Τσιμουδιά για τον Φαλτσιανί, του Χριστόφορου Κάσδαγλη

Μια μεγάλη αποκλειστικότητα που φωτίζει το απόλυτο σκάνδαλο των καιρών μας πάει να περάσει στο ντούκου, ελέω του σιωπητηρίου που επικρατεί στα συστημικά ΜΜΕ και μικροϋπολογισμών που πρυτανεύουν στα εναλλακτικά.

 

Ο Ερβέ Φαλτσιανί είναι ο άνθρωπος στον οποίο οφείλεται η ύπαρξη της περιβόητης λίστας Λαγκάρντ. Πληροφοριακάριος της HSBC, υπεύθυνος για την ασφάλεια των συστημάτων της στα κεντρικά της Γενεύης, είδε να ξετυλίγεται μπροστά στα μάτια του ολόκληρο το κουβάρι που συγκροτεί τον μηχανισμό της σκιώδους τραπεζικής -ενός διεθνούς δικτύου απόκρυψης πλούτου και ξεπλύματος βρώμικου χρήματος- και αποφάσισε να κινηθεί, παίρνοντας όλα τα ρίσκα, προς την κατεύθυνση της αποκάλυψής του.

Χρησιμοποιώντας τη «λίστα Φαλτσιανί», πολλές σοβαρές κυβερνήσεις (ή, τουλάχιστον, πιο σοβαρές από τις διαδοχικές δικές μας) κατάφεραν να στριμώξουν χιλιάδες καταθέτες, επενδυτές, λαμόγια (ή όπως αλλιώς θέλει ο καθένας να αποκαλέσει άτομα που φυγαδεύουν στο εξωτερικό αδήλωτα εισοδήματα) και να εισπράξουν μεγάλα ποσά διαφυγόντων φόρων, ενώ παράλληλα φώτισαν σε μεγάλο βαθμό τις διαδρομές του χρήματος σε τραπεζικούς και φορολογικούς παραδείσους, με την προοπτική να πάρουν μέτρα για τον περιορισμό του φαινομένου.

Μικρό υποσύνολο της λίστας Φαλτσιανί είναι η δική μας «λίστα Λαγκάρντ», που έχει οδηγήσει σε δικαστικές περιπέτειες έναν πρώην υπουργό Οικονομικών, κλυδώνισε σοβαρά την κυβερνητική ευστάθεια, έχει στερήσει τον ύπνο από χιλιάδες κεφαλαιούχους που συμπεριλαμβάνονταν στη λίστα αλλά πέραν τούτου ουδέν, αφού το περιεχόμενό της έχει μείνει στην Ελλάδα -για τους γνωστούς λόγους- αναξιοποίητο.

Μια συνέντευξη του Ερβέ Φαλτισνί σε ελληνικό ΜΜΕ αποτελεί λοιπόν αντικειμενικά μεγάλη δημοσιογραφική επιτυχία και, προφανώς, είδηση. Και τίποτα σημαντικό να μην έλεγε ο Φαλτσιανί, και πάλι η δημοσιογραφική επιτυχία θα ήταν δεδομένη.

Ε, λοιπόν, ο Φαλτσιανί έδωσε συνέντευξη σε ελληνικό έντυπο, στο περιοδικό HotDoc (δημοσιεύθηκε στο χθεσινό τεύχος Νο 49), μια συνέντευξη άκρως ουσιαστική που φωτίζει άγνωστες πτυχές της υπόθεσης. Και όμως λίγο πολύ πέρασε στο ντούκου, ακόμα κι από έντυπα που θεωρούνται εναλλακτικά.

Στη συνέντευξη που παραχώρησε στον Κώστα Βαξεβάνη, ο Φαλτσιανί αναφέρεται στους λόγους για τους οποίους απέσπασε από την ελβετική τράπεζα HSBC τα αρχεία. Εξηγεί πώς δουλεύει το σύστημα της σκιώδους τραπεζικής ως σύνολο μηχανισμών που έχουν σκοπό την απόκρυψη τεράστιων κεφαλαίων ώστε να παραμένουν αδιαφανή ως προς τη νομιμότητα της προέλευσής τους και αφορολόγητα. Αποκαλύπτει ότι αυτό που ονομάζουμε «Λίστα Λαγκάρντ» δεν αποτελεί παρά στιγμιαία απεικόνιση των σχετικών αρχείων, και ότι οι ελληνικές αρχές είχαν και έχουν τη δυνατότητα να ζητήσουν από τις γαλλικές και τα υπόλοιπα στοιχεία που προσδιορίζουν με σαφήνεια τις διαδρομές των χρημάτων, την προέλευσή τους, τον προορισμό τους και σε πολλές περιπτώσεις τους πραγματικούς διαχειριστές τους. Δηλώνει ότι είναι διατεθειμένος να έρθει στην Ελλάδα και να συνδράμει το έργο των αρχών ώστε να κατανοήσουν τη λειτουργία του δικτύου, υπονοώντας ότι κάτι τέτοιο δεν του έχει ζητηθεί. Αξιολογεί την εμπλοκή της Ευγενίας Μανωλίδου, συζύγου του Άδωνι Γεωργιάδη, αποκλείοντας το ενδεχόμενο να μην ήξερε η ίδια τη σχέση της με τον λογαριασμό στον οποίο εμφανίζεται ως αντιπρόσωπος και διαψεύδοντας έτσι τους σχετικούς ισχυρισμούς του υπουργού. Διατυπώνει τέλος την εκτίμηση ότι τα πολιτικά συμφέροντα στην Ελλάδα εμπόδισαν την αξιοποίηση της λίστας Λαγκάρντ, που θα μπορούσε να είχε προχωρήσει εφόσον η Ελλάδα προσέτρεχε στις γαλλικές αρχές για περαιτέρω βοήθεια και συνεργασία.

Ε, λοιπόν, αυτή η μοναδική συνέντευξη αποσιωπήθηκε -τουλάχιστον μέχρι την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές, αργά χθες το βράδυ- από τη συντριπτική πλειοψηφία των ελληνικών ΜΜΕ, από το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων, από τα μεγάλα τηλεοπτικά κανάλια, από τους ραδιοφωνικούς σταθμούς και από τα sites των εφημερίδων. Σύντομη αναζήτηση στο google απέδειξε ότι εκτός από μια συνέντευξη που έδωσε ο Βαξεβάνης στον Νίκο Χατζηνικολάου (Real FM), κανένα άλλο μεγάλο ΜΜΕ δεν καταδέχτηκε να ασχοληθεί με το θέμα, η αναπαραγωγή του οποίου περιορίστηκε μόνο σε μικρά και περιφερειακά sites και blogs. Φυσικά το φαινόμενο δεν είναι καινούριο, το βλέπουμε να επαναλαμβάνεται συνεχώς, ιδίως τα τελευταία χρόνια, σε πάρα πολλές περιπτώσεις αποκαλύψεων που αφορούν την εξουσία, τράπεζες και ισχυρούς επιχειρηματίες.

Εξίσου εκκωφαντική όμως είναι και η σιωπή των περισσότερων μη συστημικών ΜΜΕ που έχουν αντιμνημονιακή, εναλλακτική ή και αριστερή ταυτότητα, των οποίων πολύ συχνά οι αποκαλύψεις τυγχάνουν της ίδιας ακριβώς αποσιώπησης και θα ’πρεπε όχι απλώς να είναι πιο ευαίσθητα σε τέτοια φαινόμενα, αλλά και να αλληλοϋποστηρίζονται, να συνεργάζονται όπου και όσο μπορούν προκειμένου να σπάσουν το ιδιότυπο εμπάργκο, αυτή τη συνωμοσία σιωπής που, όπως όλοι ξέρουμε, είναι πολύ χειρότερη από οποιαδήποτε κριτική, λίβελο, λεκτική επίθεση - ακόμα και από μια μήνυση ή αγωγή.

Εντάξει, δημοσιογράφοι είμαστε, κι εγώ ζηλεύω λίγο τον Βαξεβάνη που σκέφτηκε, κυνήγησε και διεκπεραίωσε επιτυχώς αυτή την αποκλειστικότητα. Από την άλλη, όμως, πιστεύω πως η είδηση είναι είδηση και πρέπει να δημοσιεύεται «απ’ οπουδήποτε κι αν προέρχεται». Και ξέρω ακόμα ότι τη σιωπή δεν μπορείς να την αντιπαλέψεις αλά καρτ, για να τη σπάσεις πρέπει να εκμεταλλευτείς κάθε ρωγμή, ακόμα κι αν φοβάσαι ότι το άνοιγμα της συγκεκριμένης ρωγμής θα ευνοήσει πρόσκαιρα τον υποτιθέμενο ανταγωνιστή σου. Που δεν πρόκειται καν για ανταγωνιστή, μάλλον για συναγωνιστή πρόκειται που μόλις άνοιξε μια πόρτα για να περάσεις, που μόλις γύρισε ένα διακόπτη και άναψε μια λάμπα που ενδεχομένως θα σε βοηθήσει να πραγματοποιήσεις εσύ την επόμενη δημοσιογραφική επιτυχία.

 

Πηγή: thepressproject.gr

Εξευτελίζοντας τον κοινοβουλευτισμό

Οι βουλευτές της συμπολίτευσης καλούνται από τις ηγεσίες της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ να υπερψηφίσουν το πολυνομοσχέδιο στο οποίο περιλαμβάνεται η συμφωνία με την Τρόικα χωρίς να ξέρουν το ακριβές περιεχόμενό του. Περίμεναν να έχουν από χθες το κείμενο, αλλά υπάρχει καθυστέρηση και όλα δείχνουν ότι θα μπορούν να το διαβάσουν από απόψε για να ψηφίσουν, με τη διαδικασία του κατεπείγοντος, την Κυριακή το βράδυ ή, το αργότερο, τη Δευτέρα.

Είναι προφανές ότι αυτή η μέθοδος αποτελεί εκφυλισμό της λειτουργίας του κοινοβουλευτισμού και αυτό είναι κάτι που μάλλον επιδιώκουν οι δύο κυβερνητικοί εταίροι, με την έννοια ότι σταθερά δημιουργούν συνθήκες έκτακτης ανάγκης πριν από κάθε κρίσιμη ψηφοφορία. Όλα γίνονται υπερβολικά βιαστικά και χωρίς να υπάρχει χρόνος για την αναγκαία συζήτηση και για την ενημέρωση των βουλευτών, παρά μόνο για την παραγωγή εντυπώσεων.
Την Πέμπτη, ο υπουργός Αγροτικός Ανάπτυξης, Αθάνασιος Τσαυτάρης, δήλωσε στον RealFm ότι επιτεύχθηκε συμφωνία στο ζήτημα του γάλακτος μετά από συζήτηση του υπουργού Ανάπτυξης Κωστή Χατζηδάκη με την τρόικα. Παράλληλα, ο αναπληρωτής υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης, Μάξιμος Χαρακόπουλος χαράκτηρισε κατ' αρχάς θετικό ότι φαίνεται να υπάρχει η βούληση για την αναδιαμόρφωση του κειμένου της συμφωνίας για το γάλα, μιλώντας στο Βήμα 99,5.

Υπενθυμίζεται ότι υπάρχουν τουλάχιστον οκτώ βουλευτές που έχουν εκφράσει διαφωνίες για τη ρύθμιση σχετικά με το γάλα και τα φάρμακα, ανάμεσά τους και ο Μ. Χαρακόπουλος: Ι. Τζαμτζής, Γ. Βλάχος, Α. Κοντός, Γ. Στύλιος από τη Ν.Δ. και Μ. Κασσής, Θ. Μωραΐτης, Ν. Σηφουνάκης από το ΠΑΣΟΚ, ενώ αρνητικοί εμφανίζονται και οι Ανδ. Λοβέρδος και Χρ. Αηδόνης από τη Συμφωνία για τη Νέα Ελλάδα.

Στο Μέγαρο Μαξίμου συνεδριάζει το μεσημέρι το Κυβερνητικό Συμβούλιο Μεταρρύθμισης υπό τον πρωθυπουργό και με συμμετοχή του αντιπροέδρου της κυβέρνησης Ευ. Βενιζέλου καθώς και κορυφαίων υπουργών. Στο επίκεντρο της συζήτησης θα βρεθούν οι προτάσεις του ΟΟΣΑ για τη βελτίωση της ανταγωνιστικότητας της οικονομίας και θα αναζητηθούν συμβιβαστικές λύσεις προκειμένου να μη διαταραχθεί η κυβερνητική συνοχή.

«Όποιος δεν ψηφίσει στη Βουλή αναλαμβάνει την ευθύνη εξόδου της χώρας από το ευρώ», διεμήνυσε μιλώντας στο Mega ο υπουργός Υγείας Άδωνις Γεωργιάδης και η προειδοποίησή του είναι πολύ ενδεικτική του έργου που θα παιχτεί προσεχώς.

Το γνωστό δίλημμα, ψηφίστε γιατί χανόμαστε, θα τεθεί ξανά προς τους βουλευτές ΝΔ και ΠΑΣΟΚ οι οποίοι θα υποστούν μια ασυγκράτητη κινδυνολογία για το ενδεχόμενο να διακινδυνευθεί η παρουσία της χώρας στο σύστημα του κοινού νομίσματος. Μάλιστα, την απειλή δεν διατυπώνουν τώρα εκπρόσωποι των πιστωτών αλλά ο Αδ. Γεωργιάδης που ανέλαβε ειδική αποστολή:

«Δεν είμαστε παιδάκια, είμαστε βουλευτές... ο Σαμαράς κατάφερε σε 1 μήνα να βγούμε στις αγορές. Βγαίνουμε από το μνημόνιο, ο καθένας ας αναλάβει τις ευθύνες του» τόνισε σημειώνοντας ότι «η ψηφοφορία είναι μια ιστορική στιγμή».

«Όλοι αντιλαμβάνονται την κρισιμότητα των περιστάσεων, κανείς δεν θα θέσει την ομαλοποίηση της οικονομίας σε αμφισβήτηση» είπε από την πλευρά του, πιο ψύχραιμα, ο υπουργός Δημόσιας Τάξης Ν. Δένδιας στον ρ/σ Σκάι.

Να μην χύσουμε την καρδάρα με το γάλα, να μην πνιγεί η κυβέρνηση σε μια κουταλιά γάλα... Τα κλισέ έχουν βρεθεί και ο κλοιός σφίγγει γύρω από τους βουλευτές της συμπολίτευσης.

Πηγή: tvxs.gr

Η γαλαντόμος κυβέρνηση, του Κώστα Βαξεβάνη

«Μα θα πέσει η κυβέρνηση για το γάλα;» ήταν η ανησυχία του Μαξίμου, την οποία προωθούσε στους αντάρτες του γάλακτος.  Κοιτάξτε τώρα πόσο εκθέτει την κυβέρνηση αυτό το ερώτημα αν αντιστραφεί: «μα καλά είναι δυνατόν η κυβέρνηση να διακινδυνεύει να πέσει για το γάλα; Γιατί το κάνει αυτό, ποιόν τελικώς εξυπηρετεί;»

Όπως ήταν αναμενόμενο, δεν έγινε καμιά επανάσταση του γάλακτος, καθότι οι κυβερνητικοί βουλευτές, με διάφορες προφάσεις, επέστρεψαν ως αρνάκια γάλακτος στο κυβερνητικό μαντρί. Η κρίση του γάλακτος αποδεικνύει δύο πράγματα:

Πρώτον. Η κυβέρνηση, όχι μόνο δεν έχει την νομιμοποίηση από την κοινωνία η οποία αντιδρά θιγόμενη σε όποιο μέτρο πάρει, αλλά έχει και μια εύκολα εκτρεπόμενη κοινοβουλευτική νομιμοποίηση που ευνοεί πολιτικούς εκβιασμούς και ομηρίες. Δηλαδή κάθε μέρα φαίνεται πως δεν είναι μόνο απέναντι στην κοινωνία αλλά και απέναντι σε όποιον κυβερνητικό βουλευτή επιλέξει να είναι απέναντι για τους δικούς του λόγους.

Δεύτερον. Ο τρόπος που επέλεξε να λύσει τον γόρδιο δεσμό του γάλακτος η κυβέρνηση, επιβεβαιώνει πως το ζητούμενο (πέρα από την επιβίωσή της) ήταν να χτυπηθεί η ελληνική παραγωγή. Με το τέχνασμα ότι θα υπάρχουν δύο ειδών γάλατα, το παστεριωμένο (πρώην φρέσκο) και το υψηλής θερμικής επεξεργασίας, η κυβέρνηση απαλείφει τον προσδιορισμό «φρέσκο» ο οποίος ευνοούσε τον έλληνα παραγωγό και το γάλα κατανάλωσης λίγων ημερών. Έτσι θα πρέπει κάποιος να έχει ειδικές γνώσεις για να καταλάβει πως το φτηνό γάλα «υψηλής θερμικής επεξεργασίας» δεν είναι τόσο φρέσκο όσο το «παστεριωμένο». Έτσι, κριτήριο θα γίνεται η τιμή και ευνοημένες θα είναι οι πολυεθνικές οι οποίες θα προλαβαίνουν να διακινούν τα προϊόντα τους στην Ελλάδα, αφού θα λήγουν  μετά από 20 μέρες και δεν θα έχουν αντίπαλο το ελληνικό γάλα.

Υπάρχουν βέβαια και γενικότερα συμπεράσματα. Η επιβολή των μέτρων από την τρόικα δεν σχετίζεται με το δημοσιονομικό νοικοκύρεμα, αφού όπως εύκολα καταλαβαίνει κάποιος, ούτε η τοποθέτηση των φαρμάκων στα σούπερ μάρκετ, ούτε η καθιέρωση λιγότερο φρέσκου γάλακτος, εξασφαλίζουν την ελληνική οικονομική σταθερότητα. Τα μέτρα στοχεύουν ευθέως στην καθιέρωση μιας πανευρωπαϊκής πολιτικής η βάση της οποίας δεν θα είναι οι άνθρωποι, αλλά τα συμφέροντα των πολυεθνικών. Κάποιος βέβαια που θέλει να ευθυγραμμιστεί με την ευφυία του Άδωνη Γεωργιάδη μπορεί να πιστεύει πως το να πουλιέται η ασπιρίνη από το «Βασιλόπουλο», εξασφαλίζει τη βιωσιμότητα του ευρώ.

Και βέβαια το ερώτημα είναι: μπορεί κάποια κυβέρνηση η οποία δεν μπορεί να διαπραγματευτεί ούτε το πώς θα διαθέτει, θα συσκευάζει και θα πουλάει το γάλα, ναι το γάλα, να διαπραγματευτεί θέματα όπως η εθνική υπόσταση και το συμφέρον της χώρας;

Πηγή: koutipandoras.gr

Όταν κλείνει ένα νοσοκομείο, ανοίγει ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης, του Γιώργου Ανανδρανιστάκη

Αν πριν από τέσσερα- πέντε χρόνια έλεγε κάποιος ότι σε αυτήν τη χώρα θα γκρεμίζονται κάποτε τα νοσοκομεία και στη θέση τους θα χτίζονται στρατόπεδα συγκέντρωσης, θα τον λέγαμε μυθομανή και αλλοπαρμένο. Ούτε μυθομανής ούτε αλλοπαρμένος, προφήτης θα ήταν ο άνθρωπος, προφήτης πράξεων βδελυρών και αποτρόπαιων.

Παρασυρμένη από το μεταρρυθμιστικό οίστρο, η κυβέρνηση της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ αποφάσισε να φτιάξει άλλα δύο στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών, αυτήν τη φορά στην Δυτική Αθήνα. Το πρώτο στρατόπεδο θα γίνει στο Σκαραμαγκά, εκεί που στεγάζεται σήμερα το «Θεραπευτήριο Χρόνιων Παθήσεων Παίδων». Το δεύτερο σε δύο κτήρια του Νοσοκομείου Λοιμωδών Αγία Βαρβάρα, εκεί που φιλοξενούνται ασθενείς με τη νόσο του Χάνσεν.

Θα μπορούσε να είναι η συμπυκνωμένη ιστορία των σκοτεινών καιρών του Μνημονίου. Διώχνουν οι άθλιοι τα παιδιά και τους Χανσενικούς, για να στοιβάξουν στα κτήρια μετανάστες και μετανάστριες. Είναι στρατόπεδα συγκέντρωσης κι ας τα ονομάζουν Κέντρα Κράτησης. Κρατούν ήδη κοντά 6.000 ανθρώπους για 18 μήνες, χωρίς δίκη, χωρίς συνήγορο, χωρίς το τεκμήριο της αθωότητας. Με ελάχιστο νερό, με τροφή κάκιστης ποιότητας, με μια τουαλέτα για 50 έως 100 άτομα, χωρίς δικαίωμα επισκεπτηρίου. Σε κάποια από αυτά τα κολαστήρια οι κρατούμενοι δεν έχουν χώρο ούτε για να ξαπλώσουν κι αν τολμήσουν να διαμαρτυρηθούν, τους προπηλακίζουν και τους δέρνουν.

Τα έχουν καταγγείλει όλα τούτα πλείστοι όσοι, ανάμεσά τους η Διεθνής Αμνηστία και ο Συνήγορος του Πολίτη, αλλά το αυτί των κυβερνώντων δεν ιδρώνει. Πώς να ιδρώσει άλλωστε, αφού πρόκειται για σχέδιο πολιτικό, που ξεκίνησε από το ΠΑΣΟΚ, τα πρώτα στρατόπεδα τα έφτιαξε ο Χρυσοχοίδης , και συνεχίστηκε μετά χαράς από την ακροδεξιά του Σαμαρά. Η κρίση πάει χέρι- χέρι με τη θηριωδία. Να βλέπει ο φτωχός τον ξένο πίσω από τα συρματοπλέγματα και να νοιώθει ασφαλής, να νοιώθει χαρούμενος που εκείνος βρίσκεται από την άλλη πλευρά του φράχτη. Προς το παρόν βρίσκεται από την άλλη μεριά. Ήδη συζητείται η δημιουργία χώρων κράτησης για τοξικομανείς και αστέγους, είναι θέμα χρόνου να ανοίξει η κουβέντα και για τους φτωχούς.

Δεν είναι όλα μαύρα, ευτυχώς. Πήγαν πρωί- πρωί της Δευτέρας οι μπουλντόζες στον Λοιμωδών της Αγίας Βαρβάρας, για να προλειάνουν το έδαφος του στρατοπέδου και βρήκαν μπροστά τους εκατοντάδες κατοίκους της περιοχής που τους έστειλαν από εκεί που ήρθαν. Όχι επειδή δεν θέλουν τους μετανάστες στην πόλη τους αλλά επειδή θεωρούν ότι τα στρατόπεδα συγκέντρωσης μας γυρίζουν εβδομήντα χρόνια πίσω, στις εποχές του μεγάλου ζόφου.

Μακάρι οι μπουλντόζες να φύγουν οριστικά και μαζί τους κι εκείνοι που τις στέλνουν να γκρεμίσουν νοσοκομεία, για να φτιαχτούν στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Πηγή: avgi.gr

Βίλχελμ Ράιχ: 'Ακου ανθρωπάκο

ΔΕN Σ’ΑΓΑΠΟΥΝ ΑΝΘΡΩΠΑΚΟ, ΣΕ ΠΕΡΙΦΡΟΝΟΥΝ, ΕΠΕΙΔΗ ΠΕΡΙΦΡΟΝΕΙΣ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ. Σε ξέρουν απ’ έξω κι ανακατωτά. Γνωρίζουν τις χειρότερες αδυναμίες σου, όπως θα έπρεπε να τις γνωρίζεις εσύ. Σε θυσίασαν σ ʼ ένα σύμβολο κι εσύ τους έδωσες τη δύναμη να σ ʼ εξουσιάζουν. Εσύ ο ίδιος τους αναγόρευσες αφεντικά σου και συνεχίζεις να τους στηρίζεις, παρόλο που πέταξαν τις μάσκες τους.Στο είπαν κατάμουτρα: “Είσαι και θα είσαι πάντα κατώτερος, ανίκανος να αναλάβεις την παραμικρή ευθύνη”. Κι εσύ τους αποκαλείς καθοδηγητές και σωτήρες και φωνάζεις “ζήτω, ζήτω”.

ΣΕ ΦΟΒΑΜΑΙ ΑΝΘΡΩΠΑΚΟ. ΣΕ ΤΡΕΜΩ, ΕΠΕΙΔΗ ΑΠΟ ΣΕΝΑ ΕΞΑΡΤΑΤΑΙ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ. Σε φοβάμαι επειδή το κυριότερο μέλημα σου στη ζωή είναι να δραπετεύεις από τον εαυτό σου. Είσαι άρρωστος, ανθρωπάκο, άρρωστος βαριά. Δε φταις εσύ γι ʼ αυτό, μα έχεις υποχρέωση να γιατρευτείς. Θα ʽ χες από καιρό αποτινάξει τα δεσμά σου, αν δεν ενθάρρυνες ο ίδιος την καταπίεση και δεν τη στήριζες άμεσα με τις πράξεις σου.

ΘΑ ΣΟΥ ΠΩ ΓΙΑΤΙ ΓΕΛΟΥΝ ΜΑΖΙ ΣΟΥ, ΑΝΘΡΩΠΑΚΟ: επειδή σε παίρνω στα σοβαρά, πολύ στα σοβαρά. Το σκεπτικό σου πάντα χάνει την ουσία. Μου θυμίζεις δεινό σκοπευτή που σκόπιμα χάνει το κέντρο του στόχου, από καπρίτσιο. Διαφωνείς; Θα σου το αποδείξω. Αν η σκέψη σου επικεντρωνόταν στην ουσία, θα ‘χες γίνει κύριος της ζωής σου από καιρό.

ΘΑ ΣΟΥ ΔΩΣΩ ΕΝΑ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΤΗΣ ΣΚΕΨΗΣ ΣΟΥ: «Για όλα φταίνε οι Εβραίοι», λες.

«Τι είναι ο Εβραίος;» σε ρωτώ.
«Κάποιος που στις φλέβες του κυλάει εβραϊκό αίμα», απαντάς.
«Και πώς ξεχωρίζεις το εβραϊκό αίμα από το αίμα των άλλων;» Η ερώτηση σου προκαλεί σύγχυση. Μπερδεύεσαι, κομπιάζεις.
Ύστερα λες, «Εννοούσα ότι ανήκει στην εβραϊκή φυλή».
«Τι είναι η φυλή;» σε ρωτώ.
«Η φυλή; Αυτό είναι προφανές. Όπως υπάρχει γερμανική φυλή, έτσι υπάρχει κι εβραϊκή».
«Και ποια είναι τα χαρακτηριστικά της εβραϊκής φυλής;»
«Ο Εβραίος έχει μαύρα μαλλιά, μακριά, γαμψή μύτη και δια-περαστικό βλέμμα. Οι Εβραίοι είναι άπληστοι και κεφαλαιοκράτες».
«Αν δεις ένα Γάλλο της Μεσογείου ή έναν Ιταλό δίπλα σ’ έναν Εβραίο, θα τον ξεχωρίσεις;»
«Ε, όχι, για να είμαι ειλικρινής…»
«Τότε, λοιπόν, τι είναι ο Εβραίος; Το αίμα του δεn διαφέρει από το αίμα των άλλων. Η εμφάνισή του δε διαφέρει από εκείνη ενός Γάλλου ή ενός Ιταλού. Και μια και το ‘φερε η συζήτηση, έχεις δει Γερμανοεβραίους;»
«Μοιάζουν με τους Γερμανούς».
«Τι είναι ο Γερμανός;»
«Ο Γερμανός ανήκει στη βόρεια φυλή των Αρίων».
«Οι Ινδοί είναι Άριοι;»
«Ναι».
«Είναι βόρειοι;»
«Όχι».
«Είναι ξανθοί;»
«Όχι».
«Βλέπεις; Δεν ξέρεις καν ποιος είναι ο Εβραίος και τι ο Γερμανός».
«Μα, υπάρχουν Εβραίοι!»
«Ασφαλώς και υπάρχουν. Όπως υπάρχουν Χριστιανοί και Μωαμεθανοί».
«Σωστά! Να, αυτό εννοούσα, την εβραϊκή θρησκεία».
«Ήταν Ολλανδός ο Ρούσβελτ;»
«Όχι».
«Και γιατί ονομάζεις τον Εβραίο απόγονο του Δαβίδ κι όχι τον Ρούσβελτ Ολλανδό;»
«Με τον Εβραίο είναι διαφορετικό».
«Σε τι διαφέρει;»
«Δεν ξέρω».

ΤΕΤΟΙΕΣ ΚΟΥΤΑΜΑΡΕΣ ΛΕΣ, ΑΝΘΡΩΠΑΚΟ. Και με τέτοιες κουταμάρες, συγκροτείς ένοπλες συμμορίες που σκοτώνουν δέκα εκατομμύρια ανθρώπους επειδή είναι Εβραίοι κι ας μην ξέρεις να μου πεις τι είναι ο Εβραίος. Να γιατί γελάνε μαζί σου. Να γιατί όποιος θέλει να κάνει κάτι σοβαρό σε αποφεύγει. Να γιατί είσαι χωμένος στο βούρκο μέχρι το λαιμό. Όταν αποκαλείς κάποιον «Εβραίο», αισθάνεσαι ανώτερος.

ΑΙΣΘΑΝΕΣΑΙ ΑΝΩΤΕΡΟΣ, ΕΠΕΙΔΗ ΝΙΩΘΕΙΣ ΚΑΤΩΤΕΡΟΣ. Νιώθεις κατώτερος, επειδή εκείνο που θέλεις να εξοντώσεις στους ανθρώπους που αποκαλείς Εβραίους, είναι ο ίδιος σου ο εαυτός. Και τούτο είναι απλά ένα δείγμα του τι είσαι στ’ αλήθεια, ανθρωπάκο. Όταν αποκαλείς κάποιον περιφρονητικά «Εβραίο», η αίσθηση της μηδαμινότητάς σου ξαλαφρώνει. Αυτό το ανακάλυψα μόλις πρόσφατα.

ΑΠΟΚΑΛΕΙΣ ΕΒΡΑΙΟ ΟΠΟΙΟΝ ΣΟΥ ΕΜΠΝΕΕΙ ΕΙΤΕ ΥΠΕΡΒΟΛΙΚΟ, ΕΙΤΕ ΕΛΑΧΙΣΤΟ ΣΕΒΑΣΜΟ. Σαν να ‘σαι αντιπρόσωπος κάποιας ανώτερης δύναμης επί της γης, ανέλαβες να αποφασίζεις ποιος είναι και ποιος δεν είναι Εβραίος. Αμφισβητώ το δικαίωμά σου να το κρίνεις αυτό, είτε είσαι τιποτένιος Άριος, είτε τιποτένιος Εβραίος. Μόνο εγώ έχω το δικαίωμα να πω τι είμαι. Είμαι βιολογικός και πολιτισμικός μιγάς κι είμαι περήφανος γι’ αυτό, ούτε σωβινιστής όπως εσύ, ασήμαντε φασίστα, όποια κι αν είναι η εθνικότητά σου, η φυλή και η τάξη σου.

ΟΤΑΝ ΖΕΙΣ ΓΙΑ ΕΝΑ ΜΑΚΡΥ ΔΙΑΣΤΗΜΑ ΣΤΟ ΒΑΘΟΣ ΜΙΑ ΣΚΟΤΕΙΝΗΣ ΣΠΗΛΙΑΣ, θα σιχαθείς το φως του ήλιου. Και το πιθανότερο είναι ότι τελικά τα μάτια σου θα χάσουν τη δύναμη να αντέχουν. Να γιατί καταλήγουμε να μισούμε το φως του ήλιου.

*Απόσπασμα από το βιβλίο του Βίλχεμ Ράιχ, Άκου ανθρωπάκο, εκδόσεις Αποσπερίτης.
Βίλχελμ Ράιχ (24 Μαρτίου 1897 - 3 Νοεμβρίου 1957). Αυστριακός ψυχαναλυτής, μέλος της δεύτερης γενιάς ψυχαναλυτών μετά τον Σίγκμουντ Φρόυντ και μία από τις πιο ριζοσπαστικές προσωπικότητες στην ιστορία της ψυχιατρικής. Υπήρξε ένας από τους πλέον αμφιλεγόμενους διανοητές της σύγχρονης εποχής. Έγινε γνωστός κυρίως μέσα από τα βιβλία, Η Μαζική Ψυχολογία του Φασισμού, Η Ανάλυση του Χαρακτήρα , Άκου Ανθρωπάκο.

Ούτε οι αριθμοί ευημερούν. Η πικρή αλήθεια για το Greek Success Story, του Γιάννη Βαρουφάκη

Η κυβέρνηση επιμένει: η ελληνική οικονομία σταθεροποιείται και περνάει, εντός του 2014, στην περίοδο της ανάκαμψης. Ο Αλέξης Τσίπρας, την ίδια ώρα, θέτει τους ψηφοφόρους, ενόψει των ευρωεκλογών, προ της ευθύνης τους να αποφανθούν για το εάν η κυβέρνηση έχει δίκιο (οπότε πρέπει να την ψηφίσουν) ή όχι. Ας θέσουμε για λίγο στην άκρη τις πολιτικές αντιπαραθέσεις κι ας δούμε τι λένε οι αριθμοί εις βάθος. Κι όταν λέω οι αριθμοί, εννοώ τα στατιστικά στοιχεία όπως ακριβώς τα δίνει η Τράπεζα της Ελλάδας και η ΕΛΣΤΑΤ.

Η πραγματική οικονομία: η Κρίση επιταχύνθηκε το 2013, αντί να επιβραδυνθεί

Σύμφωνα με την κυβέρνηση και την τρόικα, το 2013 η ύφεση επιβραδύνθηκε. Πράγματι, σε σταθερές τιμές, ο ρυθμός συρρίκνωσης του εθνικού εισοδήματος (του ΑΕΠ) κυμαινόταν το 2012 μεταξύ -7,9% και -6,7% ενώ το 2013 η ύφεση κυμαινόταν μεταξύ -5,7% και -3%.

Μειώθηκε όμως πράγματι ο ρυθμός συρρίκνωσης; Σε καμία περίπτωση. Ο λόγος που φαίνεται να μειώνεται η ορμητικότητα της ύφεσης είναι ότι μετρά το ΑΕΠ σε σταθερές τιμές. Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι όταν, π.χ., το ΑΕΠ παραμένει το ίδιο, σε ευρώ, αν παράλληλα πέσουν οι τιμές (όπως συμβαίνει τώρα λόγω της ύφεσης) το ΑΕΠ μετρούμενο σε σταθερές τιμές δείχνει να αυξάνει. Άρα, το ότι το 2013 η ύφεση έπεσε, επισήμως, προς το -3% αντανακλά, απλώς, το γεγονός ότι το εισόδημα μειώθηκε κατά 3% πιο γρήγορα απ’ ότι μειώθηκαν οι τιμές. Με απλά λόγια, το ΑΕΠ μειώθηκε, σε ευρώ, πολύ πιο πολύ από το επίσημο 3%. Πόσο πιο πολύ;

Ενώ το 2012 το ΑΕΠ μειώθηκε (σε ευρώ) μόνο 1,1%, το 2013 (που υποτίθεται ότι επήλθε η «σταθεροποίηση») το εθνικό εισόδημα, το ΑΕΠ, καταρρακώθηκε κατά... 14%! Αν αυτό λέγεται σταθεροποίηση, μου είναι αδύνατον να φανταστώ τι θα σήμαινε μια κατάρρευση!

Εντρυφώντας βαθύτερα στα τεκταινόμενα της ελληνικής οικονομίας, η εξήγηση της κατάρρευσης το 2013 κάνει την εμφάνισή της στα στοιχεία που αφορούν την βιομηχανική και βιοτεχνική παραγωγή. Αυτά καταδεικνύουν ότι, από τότε που υπογράψαμε το Μνημόνιο 1, η βιομηχανική παραγωγή συρρικνωνόταν με εξαίρεση τέσσερις μικρές εξάρσεις (που αύξησαν κάπως την παραγωγή) μεταξύ Ιουλίου 2012 και Ιουλίου 2013. Όμως, παρά τις ανακοινώσεις περί ανάκαμψης και Greek Success Story, μετά τον περασμένο Ιούλιο η βιομηχανική παραγωγή της χώρας βούτηξε πάλι στο -5%, όπου παραμένει και στις αρχές του 2014.

Το τι μέλλει γενέσθαι, όσον αφορά την παραγωγή μιας οικονομίας, αποτυπώνεται στις επενδύσεις. Για να σταθεροποιηθεί και να μπει σε τροχιά ανάπτυξης μια οικονομία, ιδίως όταν έχει περάσει μεγάλη κρίση όπως η δική μας, απαιτούνται σημαντικές επενδύσεις. Δυστυχώς όμως, αυτές οι απαιτούμενες επενδύσεις δεν έχουν έρθει. Για την ακρίβεια, οι ακαθάριστες επενδύσεις είναι καθηλωμένες στο... μηδέν – το οποίο σημαίνει ότι, αν λάβουμε υπ’ όψη την φθορά των μηχανών, των κτιρίων κλπ, οι καθαρές επενδύσεις είναι αρνητικές (με άλλα λόγια τα κεφαλαιουχικά αγαθά της χώρας, στα οποία βασίζεται η παραγωγή, φθίνουν αντί να αυξάνονται).  

Στρέφοντας το βλέμμα μας στην πολύπαθη αγορά εργασίας, έχει μεγάλη σημασία ποια στοιχεία κοιτάμε. Για παράδειγμα, μην ξεχνάμε ότι η επίσημη ανεργία δίνει το ποσοστό των ανέργων επί των λεγόμενων «ενεργών εργαζόμενων» - δηλαδή εκείνων που δηλώνουν ότι ψάχνουν για αμειβόμενη εργασία. Όπερ μεθερμηνευόμενο, όταν συμπολίτες μας μεταναστεύουν ή χάνουν το ηθικό τους και δεν ψάχνουν πλέον για αμειβόμενη εργασία, το ποσοστό ανεργίας μειώνεται καθώς δεν θεωρούνται πλέον άνεργοι. Π.χ. τον περασμένο μήνα μειώθηκε ο αριθμός των «ενεργών» ελλήνων κατά 10.000 και η κυβέρνηση πανηγύρισε ότι μειώθηκε η ανεργία κατά 10.000!

Για αυτό τον λόγο, αν μας ενδιαφέρει η πραγματική κατάσταση στο μέτωπο της απασχόλησης, πρέπει να κοιτάμε τον αριθμό των απασχολούμενων. Ο τομέας αυτός όμως παρουσιάζει μια ιδιαίτερα ζοφερή εικόνα, η οποία είναι στην πραγματικότητα, πολύ χειρότερη από εκείνη που τα στοιχεία μαρτυρούν, καθώς πολλοί από τους επίσημα αμειβόμενους έχουν να πληρωθούν μήνες).

Η κατάσταση στην αγορά χρήματος

Πέρσι τέτοιον καιρό, ο Πρωθυπουργός άρχισε να ομιλεί για Greek-covery (ανάκαμψη) και Greek Success Story υποσχόμενος ότι, με το που θα ολοκληρωνόταν η «ανακεφαλαιοποίηση» των τραπεζών, με τα 41 δισ. που δανειστήκαμε ως έθνος για να τα δώσουμε στους τραπεζίτες, η ρευστότητα θα επέστρεφε στην αγορά με αποτέλεσμα επιχειρήσεις και νοικοκυριά να ανασάνουν – να αρχίσουν πάλι να δανείζονται από τις τράπεζες ώστε να μπει μπρος η οικονομία. Επαληθεύθηκε όμως ο  Πρωθυπουργός; με τρόπο που δεν επιδέχεται αμφισβήτησης; Όχι. Γιατί έπεσε έξω; Η απάντηση είναι τόσο απλή όσο και ανησυχητική: Επειδή οι τράπεζες παραμένουν πτωχευμένες. Μπορεί ο τ. Αντιπρόεδρος της Τράπεζας Πειραιώς, που σήμερα τελεί καθήκοντα Διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας, να ισχυρίζεται δημοσίως ότι οι τράπεζες έχουν ανάγκη «μόνο» 6 δισ. ακόμα, όμως το ΔΝΤ αναφέρεται σε 20 δισ. που λείπουν. Κι αυτό χωρίς να ληφθεί υπόψει αυτό που η ίδια η Τράπεζα της Ελλάδας αναφέρει: τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια αυξάνονται ακατάπαυστα: από 29,3% τον Δεκέμβριο του 2013 σε 31,2% τον Ιανουάριο του 2014. Το ότι το Eurogroup θα «αποδεχθεί» ότι λείπουν μόνο 8 δισ. σημαίνει ένα πράγμα: Ευρώπη και Αθήνα τελικά αποδέχονται ότι οι ελληνικές τράπεζες θα επιτραπεί να παραμείνουν νεκροζώντανες επ’ άπειρον ώστε να μην χρειαστεί να παραδεχθούν οι κυβερνώντες την αποτυχία της ανακεφαλαιοποίησής τους.

Εξωτερικό πλεόνασμα (Ισοζύγιο Τρεχουσών Συναλλαγών)

Ακούσατε τα νέα; Η Ελλάδα συγκαταλέγεται πλέον στις πλεονασματικές χώρες ως προς το ισοζύγιο εισαγωγών-εξαγωγών αγαθών και υπηρεσιών! Ο διεθνής τύπος γιόρτασε αυτή την είδηση ως απόδειξη ότι η χώρα μας συνήλθε. Ότι έκανε την μεγάλη ανατροπή. «Ακύρωσε» για πρώτη φορά μετά από δεκαετίες το εξωτερικό της έλλειμμα.

Αν, πράγματι, αυτό το πλεόνασμα είχε προέλθει από αύξηση των εξαγωγών, ή και από υποκατάσταση εισαγόμενων με εγχώρια προϊόντα, θα έπρεπε όλοι μας να γιορτάζουμε στους δρόμους το μέγα επίτευγμα. Κι όμως. Τα ίδια στατιστικά στοιχεία καταδεικνύουν ότι οι εξαγωγές το 2013 μειώθηκαν σε σχέση με το 2012! Πως τότε προέκυψε εξωτερικό πλεόνασμα; Είναι απλό: Μειώθηκαν κι άλλο οι εισαγωγές λόγω της ανέχειας του μέσου έλληνα καταναλωτή. Για να το πω απλά: το 2013 κατέρρεαν την ίδια ώρα η εγχώρια παραγωγή και οι εισαγωγές. Η εμφάνιση εξωτερικού πλεονάσματος, υπό αυτές τις συνθήκες, απλά επιβεβαιώνει την συνολική κατάρρευση του ΑΕΠ μας.

Το ότι η κυβέρνηση και η τρόικα θεωρούν την εμφάνιση εξωτερικού πλεονάσματος ως κάτι το θετικό αποδεικνύει δύο πράγματα: τον συνδυασμό άγνοιας και μισανθρωπισμού που τους διαπνέει. Απόδειξη είναι ένα στοιχείο που οι ίδιοι παρουσίασαν θριαμβευτικά, λέγοντας ότι η χώρα «έχει να πετύχει εξωτερικό πλεόνασμα επτά δεκαετίες». Έτσι είναι. Τελευταία φορά που η Ελλάδα είχε εξωτερικό πλεόνασμα ήταν το... 1943! Την χειρότερη χρονιά της Κατοχής όταν οι έλληνες πέθαιναν κυριολεκτικά της πείνας. Έτσι είναι: σε περιόδους όπως το 1943 και το 2014, ο εκμηδενισμός της αγοραστικής δύναμης του πληθυσμού εκμηδενίζει τις εισαγωγές. Όσο εξάγουμε έστω και μερικά πορτοκάλια ή δεχόμαστε τουρίστες, έχουμε... εξωτερικό πλεόνασμα. Ίσως τίποτα άλλο να μην αποτυπώνει την άγνοια-μετά-αναλγησίας των κυβερνώντων μας από τις ζητωκραυγές τους για το άρτι αναδειχθέν εξωτερικό πλεόνασμα της καταρρακωμένης χώρας.

Επίλογος

Ζούμε σε μια χώρα δέκα εκατομμυρίων εκ των οποίων τα 3,5 εκατομμύρια δηλώνουν ότι είναι «ενεργοί εν δυνάμει εργαζόμενοι», εκ των οποίων τα 1.300.000 είναι επισήμως άνεργοι, από τους οποίους 9 στους 10 δεν δικαιούνται επίδομα ανεργίας, ενώ άλλοι 500.000 εργάζονται απλήρωτοι εδώ και μήνες. Από τα 3 εκατομμύρια περίπου των νοικοκυριών της χώρας, 2,3 εκατομμύρια νοικοκυριά έχουν ληξιπρόσθεσμες οφειλές στην εφορία και 1 εκατομμύριο χρωστά στην ΔΕΗ. Όσο για τις επιχειρήσεις, οι μισές έχουν κι αυτές ληξιπρόθεσμες οφειλές στα ταμεία των εργαζομένων τους ενώ το 65% έχει ληξιπρόθεσμες οφειλές στην εφορία. Σε αυτό το σκηνικό, κυβέρνηση και τρόικα τολμούν να ομιλούν περί ανάκαμψης και Success Story…

Ο Γεώργιος Παπανδρέου πέρασε στην ιστορία με την ρήση του «ευημερούν οι αριθμοί και υποφέρουν οι άνθρωποι». Δυστυχώς στην Ελλάδα που «διέσωσαν» ο εγγονός του, ο κ. Παπαδήμος, ο κ. Βενιζέλος και ο κ. Σαμαράς, ούτε οι αριθμοί ευημερούν. Κι όμως. Ακόμα κι αυτά τα τρισάθλια νούμερα, οι έχοντες την εξουσία πασχίζουν να τα παρουσιάσουν ως αποδεικτικά στοιχεία ότι «διέσωσαν την χώρα». 

*To άρθρο δημοσιεύθηκε στο τεύχος 48 του περιοδικού Hot Doc 

Σε γνωρίζω από την κόψη του Μπαλτά-κου την τρομερή, του Κώστα Βαξεβάνη

Το να είσαι δεξιός, αριστερός, κομμουνιστής είναι θέση και άποψη. Το να είσαι αντιδεξιός, αντιαριστερός, αντικομμουνιστής, είναι μισαλλοδοξία. Ο γραμματέας της κυβέρνησης και προσωπικός φίλος του Σαμαρά, δήλωσε πως γεννήθηκε και θα πεθάνει αντικομμουνιστής. Θεωρώ πως ο "αντικομμουνισμός" είναι το μικρότερο από τα ελατώματα που έχει ο γκρίζος Παναγιώτης Μπαλτάκος.
 

Ο Παναγιώτης Μπαλτάκος,ανήκει στην κατηγορία εκείνη των δεξιών, ή μάλλον των αντιαριστερών, που καθορίζονται από το μίσος για τον αντίπαλο. Ενοχοποιούν τη διαφορετική θέση και είναι ικανοί να ποινικοποιήσουν την άλλη άποψη αν η κοινωνία συνεχίσει να ανέχεται αυτό που συμβαίνει.

Είναι τραγικό, ο άνθρωπος το οποίος έχει την ευθύνη της λειτουργίας της κυβέρνησης, να έχει γίνει γνωστός από τις απόψεις που έχει εκφράσει για τον κομμουνισμό, τη συμπάθεια που έχει δείξει για τη Χρυσή Αυγή και την εκ των προτέρων αθώωση του πρωταγωνιστή ενός σκανδάλου που ερευνά η Δικαιοσύνη, του Εφραίμ.  “H Μονή Βατοπεδίου είναι αθώα για οτιδήποτε ποτέ μπορεί κανείς να της προσάψει” δήλωσε σε εκδήλωση ο Τάκης Μπαλτάκος, παρουσία του Εφραίμ.

Χρειάστηκε να πει μόνο μια πρόταση για να γίνει διακριτό πώς ένας πολιτικός και δικηγόρος το επάγγελμα παρουσίασε τόσα πολλά ενοιολογικά,νομικά και αντιδιαλεκτικά λάθη, για να υποστηρίξει ένα σκάνδαλο. Η Μονή Βατοπεδίου είναι αθώα (και ας είναι σε εξέλιξη ποινική διαδικασία), για οτιδήποτε μπορεί κανείς ποτέ να την προσάψει (ακόμη και για ό,τι γίνει στο μέλλον δηλαδή ο κύριος Μπαλτάκος το έχει ξεπλύνει προκαταβολικά).

Ο κύριος Μπαλτάκος έγινε επίσης γνωστός και για τις διαδικασίες που φέρεται να ενεργοποίησε,προκειμένου να προσληφθεί ο γιός του στο Λιμενικό, όπου είχε δώσει εξετάσεις ανεπιτυχώς.
 

Ο Τάκης Μπαλτάκος όμως φρόντισε να διορίσει και τη σύζυγό στο Υπουργείο Πολιτισμού και στη συνέχεια στη Βουλη.

Δεν γνωρίζω αν ο αντικομμουνισμός του επεκτείνεται ως τη διάθεσή του να στήσει στην Ελλάδα μια νέα Μακρόνησο όπου θα στεγάζει κομμουνιστές, ομοφυλόφιλους ή μετανάστες (το τρίτο μάλλον το έχει κάνει ήδη) αλλά σίγουρα συναντάει τον αντικομμουνισμό της Χρυσής Αυγής την οποία πρόσφατα θεώρησε καλό σύμμαχο για να συγκυβερνήσει η Ν.Δ προκειμένου να μην καταστραφεί η χώρα.
 

Και προφανώς ως καταστροφή της χώρας θεωρεί να κυβερνήσουν οι αριστεροί ή οι "άλλοι" γενικώς. Αυτή η μετατροπή του "αντικομμουνισμού", του αντί γενικώς σε πατριωτικό καθήκον,δεν είναι άγνωστο φαινόμενο.

Μετά την απελευθέρωση της Ελλάδας από τους Γερμανούς, οι συνεργάτες των Ναζί,οι καταδότες και οι μαυραγορίτες, ντύθηκαν τη στολή του πατριώτη και κυβέρνησαν στην Ελλάδα. Τι ήταν αυτό που έκανε τους ταγματασφαλίτες ξαφνικά πατριώτες; Μα το συμπέρασμα πως αφού ήταν κατά των κομμουνιστών που ήταν αντιπατριώτες,οι ίδιοι ήταν αναμφίβολα πατριώτες. Είχε μικρή σημασία πόσους πραγματικούς πατριώτες είχαν στείλει στο απόσπασμα, πόσους είχαν καταδώσει και πόσους είχαν βασανίσει. Ο αμερικανικός και ο βρετανικός παράγοντας βεβαίως,επειδή ήθελαν συμμάχους κατά του ανατολικού μπλοκ και της πιθανής επικράτησης της αριστεράς στην Ελλάδα, βάφτισαν τον αντικομμουνισμό πατριωτισμό και τον άφησαν να κυβερνά την Ελλάδα. Τους συνέφερε άλλωστε, αφού οι πατριώτες δια της μεθόδου του αντικομμουνισμού, ήταν οι πιο θερμοί οπαδοί της εξάρτησης, αλλά και βολικοί αφού έφτανε απλώς να επεκτείνουν τον “πατριωτισμό” τους ως την προσωπική τους εξυπηρέτηση.

Ο κύριος Μπαλτάκος, συνεχίζει να θεωρεί τον αντικομμουνισμό πατριωτισμό. Ο πατριωτισμός του δεν του απαγορεύει να φροντίσει για την αποκατάσταση του γιού του, με το επιχείρημα φαντάζομαι πως είναι και αυτός καλός πατριώτης άρα χρήσιμος για την Ελλάδα. Σίγουρα πιο χρήσιμος από τους εκατοντάδες χιλιάδες ανέργους που δημιουργεί η πολιτική Σαμαρά-Μπαλτάκου.

Μου φαίνεται πως με τη λέξη κομμουνισμός, εννοεί ό,τι δεν περιέχεται στις νοητές αλλά υπαρκτές γραμμές που συνδέουν τη ΝΔ με τη Χρυσή Αυγή. Το ερώτημα είναι αν το κάνει επειδή η ιδεοληψία του και η πολιτική του σκέψη τον τοποθετούν στη δεκαετία του 50, ή επειδή προτάσσοντας τον αντικομμουνισμό κρύβει το έλλειμα πατριωτισμού. Τον λόγο δηλαδή για τον οποίο καταστρέφεται η χώρα από μία κυβέρνηση της οποίας είναι γραμματέας.

Πηγή: koutipandoras.gr

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΔΗΜΟΤΙΚΗΣ ΟΡΓΑΝΩΣΗΣ ΣΥ.ΡΙΖ.Α. ΖΙΤΣΑΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ ΑΝΔΡΕΑ ΜΠΟΤΣΙΟΥ

ΣΥ.ΡΙΖ.Α ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΖΙΤΣΑΣ 

Η Δημοτική οργάνωση ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Δήμου Ζίτσας εκφράζει την βαθιά της θλίψη για το χαμό του συνεπή αγωνιστή Ανδρέα Μπότσιου. 

Ο Ανδρέας Μπότσιος αποτέλεσε παράδειγμα ανθρώπου της αριστεράς, με τη συνέπεια, την αγωνιστικότητα και την ανιδιοτέλειά του. Βρεθήκαμε μαζί στους κοινωνικούς αγώνες και στην πάλη για μια κοινωνία δίκαιη και αταξική. 

Θα βρίσκεται πάντα στη μνήμη μας, για την προσφορά και τη μαχητικότητά του.

Η ομιλία του Αλ. Τσίπρα στα Γιάννενα (video)

Ε όχι και με σταυρωμένα τα χέρια, του Ρεμπελίσκου

Σε μια αποστροφή του, ο ηγέτης του ποταμιού στη συνέντευξη του στο Vice, λέει πως απέναντι “στην επίθεση των συναδέλφων του”  για τη δουλειά που αποφάσισε να κάνει, δεν θα κάτσει με σταυρωμένα τα χέρια. Ήταν ξεκάθαρος. Στην πραγματικότητα, έχει ήδη σηκώσει τα μανίκια του για να τους αντιμετωπίσει. Με το καλημέρα. Από τη στιγμή που αποφάσισε να κάνει κόμμα.

Τα τελευταία χρόνια, τα χρόνια της κρίσης, έχουμε δει τα μέσα μαζικής ενημέρωσης να καταρρέουν. Δηλαδή, όχι ακριβώς να καταρρέουν. Τα παραδοσιακά μέσα ενημέρωσης, κρατιούνται ακόμα στη ζωή. Με τα σωληνάκια. Παρόλο που και οι κυβερνώντες θα ήθελαν πολύ να ήταν αθάνατα, όλοι τους ξέρουν πως ότι και να κάνουν, την εξέλιξη δεν μπορούν να την σταματήσουν. Μέχρι λοιπόν να πάμε όλοι στο διαδίκτυο, συντηρούν μερικά ζόμπι.

Παράλληλα όμως, έχουμε δει και δημοσιογραφικές δουλειές να ξεπηδούν, που θα τις ζήλευε και ο μεγαλύτερος εχθρός τους.

Τα τελευταία χρόνια έχουμε δει περιοδικά σαν το Unfollow και το Hot Doc, ντοκιμαντέρ σαν το Deptocracy και την Catastroika του Χατζηστεφάνου, το Oligarchy του Κούλογλου, το Press Project, το #rbnews και πολλές άλλες δουλειές άξιες ειδικής μνείας η καθεμιά. Αρκετές από αυτές τα κατάφεραν με μικρή, και σε πολλές περιπτώσεις χωρίς καθόλου υποστήριξη από τους κλασσικούς χορηγούς, να βρουν ανοικτά αυτιά. Δημοσιογράφοι, που απέναντι στη μονοφωνία των παραδοσιακών ΜΜΕ, φαντάζουν πολλές φορές σαν ανταποκριτές ξένης χώρα.

Όλους τους παραπάνω, ο Σταύρος και όλοι οι Πρωταγωνιστές της δημοσιογραφίας, τους ξέρουν. Τους αντιμετωπίζουν χρόνια. Γι΄ αυτό δεν τους είναι ξένοι. Είναι αυτοί που αποκαλύπτουν τις λίστες Λαγκάρντ, τις “μαύρες” διατάξεις στα μνημόνια και τις επικαιροποιήσεις των προγραμμάτων, την αστυνομική βία, την εγκληματική φύση της Χρυσής Αυγής, παράνομες ή έκνομες δοσοληψίες, υποθέσεις φοροδιαφυγής, υποθέσεις ρατσιστικής βίας, τη βία στις διαδηλώσεις, ύποπτες “φιλίες”, περίεργες διασυνδέσεις. Που φώναζαν και ακόμα φωνάζουν για τις Σκουριές, την Κερατέα, τη Χαλυβουργία, το Ελληνικό, το Βατοπέδι. Και κατά ένα περίεργο τρόπο, οι Σταύροι ποτέ δεν έχουν να πουν τίποτα  για “τον φόνο”.

Είναι αυτοί που σε πολλές περιπτώσεις πασχίζουν να κάνουν όσο περισσότερη φασαρία μπορούν, ώστε να μην έχουν τα κυρίαρχα ΜΜΕ το δικαίωμα να σιωπήσουν.

Ειδικά τα τελευταία χρόνια, που κατάφεραν να τους πετάξουν σχεδόν όλους έξω από τα κυρίαρχα ΜΜΕ, οι “Εμείς” πίστεψαν πως το κοινό δεν έχει άλλη επιλογή από το να τρώει όλο του το κουτόχορτο. Όταν κατάλαβαν πως το μήνυμά τους πια δεν φτάνει σε όσους πρέπει, βούτηξαν στο Ποτάμι. Για να βουτήξουν τα φώτα και την προσοχή.

Προς θεού λοιπόν, κανείς δεν πίστεψε πως στο Ποτάμι θα μείνουν με σταυρωμένα τα χέρια. Πως θα κολυμπήσουν άλλωστε απέναντι στα ανθρωποφάγα κύματα της πολιτικής;

Μιας όμως και ο φύλαρχος του ποταμιού μας παρότρυνε ήδη να τον αντιμετωπίζουμε σαν πολιτικό (όχι από αυτούς που δεν θέλει στο κόμμα του, από τους άλλους, τους καλούς) μήπως είναι ώρα και αυτός να αρχίσει να συμπεριφέρεται σαν πολιτικός; Ή μήπως αν αρχίσει να γίνεται και πολιτικός θα πατήσει αχινό;

Όχι τίποτε άλλο, αλλά αυτό το Ποτάμι που κυλάει μέχρι τώρα, κολυμπάει μια χαρά με τα μπρατσάκια της παρουσίασης στα νερά της τηλεόρασης, αλλά δεν έχει βρέξει ούτε δαχτυλάκι στα νερά της πολιτικής που ήρθε να ταράξει.

Οι εκπομπές για τα “πολιτικά συμφέροντα”, τα συνδικάτα, τους κομματάρχες και την κομματοκρατία, τη γραφειοκρατία, την κρατική αναλγησία, τη ρουσφετολογία, το μεγάλο κράτος και όλα τα υπέροχα που θα μας διηγηθεί ο Σταύρος Θεοδωράκης μετά τις περιπέτειες του στην πολιτική θα είναι σίγουρα μια οπτασία και μπορεί να σημειώσουν νέα ρεκόρ τηλεθέασης. Δεν θα μπορούν όμως να κρύψουν πλέον την πολιτική του και τα συμφέροντα που αυτή εκπροσωπεί.

Αν υπάρχουν ακόμα τα σημερινά τηλεοπτικά κανάλια βέβαια…

Πηγή: rebeliskos.wordpress.com