είναι παράλογο να αυτός ο άνθρωπος να δεχτεί έστω μία πρόταση μομφής σε βάρος του; Και δείτε το αποτέλεσμα… Ο Ευάγγελος Βενιζέλος κατέλυσε τις προβλέψεις του Συντάγματος για να γλιτώσει τον Στουρνάρα. λες και είναι ο «Μεσσίας» της ελληνικής οικονομίας και όχι ο «τακιμιασμένος» με τον Αντώνη Σαμαρά, καταστροφέας από του πρώτου μέχρι και του τελευταίου λαϊκού ελληνικού σπιτιού… Τα συμπεράσματα δικά σας…

Πηγή:  koutipandoras.gr

ΔΝΤ: Κανένα «λάθος», έγκλημα εκ προμελέτης, του Λεωνίδα Βατικιώτη

Ως ένα από τα τρία μεγαλύτερα λάθη του ΔΝΤ χαρακτηρίστηκαν οι προβλέψεις του για την Ελλάδα, με βάση έκθεση που έδωσε στη δημοσιότητα το Ανεξάρτητο Γραφείο Αξιολογήσεων στις 18 Μαρτίου.

Το Γραφείο εξέτασε τις προβλέψεις του ΔΝΤ για 103 χώρες την περίοδο 1990- 2011 και συνολικά διαπίστωσε πως οι εκτιμήσεις του ήταν υπερβολικά αισιόδοξες. Η ελληνική περίπτωση ήταν τόσο κραυγαλέα, ώστε μαζί με την Αργεντινή το 2000 και την ασιατική κρίση, τρία χρόνια νωρίτερα, κατέλαβε ξεχωριστή θέση στη λίστα των κορυφαίων... τεχνοκρατικών λαθών. Για να βγάλει, μάλιστα, την υποχρέωση της... διόρθωσης, το Γραφείο Αξιολόγησης συστήνει στον οργανισμό να δίνει μεγαλύτερη έμφαση στη συνεργασία με τις εθνικές Αρχές. Να ακούνε, δηλαδή, λίγο παραπάνω τους... ιθαγενείς, με τους οποίους υποτίθεται ότι συνεργάζονται σε ισότιμη βάση επιδεικνύοντας αμοιβαίο σεβασμό, και να μαθαίνουν από την πείρα τους.

Η έκθεση του Γραφείου Αξιολόγησης είναι μια γελοιότητα, που έρχεται τέσσερα χρόνια μετά να αποκρούσει την κριτική, αποστομώνοντας όσους λένε ότι το ΔΝΤ δεν μαθαίνει από τα λάθη του κι όσους το κατακρίνουν για αδιαφάνεια. Η έκθεση αξιολόγησης δείχνει, σύμφωνα με τους ίδιους, ότι έχουν τη δέουσα ωριμότητα να αντικρίσουν την πραγματικότητα και τις δικές τους αστοχίες. Έτσι... τέλος καλό, όλα καλά!

Για να πάρει κάποιος στα σοβαρά τη «βιομηχανία της συγγνώμης» του ΔΝΤ πρέπει να είναι πολύ αφελής ή να έχει υλικό όφελος. Διότι αρκεί μια προσεκτικότερη ματιά στα υποτιθέμενα λάθη του για να γίνει αντιληπτό ότι δεν επρόκειτο για λάθη, αλλά για συνειδητή διαστρέβλωση της πραγματικότητας.

Στάχτη στα μάτια του κόσμου έριχναν τα στελέχη του με τις πολυσέλιδες εκθέσεις τους! Την άνοιξη του 2010, για να θυμηθούμε λίγο το κλίμα της εποχής, η προσπάθεια της κυβέρνησης του Γιώργου Παπανδρέου ήταν να διασκεδάσει την ανησυχία του κόσμου για τα δεινά που θα έφερνε μαζί του ο μισητός οργανισμός. Η ελληνική κοινωνία, ακόμη κι αν δεν γνώριζε επακριβώς τα οικονομικά εγκλήματα του ΔΝΤ στην Αφρική, την Ασία και τη Λατινική Αμερική, διαισθανόταν τι θα ακολουθήσει και ήταν αρκετά καχύποπτη απέναντι στα σχέδια της κυβέρνησης.

Τότε τα στελέχη πρώτης γραμμής του Παπανδρέου, οι... αντι-εξουσιαστές της εξουσίας, όπως τους είχε αποκαλέσει -Λοβέρδος, Πεταλωτής, Παπακωνσταντίνου, Διαμαντοπούλου, Ρέππας, Ραγκούσης και πολλοί ακόμη- εξαπατούσαν τον κόσμο λέγοντας δημόσια ότι οι διαρθρωτικές προσαρμογές που απαιτούνταν ήταν λίγο πολύ ένα πικρό ποτήρι που όσο πιο γρήγορα πίναμε τόσο πιο γρήγορα θα έκλεινε αυτή η «παρένθεση». Όποιος μιλούσε για θεραπεία-σοκ χλευαζόταν ως συνωμοσιολόγος. Όποιος επικαλούνταν τα εγκλήματα στην Ασία και τη Λατινική Αμερική που διέπραξαν οι οικονομικοί δολοφόνοι του ΔΝΤ εγκαλούνταν γιατί υποτίθεται πως «το ΔΝΤ είχε αλλάξει». Αυτά διδάσκονταν στα σεμινάρια που οργάνωσε στην Αθήνα γνωστή διαφημιστική εταιρεία με τη συμμετοχή πολλών και γνωστών δημοσιογράφων, που ό,τι άκουγαν το έγραφαν στις στήλες τους ή το παπαγάλιζαν στα δελτία των οκτώ.

Συνειδητή εξαπάτηση της κοινωνίας

Ας φανταστούμε τον Απρίλιο ή το Mάιο του 2010 το πρώτο πρόγραμμα της τρόικας να ανέφερε πως η ανεργία θα εκτοξευτεί στο 28%, πως η Ελλάδα θα είναι βυθισμένη στην ύφεση μέχρι και το 2014 καταγράφοντας πτώση στο ΑΕΠ της τάξης του 21% και πλέον (ανώτερη, δηλαδή, κι από την πτώση που καταγράφηκε στην κρίση του '30 στην Αμερική) και πως η χώρα ακόμη και σήμερα θα είχε μεγαλύτερο δημόσιο χρέος απ' ό,τι είχε τότε. Να έλεγε δηλαδή την αλήθεια. Τότε η όλη επιχείρηση απονέκρωσης των αντιδράσεων και διασκέδασης των αντιρρήσεων θα είχε καταρρεύσει σαν πύργος από τραπουλόχαρτα. Εργαζόμενοι, συνταξιούχοι και άνεργοι θα ξεσηκώνονταν αδιαφορώντας για το κόστος και θα τους έπαιρναν με τις πέτρες, όπως δικαίως φοβόταν ο τότε πρωθυπουργός.

Τα λάθη επομένως του ΔΝΤ, που ως κοινό παρονομαστή είχαν την υποτίμηση των κινδύνων και την ωραιοποίηση της κατάστασης -αρκεί να αναλογιστούμε γιατί ποτέ δεν παρατηρήθηκε ένα αντίστροφο λάθος- ήταν συνειδητές προσπάθειες εξαπάτησης της κοινωνίας. Ήταν προϊόν δόλου και όχι τεχνικής αστοχίας. Επίσης εξυπηρετούσαν κι ένα ευρύτερο γεωπολιτικό σχέδιο.

Το ίδιο συμπέρασμα προκύπτει κι από τα «λάθη» του ΔΝΤ στην Ασία και την Αργεντινή. Στην Ινδονησία, τη Μαλαισία και την Ταϊλάνδη μια κυκλική κρίση, που είναι συζητήσιμο κατά πόσο απαιτούσε την προσφυγή στο δανειστή έσχατης ανάγκης, το ΔΝΤ, μετατράπηκε σε πρωτοφανή και καταστρεπτική ύφεση που οδήγησε χιλιάδες ανθρώπους σε θάνατο από πείνα και αυτοκτονίες, όταν ο οργανισμός απαίτησε ως απαρέγκλιτο όρο για τη δανειοδότηση την άνοδο των επιτοκίων και την κάθετη μείωση των δημοσίων δαπανών. Το ίδιο έγινε στην Αργεντινή.

Μένοντας όμως μόνο στα οδυνηρά κοινωνικά αποτελέσματα, χάνουμε από την οπτική μας το κατεξοχήν ζητούμενο για το ΔΝΤ, που είναι η διάσωση των τραπεζών και η επιβολή προγραμμάτων δρακόντειας λιτότητας. Όπως έγινε και στην Ελλάδα. Το πρόβλημα επομένως δεν είναι τόσο πως το πρώτο πρόγραμμα προέβλεπε την ανεργία για το 2012 στο 14,8%, το 2013 στο 14,3%, το 2014 στο 14,1% και το 2015 στο 13,4% ή την ανάπτυξη του ΑΕΠ το 2012 στο 1,1%, το 2013 στο 2,1%, το 2014 στο 2,1% και το 2015 στο 2,7% ή έξοδο στις αγορές το 2012• το πρόβλημα είναι πως το ΔΝΤ αποτελεί το πιο «φονικό όπλο» στην προσπάθεια αναίρεσης των κοινωνικών κατακτήσεων του 20ού αιώνα και επιβολής του σύγχρονου Μεσαίωνα. Σε αυτό το τιτάνιο, ομολογουμένως, έργο λέει και κανένα ψέμα...

Ο ένας δούλευε τον άλλο

Στην περίπτωση της Ελλάδας υπήρχαν επιπλέον λόγοι για να θολώσει τα νερά το ΔΝΤ και να παρουσιάσει μια ψευδή, ειδυλλιακή εικόνα. Όπως φάνηκε πεντακάθαρα από το διαβαθμισμένο έγγραφοτου Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου με ημερομηνία 10 Μαΐου 2010, που ήρθε πρόσφατα στη δημοσιότητα, με τα πρακτικά των συζητήσεων στο εσωτερικό του οργανισμού, είχε συζητηθεί ο κίνδυνος ξεφορτώματος των ελληνικών ομολόγων από τις γαλλικές, γερμανικές και ολλανδικές τράπεζες που ήταν σημαντικά εκτεθειμένες στο ελληνικό χρέος. Τον είχαν επισημάνει οι αντιπροσωπείες της Αργεντινής, της Βραζιλίας και άλλων χωρών και είχε διαψευστεί. Στην τρίτη σελίδα στη δεύτερη παράγραφο αναφέρεται κατά λέξη: «Οι αντιπροσωπείες της Ολλανδίας, της Γαλλίας και της Γερμανίας μετέφεραν στο συμβούλιο τη δέσμευση των εμπορικών τους τραπεζών να υποστηρίξουν την Ελλάδα και να διατηρήσουν την έκθεσή τους»!

Τη συνέχεια την ξέρουμε καλά: οι ευρωπαϊκές τράπεζες την επόμενη διετία ξεφόρτωσαν τα ομολογά τους στην ΕΚΤ με τη βοήθεια του προγράμματος SMP (Security Market Program) από το Μάιο του 2010 μέχρι το Φεβρουάριο του 2011, κι επίσης σε ελληνικές τράπεζες και ασφαλιστικά ταμεία, εκμεταλλευόμενες στο έπακρον την περίοδο χάριτος που εξασφάλισε το πρώτο δάνειο ύψους 110 δις ευρώ, και μετά άναψαν το «πράσινο φως» για το «κούρεμα» των ομολόγων. Επομένως, το πρόβλημα με το ΔΝΤ δεν έγκειται στις προβλέψεις του για την εξέλιξη των μακροοικονομικών μεγεθών• το πρόβλημα είναι πως οι μεγάλες βορειοευρωπαϊκές χώρες εξαπάτησαν τις μικρές αξιοποιώντας το δάνειο για να σώσουν τις τράπεζές τους κι όλες μαζί τον ελληνικό λαό, που του υπό-σχονταν βραχεία νοσηλεία και κοντεύει να πεθάνει ξεχασμένος στην Εντατική...

Πηγή: tvxs.gr

           Βαθυ κοκκινο/Επικαιρα

One night stand με ένα, δύο, τρεις... πολλούς Χρυσοχοΐδηδες, του Κώστα Βαξεβάνη

Ούτε το Ουκρανικό Κοινοβούλιο να ήταν στην προσπάθειά του να δείξει πως όλοι μαζί,από φασίστες έως μερκελιστές, καθιέρωσαν τη Δημοκρατία στη χώρα. Οι έλληνες βουλευτές πήραν στα χέρια τους το λεγόμενο «πολυνομοσχέδιο» την Πέμπτη 800 σελίδων. Την Κυριακή το ψηφίζουν και καθιερώνουν στη χώρα,μια σειρά από κανόνες που αλλάζουν τη λειτουργία επαγγελμάτων, επαγγελματιών, κοινωνικών ομάδων και βέβαια καθιερώνουν φόρους και ρυθμίσεις που θα αποδειχθούν φωτογραφικές για κάποιους σε λίγο καιρό.

Ας υποθέσουμε όμως πως δεν είναι ένα από τα συνηθισμένα νομοσχέδια της κυβέρνησης, που ψηφίζεται για τους γνωστούς λόγους, δηλαδή για να ορίσει πώς θα λειτουργεί μια Ελλάδα φτωχή και παραδομένη στα συμφέροντα. Ας πούμε πως περιγράφει τα καλύτερα, σε 800 πυκνογραμμένες,δακτυλόγραφες σελίδες. Τη σωτηρίας της χώρας,την απαλλαγή από συντεχνίες και προστατευτισμούς, την καθιέρωση του ανταγωνισμού. Ποιός βουλευτής θα διαβάσει αυτές τις 800 σελίδες σε δύο μέρες και θα ψηφίσει για να αποφασίσει για το μέλλον της χώρας;

Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία πως πολλά από τα μέλη του ελληνικού κοινοβουλίου σε δύο μέρες δεν θα μπορούσαν να διαβάσουν ούτε μία απλή ιστορία σε κλασσικά εικονογραφημένα ή έστω «τα Μυστικά του Βάλτου» της προγιαγιάς του Σαμαρά; Πώς θα διαβάσουν και θα ψηφίσουν ένα σχέδιο νόμου, 800 σελίδων;

Πολύ απλά δεν θα το διαβάσουν. Η κυβερνητική πλειοψηφία που σηκώνοντας το χέρι θα αποφασίσει υπέρ του πολυνομοσχεδίου,θα αποτελείται από ένα, δύο, τρεις, πολλούς αδιάβαστους Χρυσοχοίδηδες.

Πέρα από την ουσία του νομοσχεδίου,η διαδικασία είναι ένας εξευτελισμός του Κοινοβουλίου και των ίδιων των βουλευτών. Είναι τόση η βιασύνη τους να ευθυγραμμιστούν με την τρόικα, να πάρουν την ευλογία της και να πάνε σε εκλογές διαφημίζοντας πως εγκρίθηκαν οι δόσεις και πως μας αγαπά η Μέρκελ, που δεν κρατάνε ούτε τα προσχήματα.

Δεν τους ενδιαφέρει η απόδοση κοινωνικής δικαιοσύνης, δεν τους ενδιαφέρει η χώρα, δεν τους ενδιαφέρουν οι ίδιοι τους οι βουλευτές. Τους ενδιαφέρει να τελειώνουν με τις εκκρεμότητες με το ίδιο άγχος που έχει ο μαφιόζος ο οποίος θέλει να τελειώνει με το έγκλημα για να καθαρίσουν το ματωμμένο δωμάτιο. Έτσι όταν όλα αυτά θα τα κάνουν νόμους, τότε πολύ απλά,όσοι αντιτίθενται στο νόμο θα είναι κατά της νομιμότητας. Και οι ίδιοι νόμιμοι.

Συστηματικά παραλύουν τη χώρα «νομοθετώντας» με one night stand σε θέματα που γνωρίζουν ότι θα υπάρξει κοινωνική αντίδραση. Κυρίως όμως εμφανίζουν περιττή κάθε κοινοβουλευτική διαδικασία γελοιοποιώντας την. Στο μεταξύ μπορούν να διαφημίζουν, πως απέλυσαν από το δημόσιο για να εξασφαλιστεί πρωτογενές πλεόνασμα, το οποίο θα μοιραστεί στους αστυνομικούς για να δέρνουν αυτούς που απολύθηκαν ώστε να εξασφαλιστεί το πλεόνασμα.

Πηγή: koutipandoras.gr

Η πτώση, του Παναγιώτη Χατζηστεφάνου

Ο κοινός νους ψυχορραγεί, αλλά έχει κάτι ακόμα να σας πει. 

Ποινικοποιημένος, διωγμένος, περιθωριοποιημένος, περιφρονημένος, υφιστάμενος διασυρμό, καθηλωμένος στον πάγκο, καρπαζωμένος βάναυσα, λουσμένος με χλεύη και λοιδορία, σέρνοντας τα πόδια του και ασθμαίνοντας βαριά, με το βλέμμα θολό και τα άκρα μουδιασμένα, ψάχνοντας να στηριχτεί αν όχι να πέσει, λαβωμένος βαριά και αφήνοντας την τελευταία του πνοή, σε μια ύστατη απόπειρα αξιοπρέπειας, να μείνει τουλάχιστον όρθιος, ο κριτικός λόγος, η σκέψη ενός μέτρια μορφωμένου και σχετικά ευφυούς ανθρώπου, οι σκέψεις του κοινού νου, που υπάρχει ακόμα, και ζει, αν και δεν βασιλεύει, παρά τις αντίθετες, κακόβουλες φήμες που διαδίδουν ότι πέθανε, ή ότι ποτέ δεν υπήρξε, το μέσο μυαλό λοιπόν, αυτό που φιλτράρει σε κάποιο βασικό επίπεδο την πραγματικότητα, όχι επειδή είναι ένα μυαλό που ανήκει σε διανοούμενο, φωστήρα ή τίποτε τέτοιο φανταχτερό και πιθανόν επηρμένο, αλλά ένα μυαλό ασκείται αναγκαστικά, επειδή προσπαθεί απλά να επιβιώσει ενάντια σε τόσο αντίξοες συνθήκες, ενάντια σε δυσκολίες που δεν θα μπορούσε να διανοηθεί και να προβλέψει ακόμα και αν ήταν φωστήρας διανοούμενος, αυτό το μυαλό λοιπόν, το περίφημο και εν πολλοίς παροιμιώδες μυαλό που επεξεργάζεται και κρίνει κατά το δοκούν υπέρ των νόμιμων συμφερόντων του, έχει παραλύσει.

Έχει παραλύσει ο κριτικός λόγος στην Ελλάδα σήμερα.

Έχει παραλύσει, και παραληρεί, χωρίς να  μπορεί να βάλει τελεία και να διαχωρίσει την στιγμή που παύει η μια σκηνή απόλυτης παράνοιας και που ξεκινάει η επόμενη πράξη του θεάτρου βαναυσότητας, έχει παραλύσει το μυαλό αφού αδυνατεί πλέον να επεξεργαστεί λογικά τον παραλογισμό, αφού δεν έχει αρχές, αρχή και τέλος η βία με την οποία βυσσοδομεί η Ελληνική πραγματικότητα εναντίον της ίδιας της έννοιας της λογικής και της αξιοπρέπειας πλέον, αφού ούτως ή άλλως η καθ’εαυτή αξιοπρέπεια, η επί του πρακτέου, η απτή αξιοπρέπεια, η εννοούμενη με συμβατικούς όρους βιοτικού επιπέδου αξιοπρέπεια, ανήκει πια σε άλλες εποχές και σήμερα φαντάζει μόνο νοσταλγική καρτ-ποστάλ για ελαφρώς ξεμωραμένους και κληρονομικά προνομιούχους.

Για όλες τις κοινωνικές τάξεις ισχύει ο ίδιος ζόφος – οι πλούσιοι φοβούνται εξίσου με τους φτωχούς, ο καθένας για άλλους λόγους. Οι πλούσιοι προσλαμβάνουν προσωπικούς στρατούς, ή έστω, πουλάνε χρυσαφικά και χωράφια όσο-όσο στους τοκογλύφους και μαυραγορίτες. Το να το αποκαλείς αυτό απλά κρίση είναι προκλητική προβοκάτσια ανάλογη του Ρεπουσικού «συνωστισμού». Οι φτωχοί αυτοκτονούν, πέφτουν σε βαθιές καταθλίψεις, στήνονται σε συσσίτια, κλαίνε σε κάμερες, σέρνονται σε δουλειές που δεν πληρώνουν ή καλύπτουν το πολύ τα έξοδα κίνησης, κοιτάνε τον τοίχο αναρωτώμενοι τι θα απογίνουν.

Κάποιοι καλοπερνάνε, αλλά αυτοί είναι, αποκλειστικά, είτε νέοι, που ακόμα κατατρύχονται από ορμονικές εξάρσεις και η προοπτική της παραλίας είναι ικανή να τους ξεμυαλίζει για χρόνια, ενώ κάποιοι άλλοι είναι απλά αυλικοί του 1%, αυτές δηλαδή οι πλύστρες πάσης φύσης που μπαινοβγαίνουν φορτωμένες με μπουγαδοκόφινα γεμάτα ρουφιανιές στ’ αρχοντικά των μαφιόζων και των λαδέμπορων της νέας μεσογειακής Μπογκοτά/Άουσβιτς.

Αυτοί οι επηρμένοι υποτακτικοί, ανάμεσα τους από τηλεπαρουσιαστές-κομματάρχες  μέχρι οποιασδήποτε μορφής φτηνοβίζιτες, χαφιέδες, τραμπούκοι και τσόλια, είναι και ιδιαίτερα ενοχλητικοί καθώς νομίζουν ότι η επιβίωση τους, που εξαρτάται από την εξασφάλιση της οικονομικής ευμάρειας της εγκληματικής ελίτ στην οποία παρασιτούν, είναι και άλλοθι προκειμένου να ξεχνάνε ότι βρίσκονται σε απόσταση ενός μηνιάτικου από την χαρτόκουτα που ήδη έχει βρει δεκάδες χιλιάδες άστεγους συμπολίτες τους. Και όχι μόνο ξεχνάνε την φθαρτότητα της παροδικής και λόγω εγκληματικής συνέργειας υπάρχουσας δύναμης τους, αλλά και έχουν αποκτήσει το θράσος να δίνουν και υποδείξεις και να κάνουν παρατηρήσεις, εν ολίγοις έχουν σηκώσει πλέον Ναζιστικό μπαϊράκι υπέρ της διάσωσης της αναίσχυντης ελίτ ακόμα και οι μανικιουρίστριες των ΜΑΤ.

Αυτές οι ξιπασμένες υπηρέτριες της ελέω διαπλοκής, βίας και νοθείας επικρατούσας πλουτοκρατίας ξαφνικά εκφέρουν λόγο, και αντί να γυαλίζουν τα παπούτσια του κου Μπόμπολα ή να ξεσκονίζουν τις πορσελάνες της κας Βαρδινογιάννη, όπως και είναι η δουλειά τους, σήμερα, οι εθελόδουλοι πλην χρυσοπληρωμένοι αυτοί υποτακτικοί, καπηλεύονται ως ίδιον το δανεικό τους κύρος και προσπαθούν να το επιβάλλουν στους εμβρόντητους μάρτυρες του θράσους τους. Αποκλείεται ως λογική πιθανότητα σε μια οποιαδήποτε ευνομούμενη κοινωνία, αλλά συμβαίνει, διαρκώς – μας νουθετούν οι βοηθοί αυνανισμού του κάθε μαφιόζου .

Από τα πολλά συμπτώματα ξεμπουρλεμένων ανύπαρκτων που την είδαν δημόσιοι λειτουργοί και παράγοντες ενώ θα έπρεπε απλά να σέρνονται στις ουρές των απεγνωσμένων στον ΟΑΕΔ, όπως τόσες και τόσες ανειδίκευτες εργάτριες, θα περιοριστώ να αναφέρω ένα ιδιαίτερα ξεκαρδιστικό πλην μακάβριο ατύχημα, αυτό το ακατονόμαστο πράγμα, αυτό το σκύβαλο που από τα μεσημεριανάδικα τηλεπάνελ, δηλαδή από τον κοινωνικό απόπατο, από το αδιέξοδο όπου καταλήγουν μόνο οι πιο αδίστακτες ηλίθιες, από τον τηλεβόθρο όπου χαχανίζουν σαν μογγολάκια με κοκκύτη μόνο τα πιο κωλοπετσωμένα φρόκαλα,  από τις τηλεζώνες μαζικού συνειδησιακού εκμαυλισμού, από εκεί που φυτρώνουν μόνο κάτι ασύλληπτα αισχρές φιγούρες προς αποκλειστική διασκέδαση έγκλειστων σε ιδρύματα, από τα τηλεπεζοδρόμια, από εκεί όπου ευδοκιμούν μόνο κάτι αναλφάβητα ποστίς που έχουν εκπαιδευτεί μόνο στο να προσέχουν τα λευκασμένα δόντια τους καθώς ιδρώνουν γονυπετείς στον Σατανά, από εκεί όπου τσιρίζουν επί καθημερινής βάσης μόνο κάτι ανείπωτα λούμπεν θλιβεροκαρικατούρες, από εκεί που βγάζουν μεροκάματο μόνο κάτι βεζυροπούλες του ξέκωλου ημίωρου, από εκεί που ξεπηδάν μόνο κάτι τρελαμένα αντιπαθόμουτρα που βλέπεις ξεφυλλίζοντας γλοιώδη κουρελοπεριοδικά αναίσχυντων οδοντιατρείων, αυτά τα εβδομαδιαία πατσαβούρια που δεν έχουν κείμενα, μόνο μάρκες και ονόματα, αυτά που φωτογραφίζουν σεσημασμένες σκατόφατσες την ώρα που χέζονται πάνω τους στα μπουζούκια ή κοσμικά ψυχάκια την ώρα που ψωνίζουν δονητές σε σχήμα σκυλίσιου πέους, αυτές οι ξεκούδουνες γίδες από τα Ναζιστικά τηλεπεριοδικά που λες λοιπόν, ξαφνικά, και εντελώς ξεδιάντροπα, διορίζονται και ψηφίζουν νομοσχέδια, αποφασίζοντας για την τύχη του λαού ως αναπληρωματικές βουλευτίνες, αποδεικνύοντας ότι το τηλεμάρκετινγκ καθ’ οδόν για το ψυχιατρείο δεν ήταν ο πάτος, ανακοινώνοντας πως τώρα θα υφιστάμεθα ως καθεστώς και τις αχαρακτήριστες που στρατολογήθηκαν σε φτηνούς καναπέδες τηλεοπτικών καμαρινιών, τα ιδρωμένα αποφόρια της Μενεγάκη θα νομοθετούν για το μέλλον των παιδιών σου. Εγώ παιδιά δεν έχω, τόσο μαλάκας δεν είμαι.

Θα σταματήσω εδώ, με αυτό το ένα και μοναδικό παράδειγμα – η πυραμίδα κοπράνων δεν έχει τέλος ούτως ή άλλως, ενώ πλέον σκεπάζει όλο και περισσότερα πτώματα.

Κλείνοντας, θα επιστρέψω στην αρχική εικόνα, του κριτικού λόγου που πέφτει, πυροβολημένος κατακούτελα από το τέλος της λογικής, που στοχεύει στο μυαλό, όπως είχε πει και η ποιήτρια, μην το ξεχνάς.

Καθώς όμως πέφτει ο κριτικός λόγος, καθώς πυροβολείται ο κοινός νους, καθώς ξεψυχάν τα αυτονόητα, η τελευταία ανάσα δεν πάει στράφι, έχει το χάρισμα του λόγου, και επιλέγει να πει, ως τελευταία λόγια, την αλήθεια, με ονόματα και διευθύνσεις, επειδή ξέρει, ότι ακόμα και αν πεθάνει ο κριτικός λόγος, η δικαιοσύνη, που είναι οικουμενική λόγω της θνητότητας όλων μας, θα αποδοθεί ούτως ή άλλως, είτε σε παλάτια, είτε σε χαλάσματα, και η δικαιοσύνη αυτή, προς μεγάλη, αλλά και διασκεδαστική για τους υπόλοιπους, απογοήτευση εκείνων των γελοίων που καταδικάζουν την βία απ΄όπου και αν προέρχεται, η υπέρτατη δικαιοσύνη δεν είναι ούτε ψύχραιμη, ούτε ορθολογική, ούτε διαπραγματεύσιμη, είναι ο θάνατος ο ίδιος, και τον στέλνει η ζωή, και ο θάνατος είναι βίαιος γλυκιές μου.

Πηγή: koutipandoras.gr

Μητρόπουλος: «Εργασιακό Νταχάου» η Ελλάδα

«Πρωτόκολλο παράδοσης της χώρας στους δανειστές» χαρακτηρίζει το νέο Μνημόνιο ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, κάνοντας λόγο για «εργασιακό νταχάου» κα για «αγγελτήριο θανάτου» για τον άνεργο, τον εργαζόμενο, τον συνταξιούχο, τον μικρομεσαίο, τον ελεύθερο παραγωγό και τη νεολαία

Σε δήλωσή του, ο Αλέξης Μητρόπουλος τονίζει:

«Με το νέο Μνημόνιο, κυβέρνηση και Τρόικα μετατρέπουν τη χώρα σε ένα απέραντο «εργατικό Ελντοράντο» χωρίς αρχές, χωρίς κανόνες, χωρίς έλεγχο, χωρίς προστασία, χωρίς κοινωνική νομιμοποίηση!

Στόχος κυβέρνησης και δανειστών είναι ο εργαζόμενος-είλωτας, ο συνταξιούχος-ζητιάνος, ο μικρομεσαίος-διωκόμενος, ο αγρότης-πένητας.

Κυβέρνηση και Τρόικα προωθούν τον πιο ακραίο, επιθετικό, αναχρονιστικό νεοφιλελευθερισμό στη Διοίκηση και τις Εργασιακές Σχέσεις.

Δημιουργούν ένα κράτος-«παρία» («rogue») με τον βίαιο ακρωτηριασμό του, την κατάργηση των βασικών κοινωνικών υποδομών και την παράδοση πολλών κρίσιμων κρατικών λειτουργιών στο ιδιωτικό νομαδικό κεφάλαιο.

Στον τομέα των Εργασιακών Σχέσεων ολοκληρώνεται η επίθεση που δεν έχει προηγούμενο στον πλανήτη, αφού το νέο Μνημόνιο:

-Επιβάλλει το σύστημα του καθαρού κατώτατου μισθού («single minimum wage system») χωρίς προσαυξήσεις και επιδόματα λόγω σπουδών, οικογένειας,

-Καταργεί την παραδοσιακή διμερή εργασιακή σχέση (εργοδότης-εργαζόμενος) και τη μετατρέπει σε τριμερή (εργοδότης-Εταιρία Ενοικίασης (ΕΠΑ)-εργαζόμενος), στα πλαίσια της οποίας ο εργαζόμενος ουδέποτε θα δημιουργεί δικαιώματα,

-Μειώνει στο μισό τις επικουρικές συντάξεις προαναγγέλλοντας την κατάργησή τους και εφαρμόζοντας τη «ρήτρα θανάτου» (άρθρο 42 ν.4052/2012*) και άλλες απάνθρωπες αρχές για σύγχρονο ευρωπαϊκό σύστημα συντάξεων.

-Καταργεί ασφαλιστικές εισφορές στα πλαίσια της εξίσωσης μισθών και εισφορών με τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία (ν. 4046/2012, σελ. 713) στερώντας πολύτιμους κοινωνικούς πόρους από τα Ταμεία σε μία περίοδο προϊούσας κατάρρευσης του ασφαλιστικού συστήματος με επιλογή δανειστών και κυβέρνησης.

-Καταργεί επιδόματα δεκαετιών (γάμου, τέκνων, μητρότητας, στράτευσης κατάρτισης κ.ά.) που στήριζαν οικονομικά τα μέλη των πιο φτωχών οικογενειών.

Το νέο Μνημόνιο είναι εχθρικό ανακοινωθέν. Δεν έχει καμία σχέση με τους πόθους και τις ελπίδες του περήφανου λαού μας.

Το νέο Μνημόνιο είναι το αγγελτήριο θανάτου για τον άνεργο, τον εργαζόμενο, τον συνταξιούχο, τον μικρομεσαίο, τον ελεύθερο παραγωγό, τη νεολαία

-Απαξιώνει δραματικά την τιμή της εργατικής δύναμης.

-Προαναγγέλλει το κραχ στα Ταμεία.

-Προετοιμάζει την κοινή γνώμη για την αδυναμία καταβολής των συντάξεων στο προσεχές μέλλον.

-Μειώνει στο μισό τις επικουρικές συντάξεις.

-Καταργεί ό,τι απέμεινε από το Ελληνικό Εργατικό Δίκαιο των αγώνων, των θυσιών και του αίματος.

Το νέο Μνημόνιο είναι η μαχαιριά στην καρδιά της περήφανης χώρας μας.

Είναι η «δολοφονία» του λαού μας. Είναι η «ταφόπλακα» για την ανάπτυξη. Δεν πρέπει να ψηφιστεί και δεν θα ψηφιστεί.

Ο περήφανος λαός μας δεν πρέπει να παρασυρθεί από τις εικονικές και ανώδυνες διαφοροποιήσεις σε επιμέρους κεφάλαια του Μνημονίου, ούτε να δελεαστεί από το μοίρασμα των ψιχίων του «πλεονάσματος του αίματος».

Ο ελληνικός λαός, με περηφάνια και αξιοπρέπεια, δεν πρέπει να δεχτεί την απόλυτη καταστροφή του, κυρίως της νέας γενιάς!

Ο Μάιος της ανατροπής και της ελπίδας, της αξιοπρέπειας και της περηφάνιας, της επανάκτησης της εθνικής κυριαρχίας πλησιάζει!

Το μήνυμα θα είναι βροντερό και αδυσώπητο!».

Πηγή: koutipandoras.gr

Τσιμουδιά για τον Φαλτσιανί, του Χριστόφορου Κάσδαγλη

Μια μεγάλη αποκλειστικότητα που φωτίζει το απόλυτο σκάνδαλο των καιρών μας πάει να περάσει στο ντούκου, ελέω του σιωπητηρίου που επικρατεί στα συστημικά ΜΜΕ και μικροϋπολογισμών που πρυτανεύουν στα εναλλακτικά.

 

Ο Ερβέ Φαλτσιανί είναι ο άνθρωπος στον οποίο οφείλεται η ύπαρξη της περιβόητης λίστας Λαγκάρντ. Πληροφοριακάριος της HSBC, υπεύθυνος για την ασφάλεια των συστημάτων της στα κεντρικά της Γενεύης, είδε να ξετυλίγεται μπροστά στα μάτια του ολόκληρο το κουβάρι που συγκροτεί τον μηχανισμό της σκιώδους τραπεζικής -ενός διεθνούς δικτύου απόκρυψης πλούτου και ξεπλύματος βρώμικου χρήματος- και αποφάσισε να κινηθεί, παίρνοντας όλα τα ρίσκα, προς την κατεύθυνση της αποκάλυψής του.

Χρησιμοποιώντας τη «λίστα Φαλτσιανί», πολλές σοβαρές κυβερνήσεις (ή, τουλάχιστον, πιο σοβαρές από τις διαδοχικές δικές μας) κατάφεραν να στριμώξουν χιλιάδες καταθέτες, επενδυτές, λαμόγια (ή όπως αλλιώς θέλει ο καθένας να αποκαλέσει άτομα που φυγαδεύουν στο εξωτερικό αδήλωτα εισοδήματα) και να εισπράξουν μεγάλα ποσά διαφυγόντων φόρων, ενώ παράλληλα φώτισαν σε μεγάλο βαθμό τις διαδρομές του χρήματος σε τραπεζικούς και φορολογικούς παραδείσους, με την προοπτική να πάρουν μέτρα για τον περιορισμό του φαινομένου.

Μικρό υποσύνολο της λίστας Φαλτσιανί είναι η δική μας «λίστα Λαγκάρντ», που έχει οδηγήσει σε δικαστικές περιπέτειες έναν πρώην υπουργό Οικονομικών, κλυδώνισε σοβαρά την κυβερνητική ευστάθεια, έχει στερήσει τον ύπνο από χιλιάδες κεφαλαιούχους που συμπεριλαμβάνονταν στη λίστα αλλά πέραν τούτου ουδέν, αφού το περιεχόμενό της έχει μείνει στην Ελλάδα -για τους γνωστούς λόγους- αναξιοποίητο.

Μια συνέντευξη του Ερβέ Φαλτισνί σε ελληνικό ΜΜΕ αποτελεί λοιπόν αντικειμενικά μεγάλη δημοσιογραφική επιτυχία και, προφανώς, είδηση. Και τίποτα σημαντικό να μην έλεγε ο Φαλτσιανί, και πάλι η δημοσιογραφική επιτυχία θα ήταν δεδομένη.

Ε, λοιπόν, ο Φαλτσιανί έδωσε συνέντευξη σε ελληνικό έντυπο, στο περιοδικό HotDoc (δημοσιεύθηκε στο χθεσινό τεύχος Νο 49), μια συνέντευξη άκρως ουσιαστική που φωτίζει άγνωστες πτυχές της υπόθεσης. Και όμως λίγο πολύ πέρασε στο ντούκου, ακόμα κι από έντυπα που θεωρούνται εναλλακτικά.

Στη συνέντευξη που παραχώρησε στον Κώστα Βαξεβάνη, ο Φαλτσιανί αναφέρεται στους λόγους για τους οποίους απέσπασε από την ελβετική τράπεζα HSBC τα αρχεία. Εξηγεί πώς δουλεύει το σύστημα της σκιώδους τραπεζικής ως σύνολο μηχανισμών που έχουν σκοπό την απόκρυψη τεράστιων κεφαλαίων ώστε να παραμένουν αδιαφανή ως προς τη νομιμότητα της προέλευσής τους και αφορολόγητα. Αποκαλύπτει ότι αυτό που ονομάζουμε «Λίστα Λαγκάρντ» δεν αποτελεί παρά στιγμιαία απεικόνιση των σχετικών αρχείων, και ότι οι ελληνικές αρχές είχαν και έχουν τη δυνατότητα να ζητήσουν από τις γαλλικές και τα υπόλοιπα στοιχεία που προσδιορίζουν με σαφήνεια τις διαδρομές των χρημάτων, την προέλευσή τους, τον προορισμό τους και σε πολλές περιπτώσεις τους πραγματικούς διαχειριστές τους. Δηλώνει ότι είναι διατεθειμένος να έρθει στην Ελλάδα και να συνδράμει το έργο των αρχών ώστε να κατανοήσουν τη λειτουργία του δικτύου, υπονοώντας ότι κάτι τέτοιο δεν του έχει ζητηθεί. Αξιολογεί την εμπλοκή της Ευγενίας Μανωλίδου, συζύγου του Άδωνι Γεωργιάδη, αποκλείοντας το ενδεχόμενο να μην ήξερε η ίδια τη σχέση της με τον λογαριασμό στον οποίο εμφανίζεται ως αντιπρόσωπος και διαψεύδοντας έτσι τους σχετικούς ισχυρισμούς του υπουργού. Διατυπώνει τέλος την εκτίμηση ότι τα πολιτικά συμφέροντα στην Ελλάδα εμπόδισαν την αξιοποίηση της λίστας Λαγκάρντ, που θα μπορούσε να είχε προχωρήσει εφόσον η Ελλάδα προσέτρεχε στις γαλλικές αρχές για περαιτέρω βοήθεια και συνεργασία.

Ε, λοιπόν, αυτή η μοναδική συνέντευξη αποσιωπήθηκε -τουλάχιστον μέχρι την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές, αργά χθες το βράδυ- από τη συντριπτική πλειοψηφία των ελληνικών ΜΜΕ, από το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων, από τα μεγάλα τηλεοπτικά κανάλια, από τους ραδιοφωνικούς σταθμούς και από τα sites των εφημερίδων. Σύντομη αναζήτηση στο google απέδειξε ότι εκτός από μια συνέντευξη που έδωσε ο Βαξεβάνης στον Νίκο Χατζηνικολάου (Real FM), κανένα άλλο μεγάλο ΜΜΕ δεν καταδέχτηκε να ασχοληθεί με το θέμα, η αναπαραγωγή του οποίου περιορίστηκε μόνο σε μικρά και περιφερειακά sites και blogs. Φυσικά το φαινόμενο δεν είναι καινούριο, το βλέπουμε να επαναλαμβάνεται συνεχώς, ιδίως τα τελευταία χρόνια, σε πάρα πολλές περιπτώσεις αποκαλύψεων που αφορούν την εξουσία, τράπεζες και ισχυρούς επιχειρηματίες.

Εξίσου εκκωφαντική όμως είναι και η σιωπή των περισσότερων μη συστημικών ΜΜΕ που έχουν αντιμνημονιακή, εναλλακτική ή και αριστερή ταυτότητα, των οποίων πολύ συχνά οι αποκαλύψεις τυγχάνουν της ίδιας ακριβώς αποσιώπησης και θα ’πρεπε όχι απλώς να είναι πιο ευαίσθητα σε τέτοια φαινόμενα, αλλά και να αλληλοϋποστηρίζονται, να συνεργάζονται όπου και όσο μπορούν προκειμένου να σπάσουν το ιδιότυπο εμπάργκο, αυτή τη συνωμοσία σιωπής που, όπως όλοι ξέρουμε, είναι πολύ χειρότερη από οποιαδήποτε κριτική, λίβελο, λεκτική επίθεση - ακόμα και από μια μήνυση ή αγωγή.

Εντάξει, δημοσιογράφοι είμαστε, κι εγώ ζηλεύω λίγο τον Βαξεβάνη που σκέφτηκε, κυνήγησε και διεκπεραίωσε επιτυχώς αυτή την αποκλειστικότητα. Από την άλλη, όμως, πιστεύω πως η είδηση είναι είδηση και πρέπει να δημοσιεύεται «απ’ οπουδήποτε κι αν προέρχεται». Και ξέρω ακόμα ότι τη σιωπή δεν μπορείς να την αντιπαλέψεις αλά καρτ, για να τη σπάσεις πρέπει να εκμεταλλευτείς κάθε ρωγμή, ακόμα κι αν φοβάσαι ότι το άνοιγμα της συγκεκριμένης ρωγμής θα ευνοήσει πρόσκαιρα τον υποτιθέμενο ανταγωνιστή σου. Που δεν πρόκειται καν για ανταγωνιστή, μάλλον για συναγωνιστή πρόκειται που μόλις άνοιξε μια πόρτα για να περάσεις, που μόλις γύρισε ένα διακόπτη και άναψε μια λάμπα που ενδεχομένως θα σε βοηθήσει να πραγματοποιήσεις εσύ την επόμενη δημοσιογραφική επιτυχία.

 

Πηγή: thepressproject.gr

Εξευτελίζοντας τον κοινοβουλευτισμό

Οι βουλευτές της συμπολίτευσης καλούνται από τις ηγεσίες της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ να υπερψηφίσουν το πολυνομοσχέδιο στο οποίο περιλαμβάνεται η συμφωνία με την Τρόικα χωρίς να ξέρουν το ακριβές περιεχόμενό του. Περίμεναν να έχουν από χθες το κείμενο, αλλά υπάρχει καθυστέρηση και όλα δείχνουν ότι θα μπορούν να το διαβάσουν από απόψε για να ψηφίσουν, με τη διαδικασία του κατεπείγοντος, την Κυριακή το βράδυ ή, το αργότερο, τη Δευτέρα.

Είναι προφανές ότι αυτή η μέθοδος αποτελεί εκφυλισμό της λειτουργίας του κοινοβουλευτισμού και αυτό είναι κάτι που μάλλον επιδιώκουν οι δύο κυβερνητικοί εταίροι, με την έννοια ότι σταθερά δημιουργούν συνθήκες έκτακτης ανάγκης πριν από κάθε κρίσιμη ψηφοφορία. Όλα γίνονται υπερβολικά βιαστικά και χωρίς να υπάρχει χρόνος για την αναγκαία συζήτηση και για την ενημέρωση των βουλευτών, παρά μόνο για την παραγωγή εντυπώσεων.
Την Πέμπτη, ο υπουργός Αγροτικός Ανάπτυξης, Αθάνασιος Τσαυτάρης, δήλωσε στον RealFm ότι επιτεύχθηκε συμφωνία στο ζήτημα του γάλακτος μετά από συζήτηση του υπουργού Ανάπτυξης Κωστή Χατζηδάκη με την τρόικα. Παράλληλα, ο αναπληρωτής υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης, Μάξιμος Χαρακόπουλος χαράκτηρισε κατ' αρχάς θετικό ότι φαίνεται να υπάρχει η βούληση για την αναδιαμόρφωση του κειμένου της συμφωνίας για το γάλα, μιλώντας στο Βήμα 99,5.

Υπενθυμίζεται ότι υπάρχουν τουλάχιστον οκτώ βουλευτές που έχουν εκφράσει διαφωνίες για τη ρύθμιση σχετικά με το γάλα και τα φάρμακα, ανάμεσά τους και ο Μ. Χαρακόπουλος: Ι. Τζαμτζής, Γ. Βλάχος, Α. Κοντός, Γ. Στύλιος από τη Ν.Δ. και Μ. Κασσής, Θ. Μωραΐτης, Ν. Σηφουνάκης από το ΠΑΣΟΚ, ενώ αρνητικοί εμφανίζονται και οι Ανδ. Λοβέρδος και Χρ. Αηδόνης από τη Συμφωνία για τη Νέα Ελλάδα.

Στο Μέγαρο Μαξίμου συνεδριάζει το μεσημέρι το Κυβερνητικό Συμβούλιο Μεταρρύθμισης υπό τον πρωθυπουργό και με συμμετοχή του αντιπροέδρου της κυβέρνησης Ευ. Βενιζέλου καθώς και κορυφαίων υπουργών. Στο επίκεντρο της συζήτησης θα βρεθούν οι προτάσεις του ΟΟΣΑ για τη βελτίωση της ανταγωνιστικότητας της οικονομίας και θα αναζητηθούν συμβιβαστικές λύσεις προκειμένου να μη διαταραχθεί η κυβερνητική συνοχή.

«Όποιος δεν ψηφίσει στη Βουλή αναλαμβάνει την ευθύνη εξόδου της χώρας από το ευρώ», διεμήνυσε μιλώντας στο Mega ο υπουργός Υγείας Άδωνις Γεωργιάδης και η προειδοποίησή του είναι πολύ ενδεικτική του έργου που θα παιχτεί προσεχώς.

Το γνωστό δίλημμα, ψηφίστε γιατί χανόμαστε, θα τεθεί ξανά προς τους βουλευτές ΝΔ και ΠΑΣΟΚ οι οποίοι θα υποστούν μια ασυγκράτητη κινδυνολογία για το ενδεχόμενο να διακινδυνευθεί η παρουσία της χώρας στο σύστημα του κοινού νομίσματος. Μάλιστα, την απειλή δεν διατυπώνουν τώρα εκπρόσωποι των πιστωτών αλλά ο Αδ. Γεωργιάδης που ανέλαβε ειδική αποστολή:

«Δεν είμαστε παιδάκια, είμαστε βουλευτές... ο Σαμαράς κατάφερε σε 1 μήνα να βγούμε στις αγορές. Βγαίνουμε από το μνημόνιο, ο καθένας ας αναλάβει τις ευθύνες του» τόνισε σημειώνοντας ότι «η ψηφοφορία είναι μια ιστορική στιγμή».

«Όλοι αντιλαμβάνονται την κρισιμότητα των περιστάσεων, κανείς δεν θα θέσει την ομαλοποίηση της οικονομίας σε αμφισβήτηση» είπε από την πλευρά του, πιο ψύχραιμα, ο υπουργός Δημόσιας Τάξης Ν. Δένδιας στον ρ/σ Σκάι.

Να μην χύσουμε την καρδάρα με το γάλα, να μην πνιγεί η κυβέρνηση σε μια κουταλιά γάλα... Τα κλισέ έχουν βρεθεί και ο κλοιός σφίγγει γύρω από τους βουλευτές της συμπολίτευσης.

Πηγή: tvxs.gr

Η γαλαντόμος κυβέρνηση, του Κώστα Βαξεβάνη

«Μα θα πέσει η κυβέρνηση για το γάλα;» ήταν η ανησυχία του Μαξίμου, την οποία προωθούσε στους αντάρτες του γάλακτος.  Κοιτάξτε τώρα πόσο εκθέτει την κυβέρνηση αυτό το ερώτημα αν αντιστραφεί: «μα καλά είναι δυνατόν η κυβέρνηση να διακινδυνεύει να πέσει για το γάλα; Γιατί το κάνει αυτό, ποιόν τελικώς εξυπηρετεί;»

Όπως ήταν αναμενόμενο, δεν έγινε καμιά επανάσταση του γάλακτος, καθότι οι κυβερνητικοί βουλευτές, με διάφορες προφάσεις, επέστρεψαν ως αρνάκια γάλακτος στο κυβερνητικό μαντρί. Η κρίση του γάλακτος αποδεικνύει δύο πράγματα:

Πρώτον. Η κυβέρνηση, όχι μόνο δεν έχει την νομιμοποίηση από την κοινωνία η οποία αντιδρά θιγόμενη σε όποιο μέτρο πάρει, αλλά έχει και μια εύκολα εκτρεπόμενη κοινοβουλευτική νομιμοποίηση που ευνοεί πολιτικούς εκβιασμούς και ομηρίες. Δηλαδή κάθε μέρα φαίνεται πως δεν είναι μόνο απέναντι στην κοινωνία αλλά και απέναντι σε όποιον κυβερνητικό βουλευτή επιλέξει να είναι απέναντι για τους δικούς του λόγους.

Δεύτερον. Ο τρόπος που επέλεξε να λύσει τον γόρδιο δεσμό του γάλακτος η κυβέρνηση, επιβεβαιώνει πως το ζητούμενο (πέρα από την επιβίωσή της) ήταν να χτυπηθεί η ελληνική παραγωγή. Με το τέχνασμα ότι θα υπάρχουν δύο ειδών γάλατα, το παστεριωμένο (πρώην φρέσκο) και το υψηλής θερμικής επεξεργασίας, η κυβέρνηση απαλείφει τον προσδιορισμό «φρέσκο» ο οποίος ευνοούσε τον έλληνα παραγωγό και το γάλα κατανάλωσης λίγων ημερών. Έτσι θα πρέπει κάποιος να έχει ειδικές γνώσεις για να καταλάβει πως το φτηνό γάλα «υψηλής θερμικής επεξεργασίας» δεν είναι τόσο φρέσκο όσο το «παστεριωμένο». Έτσι, κριτήριο θα γίνεται η τιμή και ευνοημένες θα είναι οι πολυεθνικές οι οποίες θα προλαβαίνουν να διακινούν τα προϊόντα τους στην Ελλάδα, αφού θα λήγουν  μετά από 20 μέρες και δεν θα έχουν αντίπαλο το ελληνικό γάλα.

Υπάρχουν βέβαια και γενικότερα συμπεράσματα. Η επιβολή των μέτρων από την τρόικα δεν σχετίζεται με το δημοσιονομικό νοικοκύρεμα, αφού όπως εύκολα καταλαβαίνει κάποιος, ούτε η τοποθέτηση των φαρμάκων στα σούπερ μάρκετ, ούτε η καθιέρωση λιγότερο φρέσκου γάλακτος, εξασφαλίζουν την ελληνική οικονομική σταθερότητα. Τα μέτρα στοχεύουν ευθέως στην καθιέρωση μιας πανευρωπαϊκής πολιτικής η βάση της οποίας δεν θα είναι οι άνθρωποι, αλλά τα συμφέροντα των πολυεθνικών. Κάποιος βέβαια που θέλει να ευθυγραμμιστεί με την ευφυία του Άδωνη Γεωργιάδη μπορεί να πιστεύει πως το να πουλιέται η ασπιρίνη από το «Βασιλόπουλο», εξασφαλίζει τη βιωσιμότητα του ευρώ.

Και βέβαια το ερώτημα είναι: μπορεί κάποια κυβέρνηση η οποία δεν μπορεί να διαπραγματευτεί ούτε το πώς θα διαθέτει, θα συσκευάζει και θα πουλάει το γάλα, ναι το γάλα, να διαπραγματευτεί θέματα όπως η εθνική υπόσταση και το συμφέρον της χώρας;

Πηγή: koutipandoras.gr

Όταν κλείνει ένα νοσοκομείο, ανοίγει ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης, του Γιώργου Ανανδρανιστάκη

Αν πριν από τέσσερα- πέντε χρόνια έλεγε κάποιος ότι σε αυτήν τη χώρα θα γκρεμίζονται κάποτε τα νοσοκομεία και στη θέση τους θα χτίζονται στρατόπεδα συγκέντρωσης, θα τον λέγαμε μυθομανή και αλλοπαρμένο. Ούτε μυθομανής ούτε αλλοπαρμένος, προφήτης θα ήταν ο άνθρωπος, προφήτης πράξεων βδελυρών και αποτρόπαιων.

Παρασυρμένη από το μεταρρυθμιστικό οίστρο, η κυβέρνηση της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ αποφάσισε να φτιάξει άλλα δύο στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών, αυτήν τη φορά στην Δυτική Αθήνα. Το πρώτο στρατόπεδο θα γίνει στο Σκαραμαγκά, εκεί που στεγάζεται σήμερα το «Θεραπευτήριο Χρόνιων Παθήσεων Παίδων». Το δεύτερο σε δύο κτήρια του Νοσοκομείου Λοιμωδών Αγία Βαρβάρα, εκεί που φιλοξενούνται ασθενείς με τη νόσο του Χάνσεν.

Θα μπορούσε να είναι η συμπυκνωμένη ιστορία των σκοτεινών καιρών του Μνημονίου. Διώχνουν οι άθλιοι τα παιδιά και τους Χανσενικούς, για να στοιβάξουν στα κτήρια μετανάστες και μετανάστριες. Είναι στρατόπεδα συγκέντρωσης κι ας τα ονομάζουν Κέντρα Κράτησης. Κρατούν ήδη κοντά 6.000 ανθρώπους για 18 μήνες, χωρίς δίκη, χωρίς συνήγορο, χωρίς το τεκμήριο της αθωότητας. Με ελάχιστο νερό, με τροφή κάκιστης ποιότητας, με μια τουαλέτα για 50 έως 100 άτομα, χωρίς δικαίωμα επισκεπτηρίου. Σε κάποια από αυτά τα κολαστήρια οι κρατούμενοι δεν έχουν χώρο ούτε για να ξαπλώσουν κι αν τολμήσουν να διαμαρτυρηθούν, τους προπηλακίζουν και τους δέρνουν.

Τα έχουν καταγγείλει όλα τούτα πλείστοι όσοι, ανάμεσά τους η Διεθνής Αμνηστία και ο Συνήγορος του Πολίτη, αλλά το αυτί των κυβερνώντων δεν ιδρώνει. Πώς να ιδρώσει άλλωστε, αφού πρόκειται για σχέδιο πολιτικό, που ξεκίνησε από το ΠΑΣΟΚ, τα πρώτα στρατόπεδα τα έφτιαξε ο Χρυσοχοίδης , και συνεχίστηκε μετά χαράς από την ακροδεξιά του Σαμαρά. Η κρίση πάει χέρι- χέρι με τη θηριωδία. Να βλέπει ο φτωχός τον ξένο πίσω από τα συρματοπλέγματα και να νοιώθει ασφαλής, να νοιώθει χαρούμενος που εκείνος βρίσκεται από την άλλη πλευρά του φράχτη. Προς το παρόν βρίσκεται από την άλλη μεριά. Ήδη συζητείται η δημιουργία χώρων κράτησης για τοξικομανείς και αστέγους, είναι θέμα χρόνου να ανοίξει η κουβέντα και για τους φτωχούς.

Δεν είναι όλα μαύρα, ευτυχώς. Πήγαν πρωί- πρωί της Δευτέρας οι μπουλντόζες στον Λοιμωδών της Αγίας Βαρβάρας, για να προλειάνουν το έδαφος του στρατοπέδου και βρήκαν μπροστά τους εκατοντάδες κατοίκους της περιοχής που τους έστειλαν από εκεί που ήρθαν. Όχι επειδή δεν θέλουν τους μετανάστες στην πόλη τους αλλά επειδή θεωρούν ότι τα στρατόπεδα συγκέντρωσης μας γυρίζουν εβδομήντα χρόνια πίσω, στις εποχές του μεγάλου ζόφου.

Μακάρι οι μπουλντόζες να φύγουν οριστικά και μαζί τους κι εκείνοι που τις στέλνουν να γκρεμίσουν νοσοκομεία, για να φτιαχτούν στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Πηγή: avgi.gr

Βίλχελμ Ράιχ: 'Ακου ανθρωπάκο

ΔΕN Σ’ΑΓΑΠΟΥΝ ΑΝΘΡΩΠΑΚΟ, ΣΕ ΠΕΡΙΦΡΟΝΟΥΝ, ΕΠΕΙΔΗ ΠΕΡΙΦΡΟΝΕΙΣ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ. Σε ξέρουν απ’ έξω κι ανακατωτά. Γνωρίζουν τις χειρότερες αδυναμίες σου, όπως θα έπρεπε να τις γνωρίζεις εσύ. Σε θυσίασαν σ ʼ ένα σύμβολο κι εσύ τους έδωσες τη δύναμη να σ ʼ εξουσιάζουν. Εσύ ο ίδιος τους αναγόρευσες αφεντικά σου και συνεχίζεις να τους στηρίζεις, παρόλο που πέταξαν τις μάσκες τους.Στο είπαν κατάμουτρα: “Είσαι και θα είσαι πάντα κατώτερος, ανίκανος να αναλάβεις την παραμικρή ευθύνη”. Κι εσύ τους αποκαλείς καθοδηγητές και σωτήρες και φωνάζεις “ζήτω, ζήτω”.

ΣΕ ΦΟΒΑΜΑΙ ΑΝΘΡΩΠΑΚΟ. ΣΕ ΤΡΕΜΩ, ΕΠΕΙΔΗ ΑΠΟ ΣΕΝΑ ΕΞΑΡΤΑΤΑΙ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ. Σε φοβάμαι επειδή το κυριότερο μέλημα σου στη ζωή είναι να δραπετεύεις από τον εαυτό σου. Είσαι άρρωστος, ανθρωπάκο, άρρωστος βαριά. Δε φταις εσύ γι ʼ αυτό, μα έχεις υποχρέωση να γιατρευτείς. Θα ʽ χες από καιρό αποτινάξει τα δεσμά σου, αν δεν ενθάρρυνες ο ίδιος την καταπίεση και δεν τη στήριζες άμεσα με τις πράξεις σου.

ΘΑ ΣΟΥ ΠΩ ΓΙΑΤΙ ΓΕΛΟΥΝ ΜΑΖΙ ΣΟΥ, ΑΝΘΡΩΠΑΚΟ: επειδή σε παίρνω στα σοβαρά, πολύ στα σοβαρά. Το σκεπτικό σου πάντα χάνει την ουσία. Μου θυμίζεις δεινό σκοπευτή που σκόπιμα χάνει το κέντρο του στόχου, από καπρίτσιο. Διαφωνείς; Θα σου το αποδείξω. Αν η σκέψη σου επικεντρωνόταν στην ουσία, θα ‘χες γίνει κύριος της ζωής σου από καιρό.

ΘΑ ΣΟΥ ΔΩΣΩ ΕΝΑ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΤΗΣ ΣΚΕΨΗΣ ΣΟΥ: «Για όλα φταίνε οι Εβραίοι», λες.

«Τι είναι ο Εβραίος;» σε ρωτώ.
«Κάποιος που στις φλέβες του κυλάει εβραϊκό αίμα», απαντάς.
«Και πώς ξεχωρίζεις το εβραϊκό αίμα από το αίμα των άλλων;» Η ερώτηση σου προκαλεί σύγχυση. Μπερδεύεσαι, κομπιάζεις.
Ύστερα λες, «Εννοούσα ότι ανήκει στην εβραϊκή φυλή».
«Τι είναι η φυλή;» σε ρωτώ.
«Η φυλή; Αυτό είναι προφανές. Όπως υπάρχει γερμανική φυλή, έτσι υπάρχει κι εβραϊκή».
«Και ποια είναι τα χαρακτηριστικά της εβραϊκής φυλής;»
«Ο Εβραίος έχει μαύρα μαλλιά, μακριά, γαμψή μύτη και δια-περαστικό βλέμμα. Οι Εβραίοι είναι άπληστοι και κεφαλαιοκράτες».
«Αν δεις ένα Γάλλο της Μεσογείου ή έναν Ιταλό δίπλα σ’ έναν Εβραίο, θα τον ξεχωρίσεις;»
«Ε, όχι, για να είμαι ειλικρινής…»
«Τότε, λοιπόν, τι είναι ο Εβραίος; Το αίμα του δεn διαφέρει από το αίμα των άλλων. Η εμφάνισή του δε διαφέρει από εκείνη ενός Γάλλου ή ενός Ιταλού. Και μια και το ‘φερε η συζήτηση, έχεις δει Γερμανοεβραίους;»
«Μοιάζουν με τους Γερμανούς».
«Τι είναι ο Γερμανός;»
«Ο Γερμανός ανήκει στη βόρεια φυλή των Αρίων».
«Οι Ινδοί είναι Άριοι;»
«Ναι».
«Είναι βόρειοι;»
«Όχι».
«Είναι ξανθοί;»
«Όχι».
«Βλέπεις; Δεν ξέρεις καν ποιος είναι ο Εβραίος και τι ο Γερμανός».
«Μα, υπάρχουν Εβραίοι!»
«Ασφαλώς και υπάρχουν. Όπως υπάρχουν Χριστιανοί και Μωαμεθανοί».
«Σωστά! Να, αυτό εννοούσα, την εβραϊκή θρησκεία».
«Ήταν Ολλανδός ο Ρούσβελτ;»
«Όχι».
«Και γιατί ονομάζεις τον Εβραίο απόγονο του Δαβίδ κι όχι τον Ρούσβελτ Ολλανδό;»
«Με τον Εβραίο είναι διαφορετικό».
«Σε τι διαφέρει;»
«Δεν ξέρω».

ΤΕΤΟΙΕΣ ΚΟΥΤΑΜΑΡΕΣ ΛΕΣ, ΑΝΘΡΩΠΑΚΟ. Και με τέτοιες κουταμάρες, συγκροτείς ένοπλες συμμορίες που σκοτώνουν δέκα εκατομμύρια ανθρώπους επειδή είναι Εβραίοι κι ας μην ξέρεις να μου πεις τι είναι ο Εβραίος. Να γιατί γελάνε μαζί σου. Να γιατί όποιος θέλει να κάνει κάτι σοβαρό σε αποφεύγει. Να γιατί είσαι χωμένος στο βούρκο μέχρι το λαιμό. Όταν αποκαλείς κάποιον «Εβραίο», αισθάνεσαι ανώτερος.

ΑΙΣΘΑΝΕΣΑΙ ΑΝΩΤΕΡΟΣ, ΕΠΕΙΔΗ ΝΙΩΘΕΙΣ ΚΑΤΩΤΕΡΟΣ. Νιώθεις κατώτερος, επειδή εκείνο που θέλεις να εξοντώσεις στους ανθρώπους που αποκαλείς Εβραίους, είναι ο ίδιος σου ο εαυτός. Και τούτο είναι απλά ένα δείγμα του τι είσαι στ’ αλήθεια, ανθρωπάκο. Όταν αποκαλείς κάποιον περιφρονητικά «Εβραίο», η αίσθηση της μηδαμινότητάς σου ξαλαφρώνει. Αυτό το ανακάλυψα μόλις πρόσφατα.

ΑΠΟΚΑΛΕΙΣ ΕΒΡΑΙΟ ΟΠΟΙΟΝ ΣΟΥ ΕΜΠΝΕΕΙ ΕΙΤΕ ΥΠΕΡΒΟΛΙΚΟ, ΕΙΤΕ ΕΛΑΧΙΣΤΟ ΣΕΒΑΣΜΟ. Σαν να ‘σαι αντιπρόσωπος κάποιας ανώτερης δύναμης επί της γης, ανέλαβες να αποφασίζεις ποιος είναι και ποιος δεν είναι Εβραίος. Αμφισβητώ το δικαίωμά σου να το κρίνεις αυτό, είτε είσαι τιποτένιος Άριος, είτε τιποτένιος Εβραίος. Μόνο εγώ έχω το δικαίωμα να πω τι είμαι. Είμαι βιολογικός και πολιτισμικός μιγάς κι είμαι περήφανος γι’ αυτό, ούτε σωβινιστής όπως εσύ, ασήμαντε φασίστα, όποια κι αν είναι η εθνικότητά σου, η φυλή και η τάξη σου.

ΟΤΑΝ ΖΕΙΣ ΓΙΑ ΕΝΑ ΜΑΚΡΥ ΔΙΑΣΤΗΜΑ ΣΤΟ ΒΑΘΟΣ ΜΙΑ ΣΚΟΤΕΙΝΗΣ ΣΠΗΛΙΑΣ, θα σιχαθείς το φως του ήλιου. Και το πιθανότερο είναι ότι τελικά τα μάτια σου θα χάσουν τη δύναμη να αντέχουν. Να γιατί καταλήγουμε να μισούμε το φως του ήλιου.

*Απόσπασμα από το βιβλίο του Βίλχεμ Ράιχ, Άκου ανθρωπάκο, εκδόσεις Αποσπερίτης.
Βίλχελμ Ράιχ (24 Μαρτίου 1897 - 3 Νοεμβρίου 1957). Αυστριακός ψυχαναλυτής, μέλος της δεύτερης γενιάς ψυχαναλυτών μετά τον Σίγκμουντ Φρόυντ και μία από τις πιο ριζοσπαστικές προσωπικότητες στην ιστορία της ψυχιατρικής. Υπήρξε ένας από τους πλέον αμφιλεγόμενους διανοητές της σύγχρονης εποχής. Έγινε γνωστός κυρίως μέσα από τα βιβλία, Η Μαζική Ψυχολογία του Φασισμού, Η Ανάλυση του Χαρακτήρα , Άκου Ανθρωπάκο.

Ούτε οι αριθμοί ευημερούν. Η πικρή αλήθεια για το Greek Success Story, του Γιάννη Βαρουφάκη

Η κυβέρνηση επιμένει: η ελληνική οικονομία σταθεροποιείται και περνάει, εντός του 2014, στην περίοδο της ανάκαμψης. Ο Αλέξης Τσίπρας, την ίδια ώρα, θέτει τους ψηφοφόρους, ενόψει των ευρωεκλογών, προ της ευθύνης τους να αποφανθούν για το εάν η κυβέρνηση έχει δίκιο (οπότε πρέπει να την ψηφίσουν) ή όχι. Ας θέσουμε για λίγο στην άκρη τις πολιτικές αντιπαραθέσεις κι ας δούμε τι λένε οι αριθμοί εις βάθος. Κι όταν λέω οι αριθμοί, εννοώ τα στατιστικά στοιχεία όπως ακριβώς τα δίνει η Τράπεζα της Ελλάδας και η ΕΛΣΤΑΤ.

Η πραγματική οικονομία: η Κρίση επιταχύνθηκε το 2013, αντί να επιβραδυνθεί

Σύμφωνα με την κυβέρνηση και την τρόικα, το 2013 η ύφεση επιβραδύνθηκε. Πράγματι, σε σταθερές τιμές, ο ρυθμός συρρίκνωσης του εθνικού εισοδήματος (του ΑΕΠ) κυμαινόταν το 2012 μεταξύ -7,9% και -6,7% ενώ το 2013 η ύφεση κυμαινόταν μεταξύ -5,7% και -3%.

Μειώθηκε όμως πράγματι ο ρυθμός συρρίκνωσης; Σε καμία περίπτωση. Ο λόγος που φαίνεται να μειώνεται η ορμητικότητα της ύφεσης είναι ότι μετρά το ΑΕΠ σε σταθερές τιμές. Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι όταν, π.χ., το ΑΕΠ παραμένει το ίδιο, σε ευρώ, αν παράλληλα πέσουν οι τιμές (όπως συμβαίνει τώρα λόγω της ύφεσης) το ΑΕΠ μετρούμενο σε σταθερές τιμές δείχνει να αυξάνει. Άρα, το ότι το 2013 η ύφεση έπεσε, επισήμως, προς το -3% αντανακλά, απλώς, το γεγονός ότι το εισόδημα μειώθηκε κατά 3% πιο γρήγορα απ’ ότι μειώθηκαν οι τιμές. Με απλά λόγια, το ΑΕΠ μειώθηκε, σε ευρώ, πολύ πιο πολύ από το επίσημο 3%. Πόσο πιο πολύ;

Ενώ το 2012 το ΑΕΠ μειώθηκε (σε ευρώ) μόνο 1,1%, το 2013 (που υποτίθεται ότι επήλθε η «σταθεροποίηση») το εθνικό εισόδημα, το ΑΕΠ, καταρρακώθηκε κατά... 14%! Αν αυτό λέγεται σταθεροποίηση, μου είναι αδύνατον να φανταστώ τι θα σήμαινε μια κατάρρευση!

Εντρυφώντας βαθύτερα στα τεκταινόμενα της ελληνικής οικονομίας, η εξήγηση της κατάρρευσης το 2013 κάνει την εμφάνισή της στα στοιχεία που αφορούν την βιομηχανική και βιοτεχνική παραγωγή. Αυτά καταδεικνύουν ότι, από τότε που υπογράψαμε το Μνημόνιο 1, η βιομηχανική παραγωγή συρρικνωνόταν με εξαίρεση τέσσερις μικρές εξάρσεις (που αύξησαν κάπως την παραγωγή) μεταξύ Ιουλίου 2012 και Ιουλίου 2013. Όμως, παρά τις ανακοινώσεις περί ανάκαμψης και Greek Success Story, μετά τον περασμένο Ιούλιο η βιομηχανική παραγωγή της χώρας βούτηξε πάλι στο -5%, όπου παραμένει και στις αρχές του 2014.

Το τι μέλλει γενέσθαι, όσον αφορά την παραγωγή μιας οικονομίας, αποτυπώνεται στις επενδύσεις. Για να σταθεροποιηθεί και να μπει σε τροχιά ανάπτυξης μια οικονομία, ιδίως όταν έχει περάσει μεγάλη κρίση όπως η δική μας, απαιτούνται σημαντικές επενδύσεις. Δυστυχώς όμως, αυτές οι απαιτούμενες επενδύσεις δεν έχουν έρθει. Για την ακρίβεια, οι ακαθάριστες επενδύσεις είναι καθηλωμένες στο... μηδέν – το οποίο σημαίνει ότι, αν λάβουμε υπ’ όψη την φθορά των μηχανών, των κτιρίων κλπ, οι καθαρές επενδύσεις είναι αρνητικές (με άλλα λόγια τα κεφαλαιουχικά αγαθά της χώρας, στα οποία βασίζεται η παραγωγή, φθίνουν αντί να αυξάνονται).  

Στρέφοντας το βλέμμα μας στην πολύπαθη αγορά εργασίας, έχει μεγάλη σημασία ποια στοιχεία κοιτάμε. Για παράδειγμα, μην ξεχνάμε ότι η επίσημη ανεργία δίνει το ποσοστό των ανέργων επί των λεγόμενων «ενεργών εργαζόμενων» - δηλαδή εκείνων που δηλώνουν ότι ψάχνουν για αμειβόμενη εργασία. Όπερ μεθερμηνευόμενο, όταν συμπολίτες μας μεταναστεύουν ή χάνουν το ηθικό τους και δεν ψάχνουν πλέον για αμειβόμενη εργασία, το ποσοστό ανεργίας μειώνεται καθώς δεν θεωρούνται πλέον άνεργοι. Π.χ. τον περασμένο μήνα μειώθηκε ο αριθμός των «ενεργών» ελλήνων κατά 10.000 και η κυβέρνηση πανηγύρισε ότι μειώθηκε η ανεργία κατά 10.000!

Για αυτό τον λόγο, αν μας ενδιαφέρει η πραγματική κατάσταση στο μέτωπο της απασχόλησης, πρέπει να κοιτάμε τον αριθμό των απασχολούμενων. Ο τομέας αυτός όμως παρουσιάζει μια ιδιαίτερα ζοφερή εικόνα, η οποία είναι στην πραγματικότητα, πολύ χειρότερη από εκείνη που τα στοιχεία μαρτυρούν, καθώς πολλοί από τους επίσημα αμειβόμενους έχουν να πληρωθούν μήνες).

Η κατάσταση στην αγορά χρήματος

Πέρσι τέτοιον καιρό, ο Πρωθυπουργός άρχισε να ομιλεί για Greek-covery (ανάκαμψη) και Greek Success Story υποσχόμενος ότι, με το που θα ολοκληρωνόταν η «ανακεφαλαιοποίηση» των τραπεζών, με τα 41 δισ. που δανειστήκαμε ως έθνος για να τα δώσουμε στους τραπεζίτες, η ρευστότητα θα επέστρεφε στην αγορά με αποτέλεσμα επιχειρήσεις και νοικοκυριά να ανασάνουν – να αρχίσουν πάλι να δανείζονται από τις τράπεζες ώστε να μπει μπρος η οικονομία. Επαληθεύθηκε όμως ο  Πρωθυπουργός; με τρόπο που δεν επιδέχεται αμφισβήτησης; Όχι. Γιατί έπεσε έξω; Η απάντηση είναι τόσο απλή όσο και ανησυχητική: Επειδή οι τράπεζες παραμένουν πτωχευμένες. Μπορεί ο τ. Αντιπρόεδρος της Τράπεζας Πειραιώς, που σήμερα τελεί καθήκοντα Διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας, να ισχυρίζεται δημοσίως ότι οι τράπεζες έχουν ανάγκη «μόνο» 6 δισ. ακόμα, όμως το ΔΝΤ αναφέρεται σε 20 δισ. που λείπουν. Κι αυτό χωρίς να ληφθεί υπόψει αυτό που η ίδια η Τράπεζα της Ελλάδας αναφέρει: τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια αυξάνονται ακατάπαυστα: από 29,3% τον Δεκέμβριο του 2013 σε 31,2% τον Ιανουάριο του 2014. Το ότι το Eurogroup θα «αποδεχθεί» ότι λείπουν μόνο 8 δισ. σημαίνει ένα πράγμα: Ευρώπη και Αθήνα τελικά αποδέχονται ότι οι ελληνικές τράπεζες θα επιτραπεί να παραμείνουν νεκροζώντανες επ’ άπειρον ώστε να μην χρειαστεί να παραδεχθούν οι κυβερνώντες την αποτυχία της ανακεφαλαιοποίησής τους.

Εξωτερικό πλεόνασμα (Ισοζύγιο Τρεχουσών Συναλλαγών)

Ακούσατε τα νέα; Η Ελλάδα συγκαταλέγεται πλέον στις πλεονασματικές χώρες ως προς το ισοζύγιο εισαγωγών-εξαγωγών αγαθών και υπηρεσιών! Ο διεθνής τύπος γιόρτασε αυτή την είδηση ως απόδειξη ότι η χώρα μας συνήλθε. Ότι έκανε την μεγάλη ανατροπή. «Ακύρωσε» για πρώτη φορά μετά από δεκαετίες το εξωτερικό της έλλειμμα.

Αν, πράγματι, αυτό το πλεόνασμα είχε προέλθει από αύξηση των εξαγωγών, ή και από υποκατάσταση εισαγόμενων με εγχώρια προϊόντα, θα έπρεπε όλοι μας να γιορτάζουμε στους δρόμους το μέγα επίτευγμα. Κι όμως. Τα ίδια στατιστικά στοιχεία καταδεικνύουν ότι οι εξαγωγές το 2013 μειώθηκαν σε σχέση με το 2012! Πως τότε προέκυψε εξωτερικό πλεόνασμα; Είναι απλό: Μειώθηκαν κι άλλο οι εισαγωγές λόγω της ανέχειας του μέσου έλληνα καταναλωτή. Για να το πω απλά: το 2013 κατέρρεαν την ίδια ώρα η εγχώρια παραγωγή και οι εισαγωγές. Η εμφάνιση εξωτερικού πλεονάσματος, υπό αυτές τις συνθήκες, απλά επιβεβαιώνει την συνολική κατάρρευση του ΑΕΠ μας.

Το ότι η κυβέρνηση και η τρόικα θεωρούν την εμφάνιση εξωτερικού πλεονάσματος ως κάτι το θετικό αποδεικνύει δύο πράγματα: τον συνδυασμό άγνοιας και μισανθρωπισμού που τους διαπνέει. Απόδειξη είναι ένα στοιχείο που οι ίδιοι παρουσίασαν θριαμβευτικά, λέγοντας ότι η χώρα «έχει να πετύχει εξωτερικό πλεόνασμα επτά δεκαετίες». Έτσι είναι. Τελευταία φορά που η Ελλάδα είχε εξωτερικό πλεόνασμα ήταν το... 1943! Την χειρότερη χρονιά της Κατοχής όταν οι έλληνες πέθαιναν κυριολεκτικά της πείνας. Έτσι είναι: σε περιόδους όπως το 1943 και το 2014, ο εκμηδενισμός της αγοραστικής δύναμης του πληθυσμού εκμηδενίζει τις εισαγωγές. Όσο εξάγουμε έστω και μερικά πορτοκάλια ή δεχόμαστε τουρίστες, έχουμε... εξωτερικό πλεόνασμα. Ίσως τίποτα άλλο να μην αποτυπώνει την άγνοια-μετά-αναλγησίας των κυβερνώντων μας από τις ζητωκραυγές τους για το άρτι αναδειχθέν εξωτερικό πλεόνασμα της καταρρακωμένης χώρας.

Επίλογος

Ζούμε σε μια χώρα δέκα εκατομμυρίων εκ των οποίων τα 3,5 εκατομμύρια δηλώνουν ότι είναι «ενεργοί εν δυνάμει εργαζόμενοι», εκ των οποίων τα 1.300.000 είναι επισήμως άνεργοι, από τους οποίους 9 στους 10 δεν δικαιούνται επίδομα ανεργίας, ενώ άλλοι 500.000 εργάζονται απλήρωτοι εδώ και μήνες. Από τα 3 εκατομμύρια περίπου των νοικοκυριών της χώρας, 2,3 εκατομμύρια νοικοκυριά έχουν ληξιπρόσθεσμες οφειλές στην εφορία και 1 εκατομμύριο χρωστά στην ΔΕΗ. Όσο για τις επιχειρήσεις, οι μισές έχουν κι αυτές ληξιπρόθεσμες οφειλές στα ταμεία των εργαζομένων τους ενώ το 65% έχει ληξιπρόθεσμες οφειλές στην εφορία. Σε αυτό το σκηνικό, κυβέρνηση και τρόικα τολμούν να ομιλούν περί ανάκαμψης και Success Story…

Ο Γεώργιος Παπανδρέου πέρασε στην ιστορία με την ρήση του «ευημερούν οι αριθμοί και υποφέρουν οι άνθρωποι». Δυστυχώς στην Ελλάδα που «διέσωσαν» ο εγγονός του, ο κ. Παπαδήμος, ο κ. Βενιζέλος και ο κ. Σαμαράς, ούτε οι αριθμοί ευημερούν. Κι όμως. Ακόμα κι αυτά τα τρισάθλια νούμερα, οι έχοντες την εξουσία πασχίζουν να τα παρουσιάσουν ως αποδεικτικά στοιχεία ότι «διέσωσαν την χώρα». 

*To άρθρο δημοσιεύθηκε στο τεύχος 48 του περιοδικού Hot Doc 

Σε γνωρίζω από την κόψη του Μπαλτά-κου την τρομερή, του Κώστα Βαξεβάνη

Το να είσαι δεξιός, αριστερός, κομμουνιστής είναι θέση και άποψη. Το να είσαι αντιδεξιός, αντιαριστερός, αντικομμουνιστής, είναι μισαλλοδοξία. Ο γραμματέας της κυβέρνησης και προσωπικός φίλος του Σαμαρά, δήλωσε πως γεννήθηκε και θα πεθάνει αντικομμουνιστής. Θεωρώ πως ο "αντικομμουνισμός" είναι το μικρότερο από τα ελατώματα που έχει ο γκρίζος Παναγιώτης Μπαλτάκος.
 

Ο Παναγιώτης Μπαλτάκος,ανήκει στην κατηγορία εκείνη των δεξιών, ή μάλλον των αντιαριστερών, που καθορίζονται από το μίσος για τον αντίπαλο. Ενοχοποιούν τη διαφορετική θέση και είναι ικανοί να ποινικοποιήσουν την άλλη άποψη αν η κοινωνία συνεχίσει να ανέχεται αυτό που συμβαίνει.

Είναι τραγικό, ο άνθρωπος το οποίος έχει την ευθύνη της λειτουργίας της κυβέρνησης, να έχει γίνει γνωστός από τις απόψεις που έχει εκφράσει για τον κομμουνισμό, τη συμπάθεια που έχει δείξει για τη Χρυσή Αυγή και την εκ των προτέρων αθώωση του πρωταγωνιστή ενός σκανδάλου που ερευνά η Δικαιοσύνη, του Εφραίμ.  “H Μονή Βατοπεδίου είναι αθώα για οτιδήποτε ποτέ μπορεί κανείς να της προσάψει” δήλωσε σε εκδήλωση ο Τάκης Μπαλτάκος, παρουσία του Εφραίμ.

Χρειάστηκε να πει μόνο μια πρόταση για να γίνει διακριτό πώς ένας πολιτικός και δικηγόρος το επάγγελμα παρουσίασε τόσα πολλά ενοιολογικά,νομικά και αντιδιαλεκτικά λάθη, για να υποστηρίξει ένα σκάνδαλο. Η Μονή Βατοπεδίου είναι αθώα (και ας είναι σε εξέλιξη ποινική διαδικασία), για οτιδήποτε μπορεί κανείς ποτέ να την προσάψει (ακόμη και για ό,τι γίνει στο μέλλον δηλαδή ο κύριος Μπαλτάκος το έχει ξεπλύνει προκαταβολικά).

Ο κύριος Μπαλτάκος έγινε επίσης γνωστός και για τις διαδικασίες που φέρεται να ενεργοποίησε,προκειμένου να προσληφθεί ο γιός του στο Λιμενικό, όπου είχε δώσει εξετάσεις ανεπιτυχώς.
 

Ο Τάκης Μπαλτάκος όμως φρόντισε να διορίσει και τη σύζυγό στο Υπουργείο Πολιτισμού και στη συνέχεια στη Βουλη.

Δεν γνωρίζω αν ο αντικομμουνισμός του επεκτείνεται ως τη διάθεσή του να στήσει στην Ελλάδα μια νέα Μακρόνησο όπου θα στεγάζει κομμουνιστές, ομοφυλόφιλους ή μετανάστες (το τρίτο μάλλον το έχει κάνει ήδη) αλλά σίγουρα συναντάει τον αντικομμουνισμό της Χρυσής Αυγής την οποία πρόσφατα θεώρησε καλό σύμμαχο για να συγκυβερνήσει η Ν.Δ προκειμένου να μην καταστραφεί η χώρα.
 

Και προφανώς ως καταστροφή της χώρας θεωρεί να κυβερνήσουν οι αριστεροί ή οι "άλλοι" γενικώς. Αυτή η μετατροπή του "αντικομμουνισμού", του αντί γενικώς σε πατριωτικό καθήκον,δεν είναι άγνωστο φαινόμενο.

Μετά την απελευθέρωση της Ελλάδας από τους Γερμανούς, οι συνεργάτες των Ναζί,οι καταδότες και οι μαυραγορίτες, ντύθηκαν τη στολή του πατριώτη και κυβέρνησαν στην Ελλάδα. Τι ήταν αυτό που έκανε τους ταγματασφαλίτες ξαφνικά πατριώτες; Μα το συμπέρασμα πως αφού ήταν κατά των κομμουνιστών που ήταν αντιπατριώτες,οι ίδιοι ήταν αναμφίβολα πατριώτες. Είχε μικρή σημασία πόσους πραγματικούς πατριώτες είχαν στείλει στο απόσπασμα, πόσους είχαν καταδώσει και πόσους είχαν βασανίσει. Ο αμερικανικός και ο βρετανικός παράγοντας βεβαίως,επειδή ήθελαν συμμάχους κατά του ανατολικού μπλοκ και της πιθανής επικράτησης της αριστεράς στην Ελλάδα, βάφτισαν τον αντικομμουνισμό πατριωτισμό και τον άφησαν να κυβερνά την Ελλάδα. Τους συνέφερε άλλωστε, αφού οι πατριώτες δια της μεθόδου του αντικομμουνισμού, ήταν οι πιο θερμοί οπαδοί της εξάρτησης, αλλά και βολικοί αφού έφτανε απλώς να επεκτείνουν τον “πατριωτισμό” τους ως την προσωπική τους εξυπηρέτηση.

Ο κύριος Μπαλτάκος, συνεχίζει να θεωρεί τον αντικομμουνισμό πατριωτισμό. Ο πατριωτισμός του δεν του απαγορεύει να φροντίσει για την αποκατάσταση του γιού του, με το επιχείρημα φαντάζομαι πως είναι και αυτός καλός πατριώτης άρα χρήσιμος για την Ελλάδα. Σίγουρα πιο χρήσιμος από τους εκατοντάδες χιλιάδες ανέργους που δημιουργεί η πολιτική Σαμαρά-Μπαλτάκου.

Μου φαίνεται πως με τη λέξη κομμουνισμός, εννοεί ό,τι δεν περιέχεται στις νοητές αλλά υπαρκτές γραμμές που συνδέουν τη ΝΔ με τη Χρυσή Αυγή. Το ερώτημα είναι αν το κάνει επειδή η ιδεοληψία του και η πολιτική του σκέψη τον τοποθετούν στη δεκαετία του 50, ή επειδή προτάσσοντας τον αντικομμουνισμό κρύβει το έλλειμα πατριωτισμού. Τον λόγο δηλαδή για τον οποίο καταστρέφεται η χώρα από μία κυβέρνηση της οποίας είναι γραμματέας.

Πηγή: koutipandoras.gr

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΔΗΜΟΤΙΚΗΣ ΟΡΓΑΝΩΣΗΣ ΣΥ.ΡΙΖ.Α. ΖΙΤΣΑΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ ΑΝΔΡΕΑ ΜΠΟΤΣΙΟΥ

ΣΥ.ΡΙΖ.Α ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΖΙΤΣΑΣ 

Η Δημοτική οργάνωση ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Δήμου Ζίτσας εκφράζει την βαθιά της θλίψη για το χαμό του συνεπή αγωνιστή Ανδρέα Μπότσιου. 

Ο Ανδρέας Μπότσιος αποτέλεσε παράδειγμα ανθρώπου της αριστεράς, με τη συνέπεια, την αγωνιστικότητα και την ανιδιοτέλειά του. Βρεθήκαμε μαζί στους κοινωνικούς αγώνες και στην πάλη για μια κοινωνία δίκαιη και αταξική. 

Θα βρίσκεται πάντα στη μνήμη μας, για την προσφορά και τη μαχητικότητά του.

Η ομιλία του Αλ. Τσίπρα στα Γιάννενα (video)

Ε όχι και με σταυρωμένα τα χέρια, του Ρεμπελίσκου

Σε μια αποστροφή του, ο ηγέτης του ποταμιού στη συνέντευξη του στο Vice, λέει πως απέναντι “στην επίθεση των συναδέλφων του”  για τη δουλειά που αποφάσισε να κάνει, δεν θα κάτσει με σταυρωμένα τα χέρια. Ήταν ξεκάθαρος. Στην πραγματικότητα, έχει ήδη σηκώσει τα μανίκια του για να τους αντιμετωπίσει. Με το καλημέρα. Από τη στιγμή που αποφάσισε να κάνει κόμμα.

Τα τελευταία χρόνια, τα χρόνια της κρίσης, έχουμε δει τα μέσα μαζικής ενημέρωσης να καταρρέουν. Δηλαδή, όχι ακριβώς να καταρρέουν. Τα παραδοσιακά μέσα ενημέρωσης, κρατιούνται ακόμα στη ζωή. Με τα σωληνάκια. Παρόλο που και οι κυβερνώντες θα ήθελαν πολύ να ήταν αθάνατα, όλοι τους ξέρουν πως ότι και να κάνουν, την εξέλιξη δεν μπορούν να την σταματήσουν. Μέχρι λοιπόν να πάμε όλοι στο διαδίκτυο, συντηρούν μερικά ζόμπι.

Παράλληλα όμως, έχουμε δει και δημοσιογραφικές δουλειές να ξεπηδούν, που θα τις ζήλευε και ο μεγαλύτερος εχθρός τους.

Τα τελευταία χρόνια έχουμε δει περιοδικά σαν το Unfollow και το Hot Doc, ντοκιμαντέρ σαν το Deptocracy και την Catastroika του Χατζηστεφάνου, το Oligarchy του Κούλογλου, το Press Project, το #rbnews και πολλές άλλες δουλειές άξιες ειδικής μνείας η καθεμιά. Αρκετές από αυτές τα κατάφεραν με μικρή, και σε πολλές περιπτώσεις χωρίς καθόλου υποστήριξη από τους κλασσικούς χορηγούς, να βρουν ανοικτά αυτιά. Δημοσιογράφοι, που απέναντι στη μονοφωνία των παραδοσιακών ΜΜΕ, φαντάζουν πολλές φορές σαν ανταποκριτές ξένης χώρα.

Όλους τους παραπάνω, ο Σταύρος και όλοι οι Πρωταγωνιστές της δημοσιογραφίας, τους ξέρουν. Τους αντιμετωπίζουν χρόνια. Γι΄ αυτό δεν τους είναι ξένοι. Είναι αυτοί που αποκαλύπτουν τις λίστες Λαγκάρντ, τις “μαύρες” διατάξεις στα μνημόνια και τις επικαιροποιήσεις των προγραμμάτων, την αστυνομική βία, την εγκληματική φύση της Χρυσής Αυγής, παράνομες ή έκνομες δοσοληψίες, υποθέσεις φοροδιαφυγής, υποθέσεις ρατσιστικής βίας, τη βία στις διαδηλώσεις, ύποπτες “φιλίες”, περίεργες διασυνδέσεις. Που φώναζαν και ακόμα φωνάζουν για τις Σκουριές, την Κερατέα, τη Χαλυβουργία, το Ελληνικό, το Βατοπέδι. Και κατά ένα περίεργο τρόπο, οι Σταύροι ποτέ δεν έχουν να πουν τίποτα  για “τον φόνο”.

Είναι αυτοί που σε πολλές περιπτώσεις πασχίζουν να κάνουν όσο περισσότερη φασαρία μπορούν, ώστε να μην έχουν τα κυρίαρχα ΜΜΕ το δικαίωμα να σιωπήσουν.

Ειδικά τα τελευταία χρόνια, που κατάφεραν να τους πετάξουν σχεδόν όλους έξω από τα κυρίαρχα ΜΜΕ, οι “Εμείς” πίστεψαν πως το κοινό δεν έχει άλλη επιλογή από το να τρώει όλο του το κουτόχορτο. Όταν κατάλαβαν πως το μήνυμά τους πια δεν φτάνει σε όσους πρέπει, βούτηξαν στο Ποτάμι. Για να βουτήξουν τα φώτα και την προσοχή.

Προς θεού λοιπόν, κανείς δεν πίστεψε πως στο Ποτάμι θα μείνουν με σταυρωμένα τα χέρια. Πως θα κολυμπήσουν άλλωστε απέναντι στα ανθρωποφάγα κύματα της πολιτικής;

Μιας όμως και ο φύλαρχος του ποταμιού μας παρότρυνε ήδη να τον αντιμετωπίζουμε σαν πολιτικό (όχι από αυτούς που δεν θέλει στο κόμμα του, από τους άλλους, τους καλούς) μήπως είναι ώρα και αυτός να αρχίσει να συμπεριφέρεται σαν πολιτικός; Ή μήπως αν αρχίσει να γίνεται και πολιτικός θα πατήσει αχινό;

Όχι τίποτε άλλο, αλλά αυτό το Ποτάμι που κυλάει μέχρι τώρα, κολυμπάει μια χαρά με τα μπρατσάκια της παρουσίασης στα νερά της τηλεόρασης, αλλά δεν έχει βρέξει ούτε δαχτυλάκι στα νερά της πολιτικής που ήρθε να ταράξει.

Οι εκπομπές για τα “πολιτικά συμφέροντα”, τα συνδικάτα, τους κομματάρχες και την κομματοκρατία, τη γραφειοκρατία, την κρατική αναλγησία, τη ρουσφετολογία, το μεγάλο κράτος και όλα τα υπέροχα που θα μας διηγηθεί ο Σταύρος Θεοδωράκης μετά τις περιπέτειες του στην πολιτική θα είναι σίγουρα μια οπτασία και μπορεί να σημειώσουν νέα ρεκόρ τηλεθέασης. Δεν θα μπορούν όμως να κρύψουν πλέον την πολιτική του και τα συμφέροντα που αυτή εκπροσωπεί.

Αν υπάρχουν ακόμα τα σημερινά τηλεοπτικά κανάλια βέβαια…

Πηγή: rebeliskos.wordpress.com