Σάββατο 22 Μαρτίου 2014

Σε πρόσφατη συνέντευξή του, ο νυν υπουργός ανάπτυξης υπόσχεται …σύμπτυξη της τιμής του βιβλίου, προτείνοντας κατάργηση του νόμου περί ενιαίας τιμής πώλησης του, όπου ο εκδότης καθορίζει την λιανική τιμή και όχι ο ανταγωνισμός.

Πρέπει να υπάρχει κρατική προστασία στην τιμή πώλησης του βιβλίου; Μήπως πρόκειται για Σοβιετικό μοντέλο οικονομίας; Ναι! αν Μπολσεβίκοι κυβερνούν τη Γαλλία, τη Γερμανία, την Ισπανία, την Ιταλία, τη Δανία, την Ολλανδία, την Πορτογαλία, την Αυστρία, το Βέλγιο, το Λουξεμβούργο κ.ά. Αυτές οι χώρες διατηρούν την ενιαία τιμή πώλησης του βιβλίου.

Κι αν οι δανειστές μας προστατεύουν το βιβλίο, τότε, γιατί καλούν εμάς να το αφήσουμε βορά στους κανόνες της αγοράς; Γιατί δεν απελευθερώνουν κι αυτοί την τιμή πώλησης του; Ηλίθιοι είναι; Δεν αντιλαμβάνονται την ευφυή πρόταση του Έλληνα υπουργού ανάπτυξης; Δεν θέλουν να αναπτυχθεί η οικονομία τους;

Ο κ. Χατζηδάκης ισχυρίζεται ότι εξαιτίας της ενιαίας τιμής τα βιβλία στην Ελλάδα πωλούνται 50-60% ακριβότερα απ’ ότι στο εξωτερικό. Εξωτερικό είναι μόνον η Αγγλία κύριε Χατζηδάκη; Στην Γερμανία γιατί πωλούνται στην ίδια τιμή ή και ακριβότερα; Δεν νοιάζονται οι Γερμανοί για την ανταγωνιστικότητά τους; Αμ οι Γάλλοι; Οι Ολλανδοί; Αντιφάσεις, κ. υπουργέ!

Κι αν ο κ. υπουργός συγκρίνει τις τιμές πώλησης του βιβλίου στην Ελλάδα μ’ αυτές της Αγγλίας, τότε ας μας πει: πόσοι είναι οι δυνάμει αναγνώστες ενός βιβλίου γραμμένου στ’ Αγγλικά; Τουλάχιστον δύο δισεκατομμύρια. Ενός βιβλίου γραμμένου στα Ελληνικά; δέκα, μόλις, εκατομμύρια, εκ των οποίων οι μισοί –μ’ επίσημες έρευνες– δεν διαβάζουν ούτε ένα βιβλίο το χρόνο. Οι εγκυρότερες έρευνες υπολογίζουν τους αναγνώστες που διαβάζουν από πάνω από 3 βιβλία το χρόνο σε 3.000 - 5.000. Τα best sellers είναι διαφορετική περίπτωση: συνήθως όσοι τα διαβάζουν, δεν διαβάζουν άλλα βιβλία, δεν είναι αναγνώστες, άρα, δεν απευθύνονται σ’ αυτούς οι Έλληνες εκδότες.

Θα πείτε, τι σχέση έχει αυτό με την ενιαία τιμή πώλησης του βιβλίου; Μα αν ένα προϊόν παράγεται σε δεκαπλάσια ή εκατονταπλάσια ποσότητα, δεν μειώνεται η τιμή κόστους του; Κοστίζει το ίδιο κ. Χατζηδάκη η παραγωγή ενός βιβλίου στην Ελλάδα και στην Αγγλία; Κι αν η τιμή κόστους ενός βιβλίου στην Ελλάδα είναι πολύ ακριβότερη από την τιμή κόστους ενός βιβλίου στην Αγγλία, αυτό δεν θα αυξήσει την τιμή πώλησής του; Πρέπει νά ’χεις βγάλει πανεπιστήμιο για να δεις το προφανές;
Κύριε Χατζηδάκη, ποιόν εξυπηρετούν οι γενικεύσεις του τύπου “το βιβλίο στην Ελλάδα κοστίζει 50-60% ακριβότερα απ’ ότι στο εξωτερικό;” χωρίς να μας πείτε τις υπόλοιπες λεπτομέρειες;

Μήπως όμως έχει δίκιο ο κ. υπουργός; Τι θα συμβεί αν καταργηθεί ο νόμος περί ενιαίας τιμής πώλησης του βιβλίου; Μεγάλες αλυσίδες πολυκαταστημάτων-σουπερμάρκετ θα μειώνουν τόσο πολύ τις τιμές πώλησης, ώστε να είναι ανταγωνιστικές, απαιτώντας τεράστια ποσοστά έκπτωσης απ’ τον εκδότη. Για να μπορεί να πουλήσει ο εκδότης σε τόσο χαμηλές τιμές πρέπει να εκδίδει μόνον βιβλία που θα γίνονται best seller. Όντως, στην Αγγλία, με το που καταργήθηκε η ενιαία τιμή πώλησης του βιβλίου (1995) –όπου ίσχυε επί 150 χρόνια αγγλικού καπιταλισμού– ιστορικοί εκδοτικοί οίκοι έπαψαν να εκδίδουν μη εμπορικά βιβλία. Σχεδόν όλοι πωλήθηκαν σε πολυεθνικές των media τύπου Ρούπερτ Μέρντοχ, ιστορικές αλυσίδες βιβλιοπωλείων συγχωνεύτηκαν και πάνω από 500 ανεξάρτητα βιβλιοπωλεία, ειδικευμένα σε κάποιο είδος βιβλίων,  έκλεισαν.

Παράλληλα, αφού η αγορά θα καθορίζει την τιμή πώλησης των βιβλίων, θα μπορεί ο βιβλιοπώλης –όπως και γινόταν πριν θεσπιστεί η ενιαία τιμή– να αυξάνει υπέρμετρα την τιμή πώλησης κάποιου βιβλίου, προσφέροντάς το με πολύ μεγάλη έκπτωση.

Μήπως, όμως, αδικούμε τον κ. υπουργό; Μήπως, τελικά, στόχος του είναι να γίνει το βιβλίο φτηνότερο, ώστε να αυξηθούν οι αναγνώστες; Δηλαδή, κύριε Χατζηδάκη, για το αν θα διαβάσει κάποιος Ντοστογιέφσκι ή όχι, θα εξαρτηθεί απ’ την τιμή του; Μήπως πρέπει να του δημιουργηθεί πρώτα η ανάγκη να μελετήσει τα μεγάλα κείμενα και μετά να τα αγοράσει; Και πως θα γίνει αυτό δίχως παιδεία; Και ποια κόμματα «φρόντισαν» για την παιδεία μας τα τελευταία 40 χρόνια; Ποια κόμματα φρόντισαν να μάθουν τα Ελληνόπουλα γράμματα από ένα και μόνον βιβλίο-ευαγγέλιο, που το καίγαν και το καίνε στο τέλος της χρονιάς; Πώς ν’ αγαπήσεις το βιβλίο, όταν μαθαίνεις να παπαγαλίζεις τις σελίδες του για 12 χρόνια υποχρεωτικής εκπαίδευσης; Έτσι αυξάνονται οι αναγνώστες κύριε Χατζηδάκη;

Κι αν δεν αυξηθούν οι αναγνώστες πως θα μειωθεί η τιμή πώλησης του βιβλίου;

Πώς, όμως θα αυξηθούν οι αναγνώστες; Πως το κατάφεραν οι προηγμένες δυτικές κοινωνίες; Ίδρυσαν μεγάλο δίκτυο οργανωμένων βιβλιοθηκών (σχολικών, δημοτικών, δημόσιων, ιδρυμάτων) όπου το βιβλίο διατίθεται δωρεάν εντός της βιβλιοθήκης ή μέσω μικρού αντιτίμου. Υπάρχει οργανωμένο δίκτυο βιβλιοθηκών στην Ελλάδα; Όχι! Ακόμη και οι πανεπιστημιακές έχουν μεγάλες ελλείψεις.

Γιατί όμως, προηγμένες χώρες, με άψογο δίκτυο βιβλιοθηκών, που δίνουν τη δυνατότητα στον εκδότη να καλύψει μεγάλο μέρος του κόστους έκδοσης, δεν καταργούν την ενιαία τιμή πώλησης;

Κι αν ο κρατικός προστατευτισμός πρέπει να καταργηθεί παντού, γιατί να μην υπόκεινται και οι μισθοί των βουλευτών στους κανόνες της ελεύθερης αγοράς;

Πηγή: koutipandoras.gr

Το φτηνό βιβλίο και η Φτήνια των τεχνοκρατών, του Κώστα Δαρδανού

Posted on by Unknown with
Σε πρόσφατη συνέντευξή του, ο νυν υπουργός ανάπτυξης υπόσχεται …σύμπτυξη της τιμής του βιβλίου, προτείνοντας κατάργηση του νόμου περί ενιαίας τιμής πώλησης του, όπου ο εκδότης καθορίζει την λιανική τιμή και όχι ο ανταγωνισμός.

Πρέπει να υπάρχει κρατική προστασία στην τιμή πώλησης του βιβλίου; Μήπως πρόκειται για Σοβιετικό μοντέλο οικονομίας; Ναι! αν Μπολσεβίκοι κυβερνούν τη Γαλλία, τη Γερμανία, την Ισπανία, την Ιταλία, τη Δανία, την Ολλανδία, την Πορτογαλία, την Αυστρία, το Βέλγιο, το Λουξεμβούργο κ.ά. Αυτές οι χώρες διατηρούν την ενιαία τιμή πώλησης του βιβλίου.

Κι αν οι δανειστές μας προστατεύουν το βιβλίο, τότε, γιατί καλούν εμάς να το αφήσουμε βορά στους κανόνες της αγοράς; Γιατί δεν απελευθερώνουν κι αυτοί την τιμή πώλησης του; Ηλίθιοι είναι; Δεν αντιλαμβάνονται την ευφυή πρόταση του Έλληνα υπουργού ανάπτυξης; Δεν θέλουν να αναπτυχθεί η οικονομία τους;

Ο κ. Χατζηδάκης ισχυρίζεται ότι εξαιτίας της ενιαίας τιμής τα βιβλία στην Ελλάδα πωλούνται 50-60% ακριβότερα απ’ ότι στο εξωτερικό. Εξωτερικό είναι μόνον η Αγγλία κύριε Χατζηδάκη; Στην Γερμανία γιατί πωλούνται στην ίδια τιμή ή και ακριβότερα; Δεν νοιάζονται οι Γερμανοί για την ανταγωνιστικότητά τους; Αμ οι Γάλλοι; Οι Ολλανδοί; Αντιφάσεις, κ. υπουργέ!

Κι αν ο κ. υπουργός συγκρίνει τις τιμές πώλησης του βιβλίου στην Ελλάδα μ’ αυτές της Αγγλίας, τότε ας μας πει: πόσοι είναι οι δυνάμει αναγνώστες ενός βιβλίου γραμμένου στ’ Αγγλικά; Τουλάχιστον δύο δισεκατομμύρια. Ενός βιβλίου γραμμένου στα Ελληνικά; δέκα, μόλις, εκατομμύρια, εκ των οποίων οι μισοί –μ’ επίσημες έρευνες– δεν διαβάζουν ούτε ένα βιβλίο το χρόνο. Οι εγκυρότερες έρευνες υπολογίζουν τους αναγνώστες που διαβάζουν από πάνω από 3 βιβλία το χρόνο σε 3.000 - 5.000. Τα best sellers είναι διαφορετική περίπτωση: συνήθως όσοι τα διαβάζουν, δεν διαβάζουν άλλα βιβλία, δεν είναι αναγνώστες, άρα, δεν απευθύνονται σ’ αυτούς οι Έλληνες εκδότες.

Θα πείτε, τι σχέση έχει αυτό με την ενιαία τιμή πώλησης του βιβλίου; Μα αν ένα προϊόν παράγεται σε δεκαπλάσια ή εκατονταπλάσια ποσότητα, δεν μειώνεται η τιμή κόστους του; Κοστίζει το ίδιο κ. Χατζηδάκη η παραγωγή ενός βιβλίου στην Ελλάδα και στην Αγγλία; Κι αν η τιμή κόστους ενός βιβλίου στην Ελλάδα είναι πολύ ακριβότερη από την τιμή κόστους ενός βιβλίου στην Αγγλία, αυτό δεν θα αυξήσει την τιμή πώλησής του; Πρέπει νά ’χεις βγάλει πανεπιστήμιο για να δεις το προφανές;
Κύριε Χατζηδάκη, ποιόν εξυπηρετούν οι γενικεύσεις του τύπου “το βιβλίο στην Ελλάδα κοστίζει 50-60% ακριβότερα απ’ ότι στο εξωτερικό;” χωρίς να μας πείτε τις υπόλοιπες λεπτομέρειες;

Μήπως όμως έχει δίκιο ο κ. υπουργός; Τι θα συμβεί αν καταργηθεί ο νόμος περί ενιαίας τιμής πώλησης του βιβλίου; Μεγάλες αλυσίδες πολυκαταστημάτων-σουπερμάρκετ θα μειώνουν τόσο πολύ τις τιμές πώλησης, ώστε να είναι ανταγωνιστικές, απαιτώντας τεράστια ποσοστά έκπτωσης απ’ τον εκδότη. Για να μπορεί να πουλήσει ο εκδότης σε τόσο χαμηλές τιμές πρέπει να εκδίδει μόνον βιβλία που θα γίνονται best seller. Όντως, στην Αγγλία, με το που καταργήθηκε η ενιαία τιμή πώλησης του βιβλίου (1995) –όπου ίσχυε επί 150 χρόνια αγγλικού καπιταλισμού– ιστορικοί εκδοτικοί οίκοι έπαψαν να εκδίδουν μη εμπορικά βιβλία. Σχεδόν όλοι πωλήθηκαν σε πολυεθνικές των media τύπου Ρούπερτ Μέρντοχ, ιστορικές αλυσίδες βιβλιοπωλείων συγχωνεύτηκαν και πάνω από 500 ανεξάρτητα βιβλιοπωλεία, ειδικευμένα σε κάποιο είδος βιβλίων,  έκλεισαν.

Παράλληλα, αφού η αγορά θα καθορίζει την τιμή πώλησης των βιβλίων, θα μπορεί ο βιβλιοπώλης –όπως και γινόταν πριν θεσπιστεί η ενιαία τιμή– να αυξάνει υπέρμετρα την τιμή πώλησης κάποιου βιβλίου, προσφέροντάς το με πολύ μεγάλη έκπτωση.

Μήπως, όμως, αδικούμε τον κ. υπουργό; Μήπως, τελικά, στόχος του είναι να γίνει το βιβλίο φτηνότερο, ώστε να αυξηθούν οι αναγνώστες; Δηλαδή, κύριε Χατζηδάκη, για το αν θα διαβάσει κάποιος Ντοστογιέφσκι ή όχι, θα εξαρτηθεί απ’ την τιμή του; Μήπως πρέπει να του δημιουργηθεί πρώτα η ανάγκη να μελετήσει τα μεγάλα κείμενα και μετά να τα αγοράσει; Και πως θα γίνει αυτό δίχως παιδεία; Και ποια κόμματα «φρόντισαν» για την παιδεία μας τα τελευταία 40 χρόνια; Ποια κόμματα φρόντισαν να μάθουν τα Ελληνόπουλα γράμματα από ένα και μόνον βιβλίο-ευαγγέλιο, που το καίγαν και το καίνε στο τέλος της χρονιάς; Πώς ν’ αγαπήσεις το βιβλίο, όταν μαθαίνεις να παπαγαλίζεις τις σελίδες του για 12 χρόνια υποχρεωτικής εκπαίδευσης; Έτσι αυξάνονται οι αναγνώστες κύριε Χατζηδάκη;

Κι αν δεν αυξηθούν οι αναγνώστες πως θα μειωθεί η τιμή πώλησης του βιβλίου;

Πώς, όμως θα αυξηθούν οι αναγνώστες; Πως το κατάφεραν οι προηγμένες δυτικές κοινωνίες; Ίδρυσαν μεγάλο δίκτυο οργανωμένων βιβλιοθηκών (σχολικών, δημοτικών, δημόσιων, ιδρυμάτων) όπου το βιβλίο διατίθεται δωρεάν εντός της βιβλιοθήκης ή μέσω μικρού αντιτίμου. Υπάρχει οργανωμένο δίκτυο βιβλιοθηκών στην Ελλάδα; Όχι! Ακόμη και οι πανεπιστημιακές έχουν μεγάλες ελλείψεις.

Γιατί όμως, προηγμένες χώρες, με άψογο δίκτυο βιβλιοθηκών, που δίνουν τη δυνατότητα στον εκδότη να καλύψει μεγάλο μέρος του κόστους έκδοσης, δεν καταργούν την ενιαία τιμή πώλησης;

Κι αν ο κρατικός προστατευτισμός πρέπει να καταργηθεί παντού, γιατί να μην υπόκεινται και οι μισθοί των βουλευτών στους κανόνες της ελεύθερης αγοράς;

Πηγή: koutipandoras.gr
Η ύποπτη σιγή ΝΔ και ΠΑΣΟΚ για τις ευρωπαϊκές εξελίξεις - Ερωτήματα προς Σαμαρά – Βενιζέλο για την Ευρώπη

Την ώρα που η Ευρώπη συγκλονίζεται από κρίσιμες εξελίξεις για το μέλλον της, την ώρα που ο πρωθυπουργός της Ιταλίας Ματτέο Ρέντζι επιχειρεί να σπάσει τη «γραμμή λιτότητας» του Βερολίνου, την ώρα που η Βενετία ανακοινώνει την πρόθεσή της να αποσχισθεί από την Ιταλία, την ώρα που ο Κάμερον προετοιμάζει 7 όρους για την παραμονή της Βρετανίας στην ΕΕ, την ώρα που οι 7 «αποβάλουν» τη Ρωσία από το G8 και η ΕΕ επιβάλλει οικονομικές κυρώσεις, την ώρα που ετοιμάζεται η ευρωαμερικανική συμφωνία για τον Διατλαντικό Συνεταιρισμό Εμπορίου και Επενδύσεων (Transatlantic Trade and Investment Partnership-ΤΤΙΡ) που περιλαμβάνει την απόλυτη παράδοση της πολιτικής και της δημοκρατίας στις πολυεθνικές εταιρείες, την ώρα που το Ευρωκοινοβούλιο επικρίνει τα καταστροφικά προγράμματα λιτότητας, την ώρα που οι τραπεζίτες επιβάλουν μια αμφιλεγόμενη τραπεζική ενοποίηση όταν είναι γνωστό πως οι ευρωτράπεζες είναι κουφάρια της τάξεως των 700-1300 δισ. ευρώ, την ώρα που ο Β. Σόιμπλε προτείνει αυτονόμηση των ευρωβουλευτών της ευρωζώνης και το Glienicker Gruppe προχωράει σε πρόταση για την οργανική ενοποίησή της, την ώρα που λαμβάνονται αποφάσεις για το Ουκρανικό Ζήτημα που έχει πολλαπλές επιπτώσεις στα ελληνικά συμφέροντα, η ελληνική κυβέρνηση τηρεί μια ιταμή και ταυτόχρονα εκκωφαντικά ύποπτη σιγή.

Δεν ενημερώνει για τίποτε τον ελληνικό λαό, ούτε για τα τεκταινόμενα, ούτε για το τι πράττει, ούτε και σε τι δεσμεύει τη χώρα. Επαρχιωτισμός; Εξάρτηση; Ανικανότητα; Ή όλα αυτά και άλλα μαζί; Και όλα αυτά ενώ έχουμε την προεδρία της ΕΕ. Είναι να αναρωτιέται κανείς πως θα ζητήσουν την ψήφο των Ελλήνων στις ευρωεκλογές;

Έχουμε ήδη επισημάνει ότι ούτε μια ερώτηση των ευρωβουλευτών της ΝΔ δεν φώτισε την ελληνική κοινή γνώμη για την κατάσταση της χώρας. Ούτε μια ερώτηση πίεσης για να χαλαρώσει ο ασφυκτικός κλοιός που οδήγησε στην ανθρωπιστική κρίση.

Κανείς δεν πληροφόρησε επίσημα τον ελληνικό λαό, τι είναι αυτή η περιβόητη «τραπεζική ένωση», τι σημαίνει για τον πολίτη και ποια είναι η θέση της ελληνικής κυβέρνησης και γιατί. Το ρωτάμε, για δύο λόγους: 1) η επικεφαλής του ενιαίου μηχανισμού εποπτείας των τραπεζών Ντανιέλ Νουί δήλωσε «να τελειώνουμε με τις τράπεζες ζόμπι» και 2)  ο αναλυτής των Financial Times, Wolfgang Münchau, προτείνει στις χώρες της ευρωζώνης να ασκήσουν βέτο  και να αρχίσουν διαπραγματεύσεις από το μηδέν μετά τις εκλογές του Μαΐου, ίσως χωρίς τη Γερμανία, η οποία έχει υιοθετήσει μια στάση στις διαπραγματεύσεις «take-it-or-leave-it».

Μήπως ξέρουμε τι σκέφτεται ο Έλληνας πρωθυπουργός για την πρόταση Σόιμπλε να δημιουργηθεί ένα ξεχωριστό ευρωκοινοβούλιο για τις χώρες της ευρωζώνης, τι θα κάνει με την δρομολογημένη δημιουργία διευθυντηρίου της ευρωζώνης, τι συμφέρει τη χώρα σε σχέση με την επερχόμενη αλλαγή της Συνθήκης της ΕΕ; Δεν ξέρουμε τίποτε. Δεν υπάρχει επίσημη πληροφόρηση, δεν υπάρχουν καθαρές θέσεις.

Δεν γνωρίζουμε ούτε ποια είναι η θέση της κυβέρνησης για τα «δημόσια αγαθά» και την «προστασία μιας αξιοπρεπούς ζωής» που συζητούνται στην Ευρώπη, δεν γνωρίζουμε τι κάνει η κυβέρνηση στα ζητήματα αγροτικής πολιτικής, του περιβάλλοντος, της ανάπτυξης όπως διαμορφώνονται στα συμβούλια των υπουργών. Ο πρωθυπουργός δεν έχει κάνει ποτέ μια μεγάλη και βαθιά ανάλυση για τα ευρωπαϊκά ζητήματα στον ελληνικό λαό. Σιγή, μυστικοπάθεια, υποτέλεια για ένα λαό που ήταν επί 30 χρόνια πρώτος στον φιλοευρωπαϊσμό του και τώρα είναι πρώτος στην αμφισβήτηση της ΕΕ. Μια σιγή που έχουν υιοθετήσει και τα κυρίαρχα ηλεκτρονικά μέσα. Οι όποιες συζητήσεις γίνονται για το παρόν και το μέλλον της Ευρώπης, γίνονται είτε από ανήσυχους πολίτες, είτε στην αριστερά.
Το μόνο που ξέρουμε είναι πως όταν ο φερόμενος ως αντικαταστάτης του κ. Στουρνάρα στο υπουργείο Οικονομικών, σύμβουλος του πρωθυπουργού, Σταύρος Παπασταύρου που συμμετείχε στις διαπραγματεύσεις με την τρόικα, είπε στον Ματίας Μορς πως «σας δίνουμε τον γάιδαρο και σεις τον κοιτάτε στα δόντια», ο Μορς –αφού πληροφορήθηκε την ερμηνεία της παροιμίας- απάντησε: «μα δεν ήρθαμε για τον γάιδαρο, ήρθαμε να πάρουμε το άλογο».

Αναρωτιέμαι λοιπόν γιατί η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ δικαιούνται ούτε μια ψήφο στις ευρωεκλογές, εκτός κι αν ψηφίζει ο κ. Μορς στην Ελλάδα…

Ένα σημαντικό ΥΓ:  Την ώρα που το κομμάτι αυτό είχε αποσταλεί στο Κουτί της Πανδώρας, διάβασα την παρέμβαση του Αντιπροέδρου της BUSINESSEUROPE Δημήτρη Δασκαλόπουλου στην Τριμερή Κοινωνική Σύνοδο Κορυφής στις Βρυξέλλες, όπου μεταξύ άλλων τόνισε: «…Η  κρίση ανέδειξε την εντεινόμενη αποξένωση ανάμεσα στις πολιτικές και οικονομικές ελίτ και τους λαούς της Ευρώπης. Πλήττει τα θεμέλια του ευρωπαϊκού εποικοδομήματος. Η απάντηση στη δομική αυτή απειλή δεν μπορεί να είναι μόνο οικονομική. Γιατί το περιεχόμενό της είναι κατ’ εξοχήν πολιτικό και κοινωνικό. Πολιτικές, λοιπόν, είναι οι καθοριστικές επιλογές και οι κοινωνίες είναι οι αποδέκτες. Με τη λιτότητα ως κυρίαρχη συνταγή και με την ανταγωνιστικότητα ως αποκλειστικό ζητούμενο, η Ευρώπη δεν μπορεί να πάει πολύ  μακριά. Όσοι είμαστε στρατευμένοι στο εγχείρημα της Ευρωπαϊκής Ένωσης χρωστάμε στους ευρωπαίους πολίτες ένα καθαρό όραμα για το μέλλον, καθαρές λύσεις για τα δομικά προβλήματα που απειλούν να εκτροχιάσουν την ευρωπαϊκή πορεία, δυναμικές απαντήσεις στις ανάγκες των ευρωπαϊκών κοινωνιών…». Αναφερόμενος στην Ελλάδα είπε: «O τόπος μας χρειάζεται πραγματική, ριζική αλλαγή. Μια αλλαγή που η κοινωνία πρέπει συνειδητά να διεκδικήσει, μια αλλαγή που μόνο η κοινωνία μπορεί να εγγυηθεί. Αλλά πρέπει να τη δει ως δικό της συμφέρον, και όχι ως έξωθεν επιβολή.  Σε αυτό, όλοι οι υπόλογοι φορείς έχουμε αποτύχει…»

Πηγή: koutipandoras.gr
 

Γιατί ΝΔ και ΠΑΣΟΚ δεν δικαιούνται ούτε μια ψήφο στις ευρωεκλογές, του Μάκη Ανδρονόπουλου

Posted on by Unknown with
Η ύποπτη σιγή ΝΔ και ΠΑΣΟΚ για τις ευρωπαϊκές εξελίξεις - Ερωτήματα προς Σαμαρά – Βενιζέλο για την Ευρώπη

Την ώρα που η Ευρώπη συγκλονίζεται από κρίσιμες εξελίξεις για το μέλλον της, την ώρα που ο πρωθυπουργός της Ιταλίας Ματτέο Ρέντζι επιχειρεί να σπάσει τη «γραμμή λιτότητας» του Βερολίνου, την ώρα που η Βενετία ανακοινώνει την πρόθεσή της να αποσχισθεί από την Ιταλία, την ώρα που ο Κάμερον προετοιμάζει 7 όρους για την παραμονή της Βρετανίας στην ΕΕ, την ώρα που οι 7 «αποβάλουν» τη Ρωσία από το G8 και η ΕΕ επιβάλλει οικονομικές κυρώσεις, την ώρα που ετοιμάζεται η ευρωαμερικανική συμφωνία για τον Διατλαντικό Συνεταιρισμό Εμπορίου και Επενδύσεων (Transatlantic Trade and Investment Partnership-ΤΤΙΡ) που περιλαμβάνει την απόλυτη παράδοση της πολιτικής και της δημοκρατίας στις πολυεθνικές εταιρείες, την ώρα που το Ευρωκοινοβούλιο επικρίνει τα καταστροφικά προγράμματα λιτότητας, την ώρα που οι τραπεζίτες επιβάλουν μια αμφιλεγόμενη τραπεζική ενοποίηση όταν είναι γνωστό πως οι ευρωτράπεζες είναι κουφάρια της τάξεως των 700-1300 δισ. ευρώ, την ώρα που ο Β. Σόιμπλε προτείνει αυτονόμηση των ευρωβουλευτών της ευρωζώνης και το Glienicker Gruppe προχωράει σε πρόταση για την οργανική ενοποίησή της, την ώρα που λαμβάνονται αποφάσεις για το Ουκρανικό Ζήτημα που έχει πολλαπλές επιπτώσεις στα ελληνικά συμφέροντα, η ελληνική κυβέρνηση τηρεί μια ιταμή και ταυτόχρονα εκκωφαντικά ύποπτη σιγή.

Δεν ενημερώνει για τίποτε τον ελληνικό λαό, ούτε για τα τεκταινόμενα, ούτε για το τι πράττει, ούτε και σε τι δεσμεύει τη χώρα. Επαρχιωτισμός; Εξάρτηση; Ανικανότητα; Ή όλα αυτά και άλλα μαζί; Και όλα αυτά ενώ έχουμε την προεδρία της ΕΕ. Είναι να αναρωτιέται κανείς πως θα ζητήσουν την ψήφο των Ελλήνων στις ευρωεκλογές;

Έχουμε ήδη επισημάνει ότι ούτε μια ερώτηση των ευρωβουλευτών της ΝΔ δεν φώτισε την ελληνική κοινή γνώμη για την κατάσταση της χώρας. Ούτε μια ερώτηση πίεσης για να χαλαρώσει ο ασφυκτικός κλοιός που οδήγησε στην ανθρωπιστική κρίση.

Κανείς δεν πληροφόρησε επίσημα τον ελληνικό λαό, τι είναι αυτή η περιβόητη «τραπεζική ένωση», τι σημαίνει για τον πολίτη και ποια είναι η θέση της ελληνικής κυβέρνησης και γιατί. Το ρωτάμε, για δύο λόγους: 1) η επικεφαλής του ενιαίου μηχανισμού εποπτείας των τραπεζών Ντανιέλ Νουί δήλωσε «να τελειώνουμε με τις τράπεζες ζόμπι» και 2)  ο αναλυτής των Financial Times, Wolfgang Münchau, προτείνει στις χώρες της ευρωζώνης να ασκήσουν βέτο  και να αρχίσουν διαπραγματεύσεις από το μηδέν μετά τις εκλογές του Μαΐου, ίσως χωρίς τη Γερμανία, η οποία έχει υιοθετήσει μια στάση στις διαπραγματεύσεις «take-it-or-leave-it».

Μήπως ξέρουμε τι σκέφτεται ο Έλληνας πρωθυπουργός για την πρόταση Σόιμπλε να δημιουργηθεί ένα ξεχωριστό ευρωκοινοβούλιο για τις χώρες της ευρωζώνης, τι θα κάνει με την δρομολογημένη δημιουργία διευθυντηρίου της ευρωζώνης, τι συμφέρει τη χώρα σε σχέση με την επερχόμενη αλλαγή της Συνθήκης της ΕΕ; Δεν ξέρουμε τίποτε. Δεν υπάρχει επίσημη πληροφόρηση, δεν υπάρχουν καθαρές θέσεις.

Δεν γνωρίζουμε ούτε ποια είναι η θέση της κυβέρνησης για τα «δημόσια αγαθά» και την «προστασία μιας αξιοπρεπούς ζωής» που συζητούνται στην Ευρώπη, δεν γνωρίζουμε τι κάνει η κυβέρνηση στα ζητήματα αγροτικής πολιτικής, του περιβάλλοντος, της ανάπτυξης όπως διαμορφώνονται στα συμβούλια των υπουργών. Ο πρωθυπουργός δεν έχει κάνει ποτέ μια μεγάλη και βαθιά ανάλυση για τα ευρωπαϊκά ζητήματα στον ελληνικό λαό. Σιγή, μυστικοπάθεια, υποτέλεια για ένα λαό που ήταν επί 30 χρόνια πρώτος στον φιλοευρωπαϊσμό του και τώρα είναι πρώτος στην αμφισβήτηση της ΕΕ. Μια σιγή που έχουν υιοθετήσει και τα κυρίαρχα ηλεκτρονικά μέσα. Οι όποιες συζητήσεις γίνονται για το παρόν και το μέλλον της Ευρώπης, γίνονται είτε από ανήσυχους πολίτες, είτε στην αριστερά.
Το μόνο που ξέρουμε είναι πως όταν ο φερόμενος ως αντικαταστάτης του κ. Στουρνάρα στο υπουργείο Οικονομικών, σύμβουλος του πρωθυπουργού, Σταύρος Παπασταύρου που συμμετείχε στις διαπραγματεύσεις με την τρόικα, είπε στον Ματίας Μορς πως «σας δίνουμε τον γάιδαρο και σεις τον κοιτάτε στα δόντια», ο Μορς –αφού πληροφορήθηκε την ερμηνεία της παροιμίας- απάντησε: «μα δεν ήρθαμε για τον γάιδαρο, ήρθαμε να πάρουμε το άλογο».

Αναρωτιέμαι λοιπόν γιατί η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ δικαιούνται ούτε μια ψήφο στις ευρωεκλογές, εκτός κι αν ψηφίζει ο κ. Μορς στην Ελλάδα…

Ένα σημαντικό ΥΓ:  Την ώρα που το κομμάτι αυτό είχε αποσταλεί στο Κουτί της Πανδώρας, διάβασα την παρέμβαση του Αντιπροέδρου της BUSINESSEUROPE Δημήτρη Δασκαλόπουλου στην Τριμερή Κοινωνική Σύνοδο Κορυφής στις Βρυξέλλες, όπου μεταξύ άλλων τόνισε: «…Η  κρίση ανέδειξε την εντεινόμενη αποξένωση ανάμεσα στις πολιτικές και οικονομικές ελίτ και τους λαούς της Ευρώπης. Πλήττει τα θεμέλια του ευρωπαϊκού εποικοδομήματος. Η απάντηση στη δομική αυτή απειλή δεν μπορεί να είναι μόνο οικονομική. Γιατί το περιεχόμενό της είναι κατ’ εξοχήν πολιτικό και κοινωνικό. Πολιτικές, λοιπόν, είναι οι καθοριστικές επιλογές και οι κοινωνίες είναι οι αποδέκτες. Με τη λιτότητα ως κυρίαρχη συνταγή και με την ανταγωνιστικότητα ως αποκλειστικό ζητούμενο, η Ευρώπη δεν μπορεί να πάει πολύ  μακριά. Όσοι είμαστε στρατευμένοι στο εγχείρημα της Ευρωπαϊκής Ένωσης χρωστάμε στους ευρωπαίους πολίτες ένα καθαρό όραμα για το μέλλον, καθαρές λύσεις για τα δομικά προβλήματα που απειλούν να εκτροχιάσουν την ευρωπαϊκή πορεία, δυναμικές απαντήσεις στις ανάγκες των ευρωπαϊκών κοινωνιών…». Αναφερόμενος στην Ελλάδα είπε: «O τόπος μας χρειάζεται πραγματική, ριζική αλλαγή. Μια αλλαγή που η κοινωνία πρέπει συνειδητά να διεκδικήσει, μια αλλαγή που μόνο η κοινωνία μπορεί να εγγυηθεί. Αλλά πρέπει να τη δει ως δικό της συμφέρον, και όχι ως έξωθεν επιβολή.  Σε αυτό, όλοι οι υπόλογοι φορείς έχουμε αποτύχει…»

Πηγή: koutipandoras.gr
 
"Σήμερα στη Βουλή ηττήθηκαν οι ρατσιστικές και ακροδεξιές πρακτικές του κ. Μπαλτάκου", έγραψε στο Twitter ο γραμματέας επικοινωνίας του ΠΑΣΟΚ Δημήτρης Καρύδης, αναφερόμενος στην ενδοκυβερνητική μάχη που δόθηκε χθες στην Βουλή, για την ρατσιστική τροπολογία. Κατατρόπωσε το ΠΑΣΟΚ τον ακροδεξιό Μπαλτάκο, που είναι γραμματέας της κυβέρνησης  και είναι γραμματέας της κυβέρνησης επειδή υπάρχει η κυβέρνηση και η κυβέρνηση υπάρχει επειδή την στηρίζει και μετέχει σε αυτήν το ΠΑΣΟΚ.

Το ΠΑΣΟΚ επεδίωκε τη συγκυβέρνηση με τη ΝΔ από τις εκλογές του Μαΐου, τότε που έκανε σφοδρότατες επιθέσεις στον ΣΥΡΙΖΑ, για να διευκολύνει τη νίκη του Σαμαρά. Μετά μπήκε στο γκουβέρνο ασμένως και παρέμεινε σε αυτό, ακόμη και όταν φάνηκε ξεκάθαρα ότι ο Σαμαράς χτίζει  σιγά-σιγά ένα ακροδεξιό καθεστώς. Παρέμεινε ακόμη κι όταν έπεσε το μαύρο στην ΕΡΤ, έμεινε μόνο του το ΠΑΣΟΚ να στηρίζει την κυβέρνηση του Σαμαρά, παρόλο που ο Βενιζέλος είχε υποσχεθεί στον Κουβέλη ότι, αν έφευγε ο ένας, θα έφευγε κι άλλος. 

Ο ένας έφυγε, ο άλλος  έμεινε. Έμεινε ο Βενιζέλος, μολονότι  γνώριζε ότι το κλείσιμο της ΕΡΤ ήταν εισήγηση του Μπαλτάκου, παρόλο που άκουγε τον Μπαλτάκο να λέει στους διαδρόμους της Βουλής ότι, αν μας ρίξουν, θα κάνουμε κυβέρνηση με βουλευτές της Χρυσής Αυγής. Παρέμεινε το ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση του Μπαλτάκου,  που ήταν ο εμπνευστής της φασίζουσας  θεωρίας των δύο άκρων. Την απέρριπτε δήθεν τη θεωρία το ΠΑΣΟΚ, στην πραγματικότητα όμως την σιγόνταρε με όποιο τρόπο μπορούσε, ακόμα θυμάμαι τον Βενιζέλο να κατηγορεί από το βήμα της Βουλής τον Τσίπρα ότι καλύπτει τους τρομοκράτες της Χαλκιδικής. 

Δύο χρόνια κυβερνάει με τον Μπαλτάκο το ΠΑΣΟΚ. Και με τον Μπαλτάκο και με τον Λαζαρίδη και με τον Βορίδη και με τον 'Αδωνη και με τον Δένδια και με τον Φαήλο, με νύχια και με δόντια στηρίζει ο Βενιζέλος την ακροδεξιά δράκα που περιβάλει τον Σαμαρά. Και για να μην τρελαθούμε εντελώς, την επίμαχη ρατσιστική τροπολογία ο Γρηγοράκος, ο υπουργός του ΠΑΣΟΚ,  την κατέθεσε. Την κατέθεσε ο Γρηγοράκος, την απέσυρε μετά το πρώτο κράξιμο και μετά την επανακατέθεσε, για να την αποσύρει και πάλι, όταν το κράξιμο έγινε αβάσταχτο. 

Την τροπολογία την απέσυρε ο Γρηγοράκος, , το περιεχόμενό της όμως δεν το απαρνήθηκε ποτέ. Έγινε παρεξήγηση είπε κι όταν επανέφερε την τροπολογία ο Μιχελάκης έχοντας τον Μπαλτάκο στο πλευρό του, ο Γρηγοράκος εξαφανίσθηκε από την Βουλή, ούτε αντίλογο άρθρωσε ούτε μάχη έδωσε. Τι μάχη να δώσει ο άνθρωπος που κατέθεσε δύο φορές την επίμαχη τροπολογία και δεν την απαρνήθηκε ποτέ; Αλλά και η υποτιθέμενη νίκη του ΠΑΣΟΚ επί του Μπαλτάκου είναι προσωρινή, σαν της γαρδένιας τον ανθό που ζει μια νύχτα μόνο. Μιλήσανε στο τηλέφωνο ο Σαμαράς με τον Βενιζέλο και είπανε να την αποσύρουν προσωρινά την τροπολογία, για να σταματήσει η φασαρία και να την ξαναφέρουν την επόμενη εβδομάδα.

Το ΠΑΣΟΚ κατατρόπωσε τον γραμματέα της κυβέρνησης που στηρίζει ή όπως θα έλεγε και ο αθυρόστομος λαός, «θύμωσε ο Αγάς και έκοψε τους αναπαραγωγικούς αδένες του».

Πηγή: avgi.gr

Γρηγοράκος- Μπαλτάκος: Σημειώσατε Χ.Α., του Γιώργου Ανανδρανιστάκη

Posted on by Unknown with
"Σήμερα στη Βουλή ηττήθηκαν οι ρατσιστικές και ακροδεξιές πρακτικές του κ. Μπαλτάκου", έγραψε στο Twitter ο γραμματέας επικοινωνίας του ΠΑΣΟΚ Δημήτρης Καρύδης, αναφερόμενος στην ενδοκυβερνητική μάχη που δόθηκε χθες στην Βουλή, για την ρατσιστική τροπολογία. Κατατρόπωσε το ΠΑΣΟΚ τον ακροδεξιό Μπαλτάκο, που είναι γραμματέας της κυβέρνησης  και είναι γραμματέας της κυβέρνησης επειδή υπάρχει η κυβέρνηση και η κυβέρνηση υπάρχει επειδή την στηρίζει και μετέχει σε αυτήν το ΠΑΣΟΚ.

Το ΠΑΣΟΚ επεδίωκε τη συγκυβέρνηση με τη ΝΔ από τις εκλογές του Μαΐου, τότε που έκανε σφοδρότατες επιθέσεις στον ΣΥΡΙΖΑ, για να διευκολύνει τη νίκη του Σαμαρά. Μετά μπήκε στο γκουβέρνο ασμένως και παρέμεινε σε αυτό, ακόμη και όταν φάνηκε ξεκάθαρα ότι ο Σαμαράς χτίζει  σιγά-σιγά ένα ακροδεξιό καθεστώς. Παρέμεινε ακόμη κι όταν έπεσε το μαύρο στην ΕΡΤ, έμεινε μόνο του το ΠΑΣΟΚ να στηρίζει την κυβέρνηση του Σαμαρά, παρόλο που ο Βενιζέλος είχε υποσχεθεί στον Κουβέλη ότι, αν έφευγε ο ένας, θα έφευγε κι άλλος. 

Ο ένας έφυγε, ο άλλος  έμεινε. Έμεινε ο Βενιζέλος, μολονότι  γνώριζε ότι το κλείσιμο της ΕΡΤ ήταν εισήγηση του Μπαλτάκου, παρόλο που άκουγε τον Μπαλτάκο να λέει στους διαδρόμους της Βουλής ότι, αν μας ρίξουν, θα κάνουμε κυβέρνηση με βουλευτές της Χρυσής Αυγής. Παρέμεινε το ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση του Μπαλτάκου,  που ήταν ο εμπνευστής της φασίζουσας  θεωρίας των δύο άκρων. Την απέρριπτε δήθεν τη θεωρία το ΠΑΣΟΚ, στην πραγματικότητα όμως την σιγόνταρε με όποιο τρόπο μπορούσε, ακόμα θυμάμαι τον Βενιζέλο να κατηγορεί από το βήμα της Βουλής τον Τσίπρα ότι καλύπτει τους τρομοκράτες της Χαλκιδικής. 

Δύο χρόνια κυβερνάει με τον Μπαλτάκο το ΠΑΣΟΚ. Και με τον Μπαλτάκο και με τον Λαζαρίδη και με τον Βορίδη και με τον 'Αδωνη και με τον Δένδια και με τον Φαήλο, με νύχια και με δόντια στηρίζει ο Βενιζέλος την ακροδεξιά δράκα που περιβάλει τον Σαμαρά. Και για να μην τρελαθούμε εντελώς, την επίμαχη ρατσιστική τροπολογία ο Γρηγοράκος, ο υπουργός του ΠΑΣΟΚ,  την κατέθεσε. Την κατέθεσε ο Γρηγοράκος, την απέσυρε μετά το πρώτο κράξιμο και μετά την επανακατέθεσε, για να την αποσύρει και πάλι, όταν το κράξιμο έγινε αβάσταχτο. 

Την τροπολογία την απέσυρε ο Γρηγοράκος, , το περιεχόμενό της όμως δεν το απαρνήθηκε ποτέ. Έγινε παρεξήγηση είπε κι όταν επανέφερε την τροπολογία ο Μιχελάκης έχοντας τον Μπαλτάκο στο πλευρό του, ο Γρηγοράκος εξαφανίσθηκε από την Βουλή, ούτε αντίλογο άρθρωσε ούτε μάχη έδωσε. Τι μάχη να δώσει ο άνθρωπος που κατέθεσε δύο φορές την επίμαχη τροπολογία και δεν την απαρνήθηκε ποτέ; Αλλά και η υποτιθέμενη νίκη του ΠΑΣΟΚ επί του Μπαλτάκου είναι προσωρινή, σαν της γαρδένιας τον ανθό που ζει μια νύχτα μόνο. Μιλήσανε στο τηλέφωνο ο Σαμαράς με τον Βενιζέλο και είπανε να την αποσύρουν προσωρινά την τροπολογία, για να σταματήσει η φασαρία και να την ξαναφέρουν την επόμενη εβδομάδα.

Το ΠΑΣΟΚ κατατρόπωσε τον γραμματέα της κυβέρνησης που στηρίζει ή όπως θα έλεγε και ο αθυρόστομος λαός, «θύμωσε ο Αγάς και έκοψε τους αναπαραγωγικούς αδένες του».

Πηγή: avgi.gr
«Η συγκυβέρνηση και η διαπλοκή παίζουν τα ρέστα τους με μέτρα στο σκοτάδι, με το νέο μνημόνιο στο συρτάρι το οποίο, όπως είπε, το έχουν έτοιμο, στο αγγλικό πρωτότυπο και θα το εμφανίσουν μετά τις εκλογές». Τα παραπάνω υπογράμμισε ο Αλέξης Τσίπρας, μιλώντας στο διεθνές συνέδριο που διοργάνωσε το Ίδρυμα «Ρόζα Λούξεμπουργκ» σε συνεργασία με το Ινστιτούτο «Νίκος Πουλαντζάς» και το «Transform Europe» με θέμα: «Η αριστερά στην κυβέρνηση- τι, γιατί και πώς».

Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ υποσχέθηκε πως μια κυβέρνηση του κόμματός του δε δεσμεύεται από καμία συμφωνία, προφορική ή γραπτή, μεταξύ της σημερινής κυβέρνησης και της τρόικας. Κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, τόνισε ο κ. Τσίπρας, σημαίνει λαϊκή εντολή για τέλος στη λιτότητα και τα μνημόνια: «Και στις δημοκρατίες, η εντολή του λαού δεν παραβιάζεται και δεν παραχαράσσεται».

Αναλύοντας τη σημασία των επικείμενων ευρωεκλογών ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ αφενός εκτίμησε ότι «οι εκλογές είναι κοντά» αφετέρου δε, τόνισε ότι «οι εκλογές αυτές θα είναι εξαιρετικά κρίσιμες και για την Ελλάδα και για την Ευρώπη και στις εκλογές αυτές θα νικήσει για πρώτη φορά η αριστερά στην Ελλάδα, ανοίγοντας τον δρόμο, δείχνοντας τον δρόμο σε όλη την Ευρώπη».

Αφού σημείωσε πως η διεκδίκηση της ανάπτυξης είναι υπόθεση όλων μας, σημείωσε πως ο ΣΥΡΙΖΑ θα διεκδικήσει:

α) Την αναδρομική απευθείας αναχρηματοδότηση των τραπεζών από τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας, έτσι ώστε, τα αντίστοιχα ποσά να εξαιρεθούν από το δημόσιο χρέος των χωρών.

β) Την πραγματοποίηση της πρότασης του ΣΥΡΙΖΑ για «Ευρωπαϊκή Διάσκεψη για το Χρέος.

Για να τεθεί ο ρόλος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας ως δανειστή ύστατης καταφυγής.

Στο μεταξύ, σφοδρή επίθεση κατά της κυβέρνησης εξαπέλυσε ο κ. Τσίπρας και στο πλαίσιο επίσκεψης που πραγματοποίησε στα Γιάννενα το Σάββατο.

Διαβάστε τη δήλωση του κ. Τσίπρα:

«Σήμερα, η κυβέρνηση γυρνάει τη χώρα στο 1911. Το 1911 θεσπίστηκε η μονιμότητα στο δημόσιο και σήμερα θα ξαναγυρίσουμε στις πλατείες Κλαυθμώνος, σε εκείνες τις εποχές όπου οι εκάστοτε κυβερνήσεις απέλυαν αυτούς που δεν τους ήταν αρεστοί. Θα γυρίσουμε σε εποχές όπου η εργασία συνολικά δεν θα είναι δικαίωμα, αλλά θα είναι πολυτέλεια.

Και, βεβαίως, σήμερα εμείς βρισκόμαστε στο πλευρό των χιλιάδων συμπολιτών μας, ανθρώπων με  ανελαστικές υποχρεώσεις που βλέπουν τη ζωή τους να αλλάζει. Με τους σχολικούς φύλακες, τους εκπαιδευτικούς στα επαγγελματικά σχολεία, με τους εργαζόμενους στους Δήμους, με τους γιατρούς ΕΟΠΥΥ, με όλους όσους σήμερα σταματούν να πληρώνονται και εντάσσονται κι αυτοί στους δεκάδες χιλιάδες, στα εκατομμύρια των ανέργων που είναι αποτέλεσμα αυτής της καταστροφικής πολιτικής του μνημονίου.

Θα ήθελα, όμως, να πω ότι σήμερα είναι μια μέρα που πέφτουν οι μάσκες. Δεν υπάρχει πια κανείς που να μην καταλαβαίνει τι ακριβώς κάνει αυτή η κυβέρνηση και ποια συμφέροντα εξυπηρετεί.

Η υπόθεση του γάλακτος είναι χαρακτηριστική. Ο κ. Σαμαράς και ο κ. Βενιζέλος υπηρετούν συγκεκριμένα συμφέροντα. Είναι ταγοί πολυεθνικών συμφερόντων, συμφερόντων των καρτέλ του γάλακτος στην Ευρώπη. Και, ταυτόχρονα, είναι και νεκροθάφτες της Ελλάδας της παραγωγής και της δημιουργίας. Της Ελλάδας που μπορεί να αγωνιστεί και μέσα από τη δική της παραγωγή για να κρατηθεί στα πόδια της με τις δικές της δυνάμεις. Δεν υπάρχει πια καμιά αμφιβολία ότι αυτό που θέλουν να κάνουν είναι  να διαλύσουν τον παραγωγικό ιστό και να ευνοήσουν ορισμένους μεταπράτες και εισαγωγείς, να ευνοήσουν πολυεθνικά συμφέροντα και στο χώρο του γάλακτος.

Νομίζω ότι πλέον κάθε βουλευτής και βουλευτίνα δεν έχουν κανένα ελαφρυντικό. Είναι στιγμές που αυτό που μετράει είναι το καθήκον απέναντι στην κοινωνία, στο λαό, στην πατρίδα και όχι το μικροκομματικό συμφέρον. Άλλωστε, είναι πολύ κοντά η κρίση του λαού.

Εμείς, σε κάθε περίπτωση, θα καλωσορίσουμε κάθε διαφοροποίηση, προκειμένου να μην μπει οριστικά ταφόπλακα στην Ελλάδα της παραγωγής και της δημιουργίας.

Ερώτηση δημοσιογράφου: Ποια είναι τα περιθώρια των συνδυασμών που υποστηρίζει ο ΣΥΡΙΖΑ στις αυτοδιοικητικές εκλογές να λειτουργήσουν και να εφαρμόσουν τις αντι-μνημονιακές πολιτικές στην αυτοδιοίκηση σε περίπτωση που δεν έχουμε πρόωρες εκλογές και η κυβέρνηση θα συνεχίσει να είναι αυτό το δίπολο που έχουμε σήμερα;

Αλ. Τσίπρας: Κάθε νίκη είναι σημαντική. Η κάθε δημοτική αρχή που θα έχει συμβούλια και δημάρχους αγωνιστές που θα βρίσκονται στο πλευρό του λαού μας θα είναι ένα σημαντικό θετικό βήμα. Εμείς, όμως, ευελπιστούμε ότι αυτή η τριπλή εκλογική αναμέτρηση θα είναι η αρχή του τέλους των κυβερνήσεων του μνημονίου και η αρχής μιας μεγάλης ανατροπής για την Ελλάδα και την Ευρώπη.

Πηγή: koutipandoras.gr

«Το τρίτο μνημόνιο είναι ήδη γραμμένο στα αγγλικά»

Posted on by Unknown with
«Η συγκυβέρνηση και η διαπλοκή παίζουν τα ρέστα τους με μέτρα στο σκοτάδι, με το νέο μνημόνιο στο συρτάρι το οποίο, όπως είπε, το έχουν έτοιμο, στο αγγλικό πρωτότυπο και θα το εμφανίσουν μετά τις εκλογές». Τα παραπάνω υπογράμμισε ο Αλέξης Τσίπρας, μιλώντας στο διεθνές συνέδριο που διοργάνωσε το Ίδρυμα «Ρόζα Λούξεμπουργκ» σε συνεργασία με το Ινστιτούτο «Νίκος Πουλαντζάς» και το «Transform Europe» με θέμα: «Η αριστερά στην κυβέρνηση- τι, γιατί και πώς».

Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ υποσχέθηκε πως μια κυβέρνηση του κόμματός του δε δεσμεύεται από καμία συμφωνία, προφορική ή γραπτή, μεταξύ της σημερινής κυβέρνησης και της τρόικας. Κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, τόνισε ο κ. Τσίπρας, σημαίνει λαϊκή εντολή για τέλος στη λιτότητα και τα μνημόνια: «Και στις δημοκρατίες, η εντολή του λαού δεν παραβιάζεται και δεν παραχαράσσεται».

Αναλύοντας τη σημασία των επικείμενων ευρωεκλογών ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ αφενός εκτίμησε ότι «οι εκλογές είναι κοντά» αφετέρου δε, τόνισε ότι «οι εκλογές αυτές θα είναι εξαιρετικά κρίσιμες και για την Ελλάδα και για την Ευρώπη και στις εκλογές αυτές θα νικήσει για πρώτη φορά η αριστερά στην Ελλάδα, ανοίγοντας τον δρόμο, δείχνοντας τον δρόμο σε όλη την Ευρώπη».

Αφού σημείωσε πως η διεκδίκηση της ανάπτυξης είναι υπόθεση όλων μας, σημείωσε πως ο ΣΥΡΙΖΑ θα διεκδικήσει:

α) Την αναδρομική απευθείας αναχρηματοδότηση των τραπεζών από τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας, έτσι ώστε, τα αντίστοιχα ποσά να εξαιρεθούν από το δημόσιο χρέος των χωρών.

β) Την πραγματοποίηση της πρότασης του ΣΥΡΙΖΑ για «Ευρωπαϊκή Διάσκεψη για το Χρέος.

Για να τεθεί ο ρόλος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας ως δανειστή ύστατης καταφυγής.

Στο μεταξύ, σφοδρή επίθεση κατά της κυβέρνησης εξαπέλυσε ο κ. Τσίπρας και στο πλαίσιο επίσκεψης που πραγματοποίησε στα Γιάννενα το Σάββατο.

Διαβάστε τη δήλωση του κ. Τσίπρα:

«Σήμερα, η κυβέρνηση γυρνάει τη χώρα στο 1911. Το 1911 θεσπίστηκε η μονιμότητα στο δημόσιο και σήμερα θα ξαναγυρίσουμε στις πλατείες Κλαυθμώνος, σε εκείνες τις εποχές όπου οι εκάστοτε κυβερνήσεις απέλυαν αυτούς που δεν τους ήταν αρεστοί. Θα γυρίσουμε σε εποχές όπου η εργασία συνολικά δεν θα είναι δικαίωμα, αλλά θα είναι πολυτέλεια.

Και, βεβαίως, σήμερα εμείς βρισκόμαστε στο πλευρό των χιλιάδων συμπολιτών μας, ανθρώπων με  ανελαστικές υποχρεώσεις που βλέπουν τη ζωή τους να αλλάζει. Με τους σχολικούς φύλακες, τους εκπαιδευτικούς στα επαγγελματικά σχολεία, με τους εργαζόμενους στους Δήμους, με τους γιατρούς ΕΟΠΥΥ, με όλους όσους σήμερα σταματούν να πληρώνονται και εντάσσονται κι αυτοί στους δεκάδες χιλιάδες, στα εκατομμύρια των ανέργων που είναι αποτέλεσμα αυτής της καταστροφικής πολιτικής του μνημονίου.

Θα ήθελα, όμως, να πω ότι σήμερα είναι μια μέρα που πέφτουν οι μάσκες. Δεν υπάρχει πια κανείς που να μην καταλαβαίνει τι ακριβώς κάνει αυτή η κυβέρνηση και ποια συμφέροντα εξυπηρετεί.

Η υπόθεση του γάλακτος είναι χαρακτηριστική. Ο κ. Σαμαράς και ο κ. Βενιζέλος υπηρετούν συγκεκριμένα συμφέροντα. Είναι ταγοί πολυεθνικών συμφερόντων, συμφερόντων των καρτέλ του γάλακτος στην Ευρώπη. Και, ταυτόχρονα, είναι και νεκροθάφτες της Ελλάδας της παραγωγής και της δημιουργίας. Της Ελλάδας που μπορεί να αγωνιστεί και μέσα από τη δική της παραγωγή για να κρατηθεί στα πόδια της με τις δικές της δυνάμεις. Δεν υπάρχει πια καμιά αμφιβολία ότι αυτό που θέλουν να κάνουν είναι  να διαλύσουν τον παραγωγικό ιστό και να ευνοήσουν ορισμένους μεταπράτες και εισαγωγείς, να ευνοήσουν πολυεθνικά συμφέροντα και στο χώρο του γάλακτος.

Νομίζω ότι πλέον κάθε βουλευτής και βουλευτίνα δεν έχουν κανένα ελαφρυντικό. Είναι στιγμές που αυτό που μετράει είναι το καθήκον απέναντι στην κοινωνία, στο λαό, στην πατρίδα και όχι το μικροκομματικό συμφέρον. Άλλωστε, είναι πολύ κοντά η κρίση του λαού.

Εμείς, σε κάθε περίπτωση, θα καλωσορίσουμε κάθε διαφοροποίηση, προκειμένου να μην μπει οριστικά ταφόπλακα στην Ελλάδα της παραγωγής και της δημιουργίας.

Ερώτηση δημοσιογράφου: Ποια είναι τα περιθώρια των συνδυασμών που υποστηρίζει ο ΣΥΡΙΖΑ στις αυτοδιοικητικές εκλογές να λειτουργήσουν και να εφαρμόσουν τις αντι-μνημονιακές πολιτικές στην αυτοδιοίκηση σε περίπτωση που δεν έχουμε πρόωρες εκλογές και η κυβέρνηση θα συνεχίσει να είναι αυτό το δίπολο που έχουμε σήμερα;

Αλ. Τσίπρας: Κάθε νίκη είναι σημαντική. Η κάθε δημοτική αρχή που θα έχει συμβούλια και δημάρχους αγωνιστές που θα βρίσκονται στο πλευρό του λαού μας θα είναι ένα σημαντικό θετικό βήμα. Εμείς, όμως, ευελπιστούμε ότι αυτή η τριπλή εκλογική αναμέτρηση θα είναι η αρχή του τέλους των κυβερνήσεων του μνημονίου και η αρχής μιας μεγάλης ανατροπής για την Ελλάδα και την Ευρώπη.

Πηγή: koutipandoras.gr
Ας ξεκινήσουμε από την αιτία του κακού. Από αυτό που οι εγκληματολόγοι θα ονόμαζαν κίνητρο. Η ομάδα των ορκωτών λογιστών η οποία ορίστηκε με βάση τον νόμο 4065/2012, να ελέγξει αναδρομικά το πόθεν έσχες όσων διετέλεσαν υπουργοί από το 1974 ως σήμερα, εντόπισε μια μεγάλη τρύπα στο Πόθεν Έσχες πολύ γνωστού πολιτικού και υπουργού της κυβέρνησης. Οι τραπεζικές του καταθέσεις δεν αντιστοιχούν ούτε στα εισοδήματά του, ούτε σε όσα έλεγε πως έχει ως εισοδήματα ούτε στην... προίκα του. Η ομάδα, έστειλε λοιπόν στις Τράπεζες, αίτημα να ανοίξει η ροή των λογαριασμών του, δηλαδή να δοθούν τα στοιχεία που δείχνουν την κίνηση του χρήματος.

Την είδηση αυτή δημοσιεύσαμε στις 26 Φεβρουαρίου με τον τίτλο «Λαβράκι στο Πόθεν Έσχες». Δεν δημοσιεύσαμε όνομα, όχι γιατί δεν ήταν έγκυρη η πληροφορία, αλλά γιατί μπορούν αν θελήσουν να προχωρήσουν σε έναν αποσπασματικό έλεγχο του Πόθεν Έσχες, ο οποίος θα δείξει πως όλα είναι καλά και έτσι έπρεπε να σηκώσουμε όλο το νομικό βάρος μιας απόδειξης που είναι χαμένη σε χαρτιά που δεν θα μας παραδώσουν καν.

Η πρώτη επιβεβαίωση πως είχαμε δίκιο, είχε έρθει από διαρροές και δημοσιεύματα μερικές μέρες μετά. Το σύστημα προφανώς σε ταραχή, άρχισε να διαρρέει μέσω δημοσιογράφων του pay roll, πως ο αναδρομικός έλεγχος για το Πόθεν Έσχες, ήταν ασύμφορος οικονομικά και με αμφίβολα αποτελέσματα.

Δημιουργούσαν δηλαδή τις επικοινωνιακές προϋποθέσεις για την κατάργησή του. Δημοσιοποιήσαμε και αυτή τη μεθόδευση.

Το επόμενο βήμα ήταν να επικοινωνήσουμε επισήμως με τον Πρόεδρο της Επιτροπής Ελέγχου Πόθεν Έσχες της Βουλής Γ. Καλατζή και να ζητήσουμε επισήμως τη θέση του τρία πράγματα:  1. αν υπάρχουν ευρήματα στο Πόθεν Έσχες που εκθέτουν σημαίνων κυβερνητικό στέλεχος, 2. αν θα ανακοινωθούν τα αποτελέσματα του ελέγχου όπως ορίζει ο νόμος και 3. γιατί δεν συνεδριάζει επί μήνες η Επιτροπή της οποίας είναι Πρόεδρος. Ο κύριος Καλατζής δεν θέλησε να μας απαντήσει. Μερικές όμως μέρες μετά, σε ένα νομοσχέδιο που αφορούσε την ΕΛΑΣ, η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ (βουλευτές Ι. Κεφαλογιάννης και Χρ. Γκόκας αντίστοιχα) κατέθεσαν τροπολογία η οποία αφορούσε τον αναδρομικό έλεγχο του Πόθεν Έσχες. Η τροπολογία προέβλεπε κατάργηση του ελέγχου για περίοδο δύο χρόνων πριν την ανάληψη της υπουργίας την οποία προέβλεπε ο νόμος και ήταν απαραίτητος για να βγουν συμπεράσματα, παράταση του ελέγχου του οποίου έπρεπε ήδη να έχουν ανακοινωθεί τα αποτελέσματα για έξι μήνες ακόμη και ελαχιστοποίηση των ποινών όσων πιαστούν με ανακριβές Πόθεν Έσχες.

Η προσπάθεια να περάσουν αυτή την τροπολογία ήταν μια δεύτερη επιβεβαίωση όσων είχαμε γράψει. Η προσπάθεια να περάσει η τροπολογία χωρίς να έχει ενημερωθεί και χωρίς να έχει συνεδριάσει η Επιτροπή για τον Έλεγχο του Πόθεν Έσχες, προκάλεσε την αντίδραση του πρώην Προέδρου της Βουλής Απόστολου Κακλαμάνη και του Κοινοβουλευτικού Εκπροσώπου του ΣΥΡΙΖΑ, Δημήτρη Παπαδημούλη. Και οι δυο τους είχαν στείλει γραπτά αιτήματα στην Επιτροπή ζητώντας ενημέρωση και εξηγήσεις για την εξέλιξη του ελέγχου.

Μετά τον θόρυβο η τροπολογία αποσύρθηκε.

Στις 20 Μαρτίου όμως, η τροπολογία επανήλθε εκπρόθεσμα και ψηφίστηκε από το ΠΑΣΟΚ (με εξαίρεση τον Απόστολο Κακλαμάνη) και τη ΝΔ, πέρα από κάθε έννοια Κοινοβουλευτικής λειτουργίας και νομιμότητας. Η συγκυβέρνηση εκμεταλλεύτηκε μάλλον τη σύγχυση που έχει δημιουργηθεί από την προσπάθειά της να περάσει διάφορες τροπολογίες-ντροπολογίες το τελευταίο διάστημα, για να περάσει και την επίμαχη. Η κοινή γνώμη αδυνατεί πια να καταλάβει για ποιά τροπολογία γίνεται θόρυβος και αγνοεί πως πρόκειται για μπαράζ τροπολογιών που τακτοποιούν “εκκρεμότητες” και παρανομίες.

Από την Πέμπτη, ένας νόμος που ψηφίστηκε ομόφωνα από τη Βουλή και αφορά τον δικαιολογημένο έλεγχο του πόθεν Έσχες υπουργών, έχει ακυρωθεί με μια τροπολογία που ψηφίστηκε μαύρα μεσάνυχτα από αυτούς που είχαν ψηφίσει το νόμο. Χωρίς να δοθεί καμιά εξήγηση, χωρίς να τηρηθούν ακόμη και αυτά τα κοινοβουλευτικά προσχήματα. Το όνομα του υπουργού που συγκαλύπτει η νέα τροπολογία, εξηγεί γιατί επιλέγεται το κοινοβουλευτικό πραξικόπημα ενάντια σε κάτι που είναι λογικό και αναγκαίο. Και μια που ακόμη δεν έχει ποινικοποιηθεί το να απευθύνεται κάποιος στην ευστροφία του αναγνώστη, πρόκειται για υπουργό στυλοβάτη της κυβέρνησης, ο οποίος έχει κάνει καριέρα νομοθετώντας υπέρ της διαπλοκής και αποτελεί σίγουρα χοντρό λαβράκι που θα πέσει στα χέρια των εισαγγελέων αν δεν εκλεγεί αυτή τη φορά.

Τι δεν καταλαβαίνεις;

Πηγή: koutipandoras.gr

Τι δεν καταλαβαίνεις; του Κώστα Βαξεβάνη

Posted on by Unknown with
Ας ξεκινήσουμε από την αιτία του κακού. Από αυτό που οι εγκληματολόγοι θα ονόμαζαν κίνητρο. Η ομάδα των ορκωτών λογιστών η οποία ορίστηκε με βάση τον νόμο 4065/2012, να ελέγξει αναδρομικά το πόθεν έσχες όσων διετέλεσαν υπουργοί από το 1974 ως σήμερα, εντόπισε μια μεγάλη τρύπα στο Πόθεν Έσχες πολύ γνωστού πολιτικού και υπουργού της κυβέρνησης. Οι τραπεζικές του καταθέσεις δεν αντιστοιχούν ούτε στα εισοδήματά του, ούτε σε όσα έλεγε πως έχει ως εισοδήματα ούτε στην... προίκα του. Η ομάδα, έστειλε λοιπόν στις Τράπεζες, αίτημα να ανοίξει η ροή των λογαριασμών του, δηλαδή να δοθούν τα στοιχεία που δείχνουν την κίνηση του χρήματος.

Την είδηση αυτή δημοσιεύσαμε στις 26 Φεβρουαρίου με τον τίτλο «Λαβράκι στο Πόθεν Έσχες». Δεν δημοσιεύσαμε όνομα, όχι γιατί δεν ήταν έγκυρη η πληροφορία, αλλά γιατί μπορούν αν θελήσουν να προχωρήσουν σε έναν αποσπασματικό έλεγχο του Πόθεν Έσχες, ο οποίος θα δείξει πως όλα είναι καλά και έτσι έπρεπε να σηκώσουμε όλο το νομικό βάρος μιας απόδειξης που είναι χαμένη σε χαρτιά που δεν θα μας παραδώσουν καν.

Η πρώτη επιβεβαίωση πως είχαμε δίκιο, είχε έρθει από διαρροές και δημοσιεύματα μερικές μέρες μετά. Το σύστημα προφανώς σε ταραχή, άρχισε να διαρρέει μέσω δημοσιογράφων του pay roll, πως ο αναδρομικός έλεγχος για το Πόθεν Έσχες, ήταν ασύμφορος οικονομικά και με αμφίβολα αποτελέσματα.

Δημιουργούσαν δηλαδή τις επικοινωνιακές προϋποθέσεις για την κατάργησή του. Δημοσιοποιήσαμε και αυτή τη μεθόδευση.

Το επόμενο βήμα ήταν να επικοινωνήσουμε επισήμως με τον Πρόεδρο της Επιτροπής Ελέγχου Πόθεν Έσχες της Βουλής Γ. Καλατζή και να ζητήσουμε επισήμως τη θέση του τρία πράγματα:  1. αν υπάρχουν ευρήματα στο Πόθεν Έσχες που εκθέτουν σημαίνων κυβερνητικό στέλεχος, 2. αν θα ανακοινωθούν τα αποτελέσματα του ελέγχου όπως ορίζει ο νόμος και 3. γιατί δεν συνεδριάζει επί μήνες η Επιτροπή της οποίας είναι Πρόεδρος. Ο κύριος Καλατζής δεν θέλησε να μας απαντήσει. Μερικές όμως μέρες μετά, σε ένα νομοσχέδιο που αφορούσε την ΕΛΑΣ, η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ (βουλευτές Ι. Κεφαλογιάννης και Χρ. Γκόκας αντίστοιχα) κατέθεσαν τροπολογία η οποία αφορούσε τον αναδρομικό έλεγχο του Πόθεν Έσχες. Η τροπολογία προέβλεπε κατάργηση του ελέγχου για περίοδο δύο χρόνων πριν την ανάληψη της υπουργίας την οποία προέβλεπε ο νόμος και ήταν απαραίτητος για να βγουν συμπεράσματα, παράταση του ελέγχου του οποίου έπρεπε ήδη να έχουν ανακοινωθεί τα αποτελέσματα για έξι μήνες ακόμη και ελαχιστοποίηση των ποινών όσων πιαστούν με ανακριβές Πόθεν Έσχες.

Η προσπάθεια να περάσουν αυτή την τροπολογία ήταν μια δεύτερη επιβεβαίωση όσων είχαμε γράψει. Η προσπάθεια να περάσει η τροπολογία χωρίς να έχει ενημερωθεί και χωρίς να έχει συνεδριάσει η Επιτροπή για τον Έλεγχο του Πόθεν Έσχες, προκάλεσε την αντίδραση του πρώην Προέδρου της Βουλής Απόστολου Κακλαμάνη και του Κοινοβουλευτικού Εκπροσώπου του ΣΥΡΙΖΑ, Δημήτρη Παπαδημούλη. Και οι δυο τους είχαν στείλει γραπτά αιτήματα στην Επιτροπή ζητώντας ενημέρωση και εξηγήσεις για την εξέλιξη του ελέγχου.

Μετά τον θόρυβο η τροπολογία αποσύρθηκε.

Στις 20 Μαρτίου όμως, η τροπολογία επανήλθε εκπρόθεσμα και ψηφίστηκε από το ΠΑΣΟΚ (με εξαίρεση τον Απόστολο Κακλαμάνη) και τη ΝΔ, πέρα από κάθε έννοια Κοινοβουλευτικής λειτουργίας και νομιμότητας. Η συγκυβέρνηση εκμεταλλεύτηκε μάλλον τη σύγχυση που έχει δημιουργηθεί από την προσπάθειά της να περάσει διάφορες τροπολογίες-ντροπολογίες το τελευταίο διάστημα, για να περάσει και την επίμαχη. Η κοινή γνώμη αδυνατεί πια να καταλάβει για ποιά τροπολογία γίνεται θόρυβος και αγνοεί πως πρόκειται για μπαράζ τροπολογιών που τακτοποιούν “εκκρεμότητες” και παρανομίες.

Από την Πέμπτη, ένας νόμος που ψηφίστηκε ομόφωνα από τη Βουλή και αφορά τον δικαιολογημένο έλεγχο του πόθεν Έσχες υπουργών, έχει ακυρωθεί με μια τροπολογία που ψηφίστηκε μαύρα μεσάνυχτα από αυτούς που είχαν ψηφίσει το νόμο. Χωρίς να δοθεί καμιά εξήγηση, χωρίς να τηρηθούν ακόμη και αυτά τα κοινοβουλευτικά προσχήματα. Το όνομα του υπουργού που συγκαλύπτει η νέα τροπολογία, εξηγεί γιατί επιλέγεται το κοινοβουλευτικό πραξικόπημα ενάντια σε κάτι που είναι λογικό και αναγκαίο. Και μια που ακόμη δεν έχει ποινικοποιηθεί το να απευθύνεται κάποιος στην ευστροφία του αναγνώστη, πρόκειται για υπουργό στυλοβάτη της κυβέρνησης, ο οποίος έχει κάνει καριέρα νομοθετώντας υπέρ της διαπλοκής και αποτελεί σίγουρα χοντρό λαβράκι που θα πέσει στα χέρια των εισαγγελέων αν δεν εκλεγεί αυτή τη φορά.

Τι δεν καταλαβαίνεις;

Πηγή: koutipandoras.gr
Η ελπίδα είναι το τελευταίο δώρο που βγήκε από το κουτί της Πανδώρας, ως ύστατη παρηγοριά αλλά και ακολουθώντας όλα τα ανθρώπινα βάσανα που βρίσκονταν θαμμένα μαζί της στα αιώνια σκοτάδια της άγνοιας, ένας μύθος που έχει ιδιαίτερα πικρό νόημα, αλλά και επί της παρούσης αποτελεί μια αστεία σύμπτωση, λόγω της ονομασίας του ιστότοπου στον οποίο δημοσιεύεται το παρόν άρθρο.

Η ελπίδα λοιπόν είναι συνάρτηση του κακού. Ως εκ τούτου είναι επικίνδυνη, δηλητηριώδης και ύπουλη επειδή, αντί να μάχεται κατά μέτωπο το κακό, μεταφέρει την έννοια της αλλαγής στο μέλλον, δηλαδή σε εκείνη την φαντασιακή διάσταση που ουδόλως έχει σχέση με την πραγματικότητα, αφού η τελευταία εκτυλίσσεται μόνο στο εδώ και τώρα, ποτέ στο πριν, ποτέ στο μετά - μόνο αυτή τη στιγμή μπορεί να υπάρξει το οτιδήποτε, και ειδικότερα η δράση.

Μεταθέτοντας την αλλαγή, την δράση, την ευθύνη, το κόστος και την επιλογή του να δράσουμε στο αύριο, στο μεθαύριο, στο παραμεθαύριο ονειρευόμαστε - κάτι που απαιτεί είτε βαθύ ύπνο, είτε υπνοβασία, αμφότερες καταστάσεις που μας καθιστούν εύκολα θύματα.

Η ύπνωση μπορεί να επέρχεται από κούραση, ψυχική και σωματική, αλλά και να υποβοηθείται από υπνωτιστές που γνωρίζουν την τέχνη του προγραμματισμού εγκεφάλου και της νάρκωσης, ή έστω της καταστολής αντιδράσεων, σε επιστημονικά επίπεδα. Όσοι ασχολούνται με την παραγωγή περιεχομένου για την τηλεόραση το γνωρίζουν καλά αυτό – ο πρώτος στόχος κάθε τηλεοπτικής εικόνας  είναι να καλλιεργεί την ψευδαίσθηση μιας πραγματικότητας που είναι προτιμότερη από εκείνην που περιβάλλει άμεσα τον τηλεθεατή. Αλλιώς, το ακροατήριο δεν διασκεδάζει.

Διασκέδαση σημαίνει να σκορπάς τις έγνοιες σου – προσοχή, όχι να γλιτώνεις από αυτές ή να βρίσκεις λύσεις, αλλά να τις απομακρύνεις προσωρινά μέχρι να επιστρέψουν, δριμύτερες, να σε ταλανίσουν. Διασκέδαση είναι η ανάπαυλα που επιτρέπει στον βασανισμένο να επιζεί ώστε ο βασανιστής να μπορεί να συνεχίζει το έργο του. Ποιος άλλος λόγος να κάθεσαι μπροστά σε μια οθόνη αν δεν διασκεδάζεις?

Το άλλοθι της κριτικής ενημέρωσης ή της αξιόλογης πληροφόρησης εξανεμίζεται μόλις κάποιος κάνει τον απλό συνειρμό ότι καμία ιδιωτική επιχείρηση δεν μεταδίδει οτιδήποτε θα μπορούσε να βλάψει τα συμφέροντα της. Τα πάντα επί της οθόνης προβάλλονται μόνο επειδή εξυπηρετούν, όσο πιο άμεσα γίνεται, τους στόχους και τα κέρδη των ιδιοκτητών των καναλιών που προβάλλουν αυτά που βλέπει ο οποιοσδήποτε τηλεθεατής. Είναι μια βιτρίνα ενός μαγαζιού, μια σκηνή θεάτρου σκιών, ένα κουκλοθέατρο, μια αυτοσχεδιαστική παράσταση με πολύ συγκεκριμένες παραμέτρους.

Σε μια χώρα σαν την Ελλάδα, στην οποία η ιδιωτική τηλεόραση μονοπωλεί τον δημόσιο λόγο περί πολιτικής και κοινωνίας, επί της ουσίας ορίζοντας ολοκληρωτικά τις εννοιολογικές σταθερές και άρα νοηματοδοτώντας τυραννικά την δημόσια ζωής, είναι φυσικό κάποια στιγμή να επέλθει το στάδιο κατά τον οποίο η ιδιωτική τηλεόραση θα ορίζει και τα φυσικά πρόσωπα που παράγουν και εκφέρουν πολιτική.

Το ότι αυτά τα πολιτικά πρόσωπα που ήδη δημιουργούνται στα πειραματικά εργαστήρια των τηλεοπτικών στούντιο είναι ταυτισμένα με τα συμφέροντα των τηλεοπτικών επιχειρήσεων που τα προβάλλουν είναι αυτονόητο, αφού πλέον γεννιούνται από τους κόλπους των υπαλλήλων που έχουν δώσει επί σειρά ετών τα διαπιστευτήρια πειθήνιας υποταγής στα κανάλια που τους έφεραν στο προσκήνιο, λυτρώνοντας τους από την ασημαντότητα στην οποία θα ήταν καταδικασμένα.

Το πείραμα της κατασκευής εικονικής πολιτικής πραγματικότητας έχει διεξαχθεί ήδη πολλάκις στην Ελλάδα και έχει πετύχει πέρα από κάθε προσδοκία, ξεπερνώντας πια την πρώιμη εποχή του Γιώργου Καρατζαφέρη, που πρώτος ξεκίνησε να ριζώνει στην συνείδηση του νοητικά κατεστραμμένου τηλεθεατή μέσω πρόχειρων και εν πολλοίς παραληρηματικών εκπομπών.

Μέχρι την βαθιά προσβλητική για κάθε αξιοπρεπή άνθρωπο υπουργοποίηση του αχαρακτήριστου τηλεπλασιέ, είναι πια πολλοί και όχι οι εξαιρέσεις εκείνοι οι χαμερπείς τυχοδιώκτες που διεκδικούν δημόσια ύπαρξη και εξουσία διά μέσου της υποστήριξης τους από ιδιωτικές τηλεοπτικές επιχειρήσεις.

Χαρακτηριστική περίπτωση επίδειξης τηλεοπτικής δύναμης επί της πολιτικής σκηνής της χώρας είναι η εκστρατεία αποθέωσης και αποκαθήλωσης που παρακολουθήσαμε με στόχο την Χρυσή Αυγή. Η Ναζιστική οργάνωση γκρεμίστηκε σχεδόν εν μια νυκτί από τα ίδια τα τηλεοπτικά ιερατεία που την καθιέρωσαν, μόνο και μόνο ώστε αυτά να διατρανώσουν την ικανότητα τους στο να κατασκευάζουν ή να καταστρέφουν πολιτικές πραγματικότητες κατά το δοκούν και συμφέρον. Η συμμορία που χαρακτηρίζονταν ως μια πιθανή κυβερνητική συμμαχία και συμμετείχε ως άξιος ομόλογος σε συζητήσεις με κυβερνητικά στελέχη και δημόσιους λειτουργούς, μόλις διέπραξε τους φόνους που ήταν βολικοί για την κυβέρνηση σύμφωνα με στέλεχος της ίδιας, ξαφνικά άρχισε να παρουσιάζεται, από τους ίδιους προπαγανδιστές, ως ένα συνονθύλευμα κουτοπόνηρων, αφελών και λούμπεν στοιχείων, έχοντας πάψει να είναι χρήσιμη στο σύστημα εκπληρώνοντας επί του πρακτέου και κατόπιν εντολής την απειλή  ότι αυτό δεν διστάζει να βάψει τους δρόμους με αίμα αθώων εν ονόματι του φασισμού.

Επειδή το κοπάδι τηλεκατευθυνόμενων ηλίθιων απομακρύνθηκε από την Χρυσή Αυγή μόλις αυτή ξηλώθηκε, αλλά ταυτόχρονα δεν διαφαίνονταν να επιστρέψουν οι ψήφοι τους στις ακραία απαξιωμένες δεξαμενές της Νέας Δημοκρατίας και του Πασόκ, πόσο μάλλον στις ακατονόμαστες μεταλλάξεις τους, όπως η Δήμαρ και οι 58, έπρεπε πάση θυσία να τροφοδοτηθεί το τηλεοπτικό κοινό με μια νέα, απόλυτα ελεγχόμενη παραίσθηση. Κάτι καθησυχαστικό, γνώριμο, αλλά και αρκούντως διασκεδαστικό, κάτι σαν ελπίδα, αλλά χωρίς οργή, χωρίς ακρότητες και χωρίς ορατές διασυνδέσεις με τους μιασματικούς χώρους των συγκυβερνούντων κομμάτων. Κάτι νωθρό όσον αφορά την κριτική που ασκεί στο σύστημα, χωρίς σαφές περίγραμμα, εύκολα κατευθυνόμενο, μια πολιτική έκφραση προσαρμοσμένη στις ανάγκες της εξουσίας για τηλε-πειθαρχεία, ομοφωνία, αποσιώπηση. Κάτι σαν το πρώτο τηλεοπτικό κόμμα που γεννήθηκε ως εκπομπή, το Ποτάμι του γνωστού υπαλλήλου του κου. Μπόμπολα και τηλεπαρουσιαστή κου Σταύρου Θεοδωράκη. Καθαρόαιμο παιδί του καθοδικού σωλήνα, το κόμμα αυτό δεν είναι τίποτε άλλο από την γνήσια έκφραση μιας κοινωνίας του θεάματος, μια ακόμα παραίσθηση εκείνων που είναι πολύ αργά πια για να αντιληφθούν πως δεν παρακολουθούν τίποτε άλλο από κινούμενα σχέδια.

Η απάντηση λοιπόν, εκ μέρους των επιχειρηματιών που επενδύουν στην τηλεοπτική υποστήριξη των ιδιωτικών συμφερόντων τους ήταν απλή, και εν πολλοίς απόλυτα ταιριαστή στην συνείδηση του τηλεψηφοφόρου που αποτελεί πλέον και το μόνο τμήμα του εκλογικού σώματος που είναι προσβάσιμο στην παντελώς απαξιωμένη άρχουσα τάξη που έχει ταυτίσει τα συμφέροντα της χώρας με εκείνα των καναλαρχών.

Οι τηλεψηφοφόροι, εύκολος στόχος λόγω της επί σειρά γενεών τηλε-πλύσης εγκεφάλου που έχει αλλοιώσει κάθε κριτήριο της πολιτικής τους συνείδησης, παραμένουν αριθμητικά ικανοί να εκλέξουν κυβέρνηση, αφού ακόμα και σήμερα η κοσμοθεωρία και η πολιτική ταυτότητα των περισσότερων  Ελλήνων ακολουθούν την κοινωνική αφήγηση όπως αυτή διαμορφώνεται από την τηλεόραση. Η πλειοψηφία της Ελληνικής κοινωνίας, αρνούμενη να αποδώσει στο διαδίκτυο την αρμόζουσα προσοχή, καθυστερεί σε σχέση με τα προηγμένα τμήματα της, που πλέον διαμορφώνουν γνώμη από ανεξάρτητες πηγές και όχι καθ’ υπαγόρευση κάποιου ιδιώτη επιχειρηματία.

Σε συνάρτηση με την ανύπαρκτη παιδεία, την απελπισία λόγω της παρατεταμένης οικονομικής εξαθλίωσης και την ολική απουσία οποιουδήποτε οράματος, το νεφελώδες, νωχελικό, ακίνδυνο προφίλ ενός απόλυτα συμβιβασμένου με το σύστημα εταιρικού στελέχους, κερδίζει εύκολα τις φτηνές εντυπώσεις από μια πλειοψηφία που αναζητά ελπίδα, πιστεύοντας ότι αυτή θα εμφανιστεί αρκεί να πατήσει το κατάλληλο κουμπί στο τηλεκοντρόλ.

Η απόλυτη συνέργεια μεταξύ θεάματος, αδράνειας και μαζικού ελέγχου διά των ΜΜΕ έχει επιτευχθεί στο πρόσωπο του Σταύρου Θεοδωράκη. Η εποχή της τηλε-πολιτικής και των εκπροσώπων της που γεννιούνται από καμαρίνια και πάνελ είναι εδώ, και όπως είναι αναμενόμενο αν σκεφτεί κανείς τι είδους επιχειρήσεις και ποιους εξυπηρετούν, η εικόνα για το μέλλον της πολιτικής ζωής και κοινωνίας σε αυτή τη χώρα είναι πέρα για πέρα ασφυκτική.

Πηγή: koutipandoras.gr

Καμιά φορά η ελπίδα είναι ό,τι πιο βάναυσο, του Παναγιώτη Χατζηστεφάνου

Posted on by Unknown with
Η ελπίδα είναι το τελευταίο δώρο που βγήκε από το κουτί της Πανδώρας, ως ύστατη παρηγοριά αλλά και ακολουθώντας όλα τα ανθρώπινα βάσανα που βρίσκονταν θαμμένα μαζί της στα αιώνια σκοτάδια της άγνοιας, ένας μύθος που έχει ιδιαίτερα πικρό νόημα, αλλά και επί της παρούσης αποτελεί μια αστεία σύμπτωση, λόγω της ονομασίας του ιστότοπου στον οποίο δημοσιεύεται το παρόν άρθρο.

Η ελπίδα λοιπόν είναι συνάρτηση του κακού. Ως εκ τούτου είναι επικίνδυνη, δηλητηριώδης και ύπουλη επειδή, αντί να μάχεται κατά μέτωπο το κακό, μεταφέρει την έννοια της αλλαγής στο μέλλον, δηλαδή σε εκείνη την φαντασιακή διάσταση που ουδόλως έχει σχέση με την πραγματικότητα, αφού η τελευταία εκτυλίσσεται μόνο στο εδώ και τώρα, ποτέ στο πριν, ποτέ στο μετά - μόνο αυτή τη στιγμή μπορεί να υπάρξει το οτιδήποτε, και ειδικότερα η δράση.

Μεταθέτοντας την αλλαγή, την δράση, την ευθύνη, το κόστος και την επιλογή του να δράσουμε στο αύριο, στο μεθαύριο, στο παραμεθαύριο ονειρευόμαστε - κάτι που απαιτεί είτε βαθύ ύπνο, είτε υπνοβασία, αμφότερες καταστάσεις που μας καθιστούν εύκολα θύματα.

Η ύπνωση μπορεί να επέρχεται από κούραση, ψυχική και σωματική, αλλά και να υποβοηθείται από υπνωτιστές που γνωρίζουν την τέχνη του προγραμματισμού εγκεφάλου και της νάρκωσης, ή έστω της καταστολής αντιδράσεων, σε επιστημονικά επίπεδα. Όσοι ασχολούνται με την παραγωγή περιεχομένου για την τηλεόραση το γνωρίζουν καλά αυτό – ο πρώτος στόχος κάθε τηλεοπτικής εικόνας  είναι να καλλιεργεί την ψευδαίσθηση μιας πραγματικότητας που είναι προτιμότερη από εκείνην που περιβάλλει άμεσα τον τηλεθεατή. Αλλιώς, το ακροατήριο δεν διασκεδάζει.

Διασκέδαση σημαίνει να σκορπάς τις έγνοιες σου – προσοχή, όχι να γλιτώνεις από αυτές ή να βρίσκεις λύσεις, αλλά να τις απομακρύνεις προσωρινά μέχρι να επιστρέψουν, δριμύτερες, να σε ταλανίσουν. Διασκέδαση είναι η ανάπαυλα που επιτρέπει στον βασανισμένο να επιζεί ώστε ο βασανιστής να μπορεί να συνεχίζει το έργο του. Ποιος άλλος λόγος να κάθεσαι μπροστά σε μια οθόνη αν δεν διασκεδάζεις?

Το άλλοθι της κριτικής ενημέρωσης ή της αξιόλογης πληροφόρησης εξανεμίζεται μόλις κάποιος κάνει τον απλό συνειρμό ότι καμία ιδιωτική επιχείρηση δεν μεταδίδει οτιδήποτε θα μπορούσε να βλάψει τα συμφέροντα της. Τα πάντα επί της οθόνης προβάλλονται μόνο επειδή εξυπηρετούν, όσο πιο άμεσα γίνεται, τους στόχους και τα κέρδη των ιδιοκτητών των καναλιών που προβάλλουν αυτά που βλέπει ο οποιοσδήποτε τηλεθεατής. Είναι μια βιτρίνα ενός μαγαζιού, μια σκηνή θεάτρου σκιών, ένα κουκλοθέατρο, μια αυτοσχεδιαστική παράσταση με πολύ συγκεκριμένες παραμέτρους.

Σε μια χώρα σαν την Ελλάδα, στην οποία η ιδιωτική τηλεόραση μονοπωλεί τον δημόσιο λόγο περί πολιτικής και κοινωνίας, επί της ουσίας ορίζοντας ολοκληρωτικά τις εννοιολογικές σταθερές και άρα νοηματοδοτώντας τυραννικά την δημόσια ζωής, είναι φυσικό κάποια στιγμή να επέλθει το στάδιο κατά τον οποίο η ιδιωτική τηλεόραση θα ορίζει και τα φυσικά πρόσωπα που παράγουν και εκφέρουν πολιτική.

Το ότι αυτά τα πολιτικά πρόσωπα που ήδη δημιουργούνται στα πειραματικά εργαστήρια των τηλεοπτικών στούντιο είναι ταυτισμένα με τα συμφέροντα των τηλεοπτικών επιχειρήσεων που τα προβάλλουν είναι αυτονόητο, αφού πλέον γεννιούνται από τους κόλπους των υπαλλήλων που έχουν δώσει επί σειρά ετών τα διαπιστευτήρια πειθήνιας υποταγής στα κανάλια που τους έφεραν στο προσκήνιο, λυτρώνοντας τους από την ασημαντότητα στην οποία θα ήταν καταδικασμένα.

Το πείραμα της κατασκευής εικονικής πολιτικής πραγματικότητας έχει διεξαχθεί ήδη πολλάκις στην Ελλάδα και έχει πετύχει πέρα από κάθε προσδοκία, ξεπερνώντας πια την πρώιμη εποχή του Γιώργου Καρατζαφέρη, που πρώτος ξεκίνησε να ριζώνει στην συνείδηση του νοητικά κατεστραμμένου τηλεθεατή μέσω πρόχειρων και εν πολλοίς παραληρηματικών εκπομπών.

Μέχρι την βαθιά προσβλητική για κάθε αξιοπρεπή άνθρωπο υπουργοποίηση του αχαρακτήριστου τηλεπλασιέ, είναι πια πολλοί και όχι οι εξαιρέσεις εκείνοι οι χαμερπείς τυχοδιώκτες που διεκδικούν δημόσια ύπαρξη και εξουσία διά μέσου της υποστήριξης τους από ιδιωτικές τηλεοπτικές επιχειρήσεις.

Χαρακτηριστική περίπτωση επίδειξης τηλεοπτικής δύναμης επί της πολιτικής σκηνής της χώρας είναι η εκστρατεία αποθέωσης και αποκαθήλωσης που παρακολουθήσαμε με στόχο την Χρυσή Αυγή. Η Ναζιστική οργάνωση γκρεμίστηκε σχεδόν εν μια νυκτί από τα ίδια τα τηλεοπτικά ιερατεία που την καθιέρωσαν, μόνο και μόνο ώστε αυτά να διατρανώσουν την ικανότητα τους στο να κατασκευάζουν ή να καταστρέφουν πολιτικές πραγματικότητες κατά το δοκούν και συμφέρον. Η συμμορία που χαρακτηρίζονταν ως μια πιθανή κυβερνητική συμμαχία και συμμετείχε ως άξιος ομόλογος σε συζητήσεις με κυβερνητικά στελέχη και δημόσιους λειτουργούς, μόλις διέπραξε τους φόνους που ήταν βολικοί για την κυβέρνηση σύμφωνα με στέλεχος της ίδιας, ξαφνικά άρχισε να παρουσιάζεται, από τους ίδιους προπαγανδιστές, ως ένα συνονθύλευμα κουτοπόνηρων, αφελών και λούμπεν στοιχείων, έχοντας πάψει να είναι χρήσιμη στο σύστημα εκπληρώνοντας επί του πρακτέου και κατόπιν εντολής την απειλή  ότι αυτό δεν διστάζει να βάψει τους δρόμους με αίμα αθώων εν ονόματι του φασισμού.

Επειδή το κοπάδι τηλεκατευθυνόμενων ηλίθιων απομακρύνθηκε από την Χρυσή Αυγή μόλις αυτή ξηλώθηκε, αλλά ταυτόχρονα δεν διαφαίνονταν να επιστρέψουν οι ψήφοι τους στις ακραία απαξιωμένες δεξαμενές της Νέας Δημοκρατίας και του Πασόκ, πόσο μάλλον στις ακατονόμαστες μεταλλάξεις τους, όπως η Δήμαρ και οι 58, έπρεπε πάση θυσία να τροφοδοτηθεί το τηλεοπτικό κοινό με μια νέα, απόλυτα ελεγχόμενη παραίσθηση. Κάτι καθησυχαστικό, γνώριμο, αλλά και αρκούντως διασκεδαστικό, κάτι σαν ελπίδα, αλλά χωρίς οργή, χωρίς ακρότητες και χωρίς ορατές διασυνδέσεις με τους μιασματικούς χώρους των συγκυβερνούντων κομμάτων. Κάτι νωθρό όσον αφορά την κριτική που ασκεί στο σύστημα, χωρίς σαφές περίγραμμα, εύκολα κατευθυνόμενο, μια πολιτική έκφραση προσαρμοσμένη στις ανάγκες της εξουσίας για τηλε-πειθαρχεία, ομοφωνία, αποσιώπηση. Κάτι σαν το πρώτο τηλεοπτικό κόμμα που γεννήθηκε ως εκπομπή, το Ποτάμι του γνωστού υπαλλήλου του κου. Μπόμπολα και τηλεπαρουσιαστή κου Σταύρου Θεοδωράκη. Καθαρόαιμο παιδί του καθοδικού σωλήνα, το κόμμα αυτό δεν είναι τίποτε άλλο από την γνήσια έκφραση μιας κοινωνίας του θεάματος, μια ακόμα παραίσθηση εκείνων που είναι πολύ αργά πια για να αντιληφθούν πως δεν παρακολουθούν τίποτε άλλο από κινούμενα σχέδια.

Η απάντηση λοιπόν, εκ μέρους των επιχειρηματιών που επενδύουν στην τηλεοπτική υποστήριξη των ιδιωτικών συμφερόντων τους ήταν απλή, και εν πολλοίς απόλυτα ταιριαστή στην συνείδηση του τηλεψηφοφόρου που αποτελεί πλέον και το μόνο τμήμα του εκλογικού σώματος που είναι προσβάσιμο στην παντελώς απαξιωμένη άρχουσα τάξη που έχει ταυτίσει τα συμφέροντα της χώρας με εκείνα των καναλαρχών.

Οι τηλεψηφοφόροι, εύκολος στόχος λόγω της επί σειρά γενεών τηλε-πλύσης εγκεφάλου που έχει αλλοιώσει κάθε κριτήριο της πολιτικής τους συνείδησης, παραμένουν αριθμητικά ικανοί να εκλέξουν κυβέρνηση, αφού ακόμα και σήμερα η κοσμοθεωρία και η πολιτική ταυτότητα των περισσότερων  Ελλήνων ακολουθούν την κοινωνική αφήγηση όπως αυτή διαμορφώνεται από την τηλεόραση. Η πλειοψηφία της Ελληνικής κοινωνίας, αρνούμενη να αποδώσει στο διαδίκτυο την αρμόζουσα προσοχή, καθυστερεί σε σχέση με τα προηγμένα τμήματα της, που πλέον διαμορφώνουν γνώμη από ανεξάρτητες πηγές και όχι καθ’ υπαγόρευση κάποιου ιδιώτη επιχειρηματία.

Σε συνάρτηση με την ανύπαρκτη παιδεία, την απελπισία λόγω της παρατεταμένης οικονομικής εξαθλίωσης και την ολική απουσία οποιουδήποτε οράματος, το νεφελώδες, νωχελικό, ακίνδυνο προφίλ ενός απόλυτα συμβιβασμένου με το σύστημα εταιρικού στελέχους, κερδίζει εύκολα τις φτηνές εντυπώσεις από μια πλειοψηφία που αναζητά ελπίδα, πιστεύοντας ότι αυτή θα εμφανιστεί αρκεί να πατήσει το κατάλληλο κουμπί στο τηλεκοντρόλ.

Η απόλυτη συνέργεια μεταξύ θεάματος, αδράνειας και μαζικού ελέγχου διά των ΜΜΕ έχει επιτευχθεί στο πρόσωπο του Σταύρου Θεοδωράκη. Η εποχή της τηλε-πολιτικής και των εκπροσώπων της που γεννιούνται από καμαρίνια και πάνελ είναι εδώ, και όπως είναι αναμενόμενο αν σκεφτεί κανείς τι είδους επιχειρήσεις και ποιους εξυπηρετούν, η εικόνα για το μέλλον της πολιτικής ζωής και κοινωνίας σε αυτή τη χώρα είναι πέρα για πέρα ασφυκτική.

Πηγή: koutipandoras.gr

Τετάρτη 19 Μαρτίου 2014

Την Παρασκευή 21 Μαρτίου, ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης Τσίπρας, θα μιλήσει στις 8:00 μ.μ. στο ξενοδοχείο Du Lac, όπου και θα παρουσιαστούν οι υποψηφιότητες που στηρίζει το κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ στην Ήπειρο.
  Κατά τη διάρκεια της ομολίας θα γίνει και η επίσημη παροσυίαση της υποψηφιότητας της Ολγας Γεροβασίλη για την Περιφέρεια Ηπείρου

Ομιλία Αλεξη Τσιπρα στο ξενοδοχείο Du Lac

Posted on by Unknown with
Την Παρασκευή 21 Μαρτίου, ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης Τσίπρας, θα μιλήσει στις 8:00 μ.μ. στο ξενοδοχείο Du Lac, όπου και θα παρουσιαστούν οι υποψηφιότητες που στηρίζει το κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ στην Ήπειρο.
  Κατά τη διάρκεια της ομολίας θα γίνει και η επίσημη παροσυίαση της υποψηφιότητας της Ολγας Γεροβασίλη για την Περιφέρεια Ηπείρου

Πέμπτη 13 Μαρτίου 2014

Αν νομίζετε πως η Ελλάδα του 2014 είναι ένα είδος επίγειας κόλασης, στρωμένης με τις κακές προθέσεις της Τρόικας και της νεοφιλελεύθερης ιδεοληψίας της Μέρκελ, θα μπορούσατε ίσως να παρηγορηθείτε αν πηγαίνατε για λίγο στην Ουκρανία. Λίγες χώρες της Ευρώπης υπέφεραν όσο αυτή κατά τη διάρκεια του 20ου αιώνα. Τα εδάφη της υπήρξαν πεδία των σκληρότερων και των πιο αιματηρών μαχών κατά τη διάρκεια των περασμένων αιώνων, ενώ ο λαός της υπέφερε πάντα από τους επιδρομείς, τους εισβολείς, τους ντόπιους και τους ξένους δυνάστες. Μόνο κατά τη διάρκεια του περασμένου αιώνα η Ουκρανία θρήνησε πολλά εκατομμύρια θύματα από τις τσαρικές διώξεις και τα πογκρόμ, τον εμφύλιο πόλεμο του 1919, τον τεχνητό λιμό και την βίαιη κολεκτιβοποίηση, τις σταλινικές εκκαθαρίσεις, τη ναζιστική εισβολή και κατοχή, τη γενοκτονία των Εβραίων, τα σοβιετικά αντίποινα και τους μεταπολεμικούς μαζικούς εκτοπισμούς.
Μετά το 1992, όταν η χώρα έγινε για πρώτη φορά στην ιστορία της ανεξάρτητη, αντιμετώπισε μια τέτοιας κλίμακας οικονομική, κοινωνική και οικονομική κατάρρευση, ώστε ο πληθυσμός της συρρικνώθηκε από τα 52 στα 44 εκατομμύρια μέσα σε 22 χρόνια. Από τότε η χώρα δεν μπόρεσε να ανακάμψει ουσιαστικά και θα είχε περιθωριοποιηθεί, θα γινόταν δηλαδή ένα είδος “Αλβανίας” της ανατολικής Ευρώπης, αν δε διέθετε αυτό το κρίσιμο μέγεθος και την καίρια γεωπολιτική θέση που κατέχει.

Η γεωπολιτική σημασία της Ουκρανίας 

Η Ουκρανία κατέχει αναμφίβολα τη σημαντικότερη γεωπολιτική θέση στην ανατολική Ευρώπη, όχι τόσο λόγω του μεγέθους της (αποτελεί τη μεγαλύτερη σε έκταση χώρα της Ευρώπης πλην της Ρωσίας), όσο εξαιτίας της ευαίσθητης θέσης της, ειδικά σε σχέση με τη Ρωσία. Η Ουκρανία είναι ένας πρώτης τάξεως γεωπολιτικός άξονας, ένας σημαντικός χώρος στην ευρασιατική σκακιέρα, καθώς η γεωγραφία της την καθιστά κρίσιμη στο μετασχηματισμό της Ρωσίας σε παγκόσμια υπερδύναμη. Χωρίς την Ουκρανία, αυτόν τον μικρομέγαλο ξάδελφό της, η Ρωσία γίνεται περισσότερο ευραασιατική και λιγότερο ευρωπαϊκή δύναμη. Χωρίς το αμυντικό της βάθος, τις πλουτοπαραγωγικές πηγές της, τον πληθυσμό της, και την ευρεία πρόσβασή της στη Μαύρη Θάλασσα, η Μόσχα δεν μπορεί ν' ανακτήσει τις αναγκαίες προϋποθέσεις ώστε να γίνει και πάλι ένα ισχυρό αυτοκρατορικό κράτος που θα ενώνει την Ευρώπη με την Ασία, έχοντας ταυτόχρονα και παγκόσμιες βλέψεις.

Δε χρειάζεται λοιπόν να είναι κανείς Χένρι Κίσινγκερ για να διαβλέψει πως η Ρωσία δεν πρόκειται να παραιτηθεί εύκολα και να εγκαταλείψει τις φιλοδοξίες της επί της Ουκρανίας. Αν λάβει μάλιστα υπόψιν του πως το 22% του πληθυσμού της Ουκρανίας είναι Ρώσοι -ειδικά στη γεωστρατηγικής σημασίας (λόγω και του λιμανιού της Σεβαστούπολης) χερσόνησο της Κριμαίας αποτελούν το 60% του πληθυσμού- και μέσα από το έδαφός της περνούν, μέσω αγωγών, οι μισές εξαγωγές ρωσικού φυσικού αερίου προς τις ευρωπαϊκές αγορές, τότε καταλαβαίνει γιατί η Μόσχα δεν γίνεται να μην παρεμβαίνει στις ουκρανικές υποθέσεις. Δεν το επιτρέπει άλλωστε ούτε η ιστορία της. Η ιστορία, όπως και η θρησκεία και η γλώσσα της Ρωσίας είναι συνυφασμένες με την Ουκρανία, η οποία ανέκαθεν θεωρούνταν ως αναπόσπαστο τμήμα της “Μεγάλης Ρωσίας”.

Η αυτοκρατορική πολιτική της Ρωσίας 

Αν και η σημερινή Ρωσική Ομοσπονδία, υπό τον “νεο-Τσάρο” Πούτιν, έχει το μισό πληθυσμό και τα 3/4 των εδαφών της Σοβιετικής Ένωσης, εντούτοις, ως διάδοχο κράτος, κληρονόμησε τη θέση της ΕΣΣΔ ως μόνιμο μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ αλλά και ως ένα βαθμό τις φιλοδοξίες ανασύστασης της παλαιάς ρωσικής αυτοκρατορίας. Μπορεί να μην το παραδέχεται ανοικτά αλλά η Ρωσία, κατέχοντας 17 εκατομμύρια τετραγωνικά χιλιόμετρα ή το 1/8 του της ξηράς του πλανήτη μας, επιθυμεί να ελέγχει τους νεότευκτους γείτονές της, αφού δεν μπορεί να τους υποτάξει. Ειδικά επιθυμεί τον έλεγχο της Ουκρανίας, κατά προτίμηση ολόκληρης, αλλά αν αυτό δεν είναι εφικτό μπορεί αρχικά να αρκεστεί στον έλεγχο της μισής, αρκεί να της εξασφαλίζει την απρόσκοπτη πρόσβαση στη Μαύρη Θάλασσα (μέσω Κριμαίας) και την διέλευση των αγωγών αερίων προς την Ευρώπη.

Η σημερινή Ρωσία υπό τον Πούτιν φαίνεται να υιοθετεί μια πολιτική συγκρίσιμη μ' εκείνη της τσαρικής εποχής, βασιζόμενη ωστόσο στο ρωσικό εθνικισμό, όπως δείχνει και η απροκάλυπτη αξιοποίηση των ρωσικών μειονοτήτων στο λεγόμενο “εγγύς εξωτερικό”. Μια πολιτική που προωθεί έναν αυτοκρατορικό εθνικισμό με μεσσιανικές τάσεις. Η πολιτική αυτή δεν είναι δημοκρατική, καθώς βασίζεται στον εθνικισμό και στο ρατσισμό κατά των μεταναστών από τον Καύκασο και την κεντρική Ασία, ενώ θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και μακιαβελική, καθώς δε διστάζει να χρησιμοποιήσει και μουσουλμανικές μειονότητες, όπως οι Αμπχάζιοι (στο Σοχούμι κατά της Γεωργίας), προκειμένου να εξυπηρετηθούν τα ρωσικά αυτοκρατορικά συμφέροντα. Και δε θα μπορούσε να χαρακτηριστεί πανσλαβιστική ή “φιλορθόδοξη” πολιτική, καθώς στρέφεται πολύ εύκολα κατά “Σλάβων αδελφών” (Ουκρανοί) ή Ορθοδόξων (Γεωργιανοί), όταν πηγαίνουν κόντρα στα συμφέροντα της. Με άλλα λόγια η πολιτική της Μόσχας είναι μια καθαρά αυτοκρατορική πολιτική, όπου εχθροί και φίλοι δεν είναι αιώνιοι, μόνον τα συμφέροντά της είναι αιώνια.

Ουκρανία: Προπύργιο ή Γέφυρα; 

Σ' αυτό το πλαίσιο η θέση της Ουκρανίας είναι πολύ επισφαλής. H Δύση, η οποία είχε πάντοτε ψύχωση με τον “ρωσικό οδοστρωτήρα” που με την υπομονή ενός παγετώνα διαχρονικά μετακινούνταν, αργά αλλά σταθερά, προς τις θερμές θάλασσες, θα ήθελε να χρησιμοποιήσει την Ουκρανία ως ένα βασικό προκεχωρημένο φυλάκιο, ενάντια σε μια εκ νέου αναδυόμενη ρωσική αυτοκρατορία του 21ου αιώνα. Αυτό όμως είναι λάθος, καθώς η Ουκρανία, είναι ιστορικά και πολυεπίπεδα διασυνδεδεμένη με τη Ρωσία και το ρωσικό λαό και δεν μπορεί εύκολα, και χωρίς καταστροφικό πόλεμο, να διαχωριστεί από το ρωσικό σλαβο-ορθόδοξο σύμπαν.

Ιστορικά η Ουκρανία αποτελούσε μια χώρα-πέρασμα, έναν διάδρομο της στέπας, μια γέφυρα μεταξύ Ανατολής και Δύσης. Γι' αυτό το λόγο και σήμερα βρίσκεται σε δίλημμα, αναποφάσιστη και αιωρούμενη ανάμεσα στις δύο πλευρές. Αν έχει μέλλον αυτό σίγουρα δεν είναι να αποτελέσει ένα τείχος αλλά μια ουδέτερη ζώνη ελεύθερης πρόσβασης, ανταλλαγών και επικοινωνίας ανάμεσα σε Δύση και Ανατολή, όπως εύστοχα έγραψε και ο δαιμόνιος Χένρι Κίσιγκερ  σε πρόσφατο άρθρο του στην Washington Post: “Αν η Ουκρανία επιβιώσει και ευδοκιμήσει, δεν πρέπει να είναι προπύργιο της μίας πλευράς απέναντι στην άλλη. Πρέπει να λειτουργήσει ως γέφυρα ανάμεσά τους”.

Πέρα από τα ευχολόγια των Δυτικών διπλωματών η μοίρα της Ουκρανίας και του διχασμένου λαού της εξαρτάται περισσότερο από τις επιθυμίες, τις φιλοδοξίες και την αποφασιστικότητα της Μόσχας. Και αυτό δεν είναι καθόλου ευχάριστο. Η Μόσχα, ανεξάρτητα αν κυβερνούσε ο Τσάρος ή ο Στάλιν, έμαθε από την ιστορία της να κερδίζει πολέμους θυσιάζοντας εκατομμύρια ακόμη και γενιές ολόκληρες, έχοντας την ασφαλή πεποίθηση πως και πάλι θ' ανακάμψει ως παγκόσμια δύναμη και θ' αναπληρώσει το χαμένο αίμα και έδαφος. Το μόνο που δεν κατάφερε ωστόσο ήταν και είναι να υποτάξει ολοκληρωτικά τον ίδιο της το λαό που, παρά την τεράστια υπομονή και τις αντοχές του, όταν ξεσηκώνεται δεν μπορεί να συγκρατηθεί και ξεσπά πολύ βίαια , προς όλες τις κατευθύνσεις και ειδικά απέναντι στην καταπιεστική ολιγαρχία του. Κοντολογίς τον τελευταίο λόγο τον έχει και πάλι ο λαός της Ρωσίας, που συχνά δεν λειτουργεί λογικά αλλά παρορμητικά και φαίνεται πως δεν έχει πει ακόμη την τελευταία του λέξη. Ίσως γι' αυτό και ο Ρώσος ποιητής Tyuchev έγραφε πως “τη Ρωσία δεν μπορείς να την κατανοήσεις με τη λογική”. Θα συμπλήρωνα πως το ίδιο συμβαίνει και με την  Ελλάδα.

Πηγή:  tvxs.gr

Ουκρανία: Θύμα του ρωσικού ιμπεριαλισμού; του Γιώργου Στάμκου

Posted on by Unknown with
Αν νομίζετε πως η Ελλάδα του 2014 είναι ένα είδος επίγειας κόλασης, στρωμένης με τις κακές προθέσεις της Τρόικας και της νεοφιλελεύθερης ιδεοληψίας της Μέρκελ, θα μπορούσατε ίσως να παρηγορηθείτε αν πηγαίνατε για λίγο στην Ουκρανία. Λίγες χώρες της Ευρώπης υπέφεραν όσο αυτή κατά τη διάρκεια του 20ου αιώνα. Τα εδάφη της υπήρξαν πεδία των σκληρότερων και των πιο αιματηρών μαχών κατά τη διάρκεια των περασμένων αιώνων, ενώ ο λαός της υπέφερε πάντα από τους επιδρομείς, τους εισβολείς, τους ντόπιους και τους ξένους δυνάστες. Μόνο κατά τη διάρκεια του περασμένου αιώνα η Ουκρανία θρήνησε πολλά εκατομμύρια θύματα από τις τσαρικές διώξεις και τα πογκρόμ, τον εμφύλιο πόλεμο του 1919, τον τεχνητό λιμό και την βίαιη κολεκτιβοποίηση, τις σταλινικές εκκαθαρίσεις, τη ναζιστική εισβολή και κατοχή, τη γενοκτονία των Εβραίων, τα σοβιετικά αντίποινα και τους μεταπολεμικούς μαζικούς εκτοπισμούς.
Μετά το 1992, όταν η χώρα έγινε για πρώτη φορά στην ιστορία της ανεξάρτητη, αντιμετώπισε μια τέτοιας κλίμακας οικονομική, κοινωνική και οικονομική κατάρρευση, ώστε ο πληθυσμός της συρρικνώθηκε από τα 52 στα 44 εκατομμύρια μέσα σε 22 χρόνια. Από τότε η χώρα δεν μπόρεσε να ανακάμψει ουσιαστικά και θα είχε περιθωριοποιηθεί, θα γινόταν δηλαδή ένα είδος “Αλβανίας” της ανατολικής Ευρώπης, αν δε διέθετε αυτό το κρίσιμο μέγεθος και την καίρια γεωπολιτική θέση που κατέχει.

Η γεωπολιτική σημασία της Ουκρανίας 

Η Ουκρανία κατέχει αναμφίβολα τη σημαντικότερη γεωπολιτική θέση στην ανατολική Ευρώπη, όχι τόσο λόγω του μεγέθους της (αποτελεί τη μεγαλύτερη σε έκταση χώρα της Ευρώπης πλην της Ρωσίας), όσο εξαιτίας της ευαίσθητης θέσης της, ειδικά σε σχέση με τη Ρωσία. Η Ουκρανία είναι ένας πρώτης τάξεως γεωπολιτικός άξονας, ένας σημαντικός χώρος στην ευρασιατική σκακιέρα, καθώς η γεωγραφία της την καθιστά κρίσιμη στο μετασχηματισμό της Ρωσίας σε παγκόσμια υπερδύναμη. Χωρίς την Ουκρανία, αυτόν τον μικρομέγαλο ξάδελφό της, η Ρωσία γίνεται περισσότερο ευραασιατική και λιγότερο ευρωπαϊκή δύναμη. Χωρίς το αμυντικό της βάθος, τις πλουτοπαραγωγικές πηγές της, τον πληθυσμό της, και την ευρεία πρόσβασή της στη Μαύρη Θάλασσα, η Μόσχα δεν μπορεί ν' ανακτήσει τις αναγκαίες προϋποθέσεις ώστε να γίνει και πάλι ένα ισχυρό αυτοκρατορικό κράτος που θα ενώνει την Ευρώπη με την Ασία, έχοντας ταυτόχρονα και παγκόσμιες βλέψεις.

Δε χρειάζεται λοιπόν να είναι κανείς Χένρι Κίσινγκερ για να διαβλέψει πως η Ρωσία δεν πρόκειται να παραιτηθεί εύκολα και να εγκαταλείψει τις φιλοδοξίες της επί της Ουκρανίας. Αν λάβει μάλιστα υπόψιν του πως το 22% του πληθυσμού της Ουκρανίας είναι Ρώσοι -ειδικά στη γεωστρατηγικής σημασίας (λόγω και του λιμανιού της Σεβαστούπολης) χερσόνησο της Κριμαίας αποτελούν το 60% του πληθυσμού- και μέσα από το έδαφός της περνούν, μέσω αγωγών, οι μισές εξαγωγές ρωσικού φυσικού αερίου προς τις ευρωπαϊκές αγορές, τότε καταλαβαίνει γιατί η Μόσχα δεν γίνεται να μην παρεμβαίνει στις ουκρανικές υποθέσεις. Δεν το επιτρέπει άλλωστε ούτε η ιστορία της. Η ιστορία, όπως και η θρησκεία και η γλώσσα της Ρωσίας είναι συνυφασμένες με την Ουκρανία, η οποία ανέκαθεν θεωρούνταν ως αναπόσπαστο τμήμα της “Μεγάλης Ρωσίας”.

Η αυτοκρατορική πολιτική της Ρωσίας 

Αν και η σημερινή Ρωσική Ομοσπονδία, υπό τον “νεο-Τσάρο” Πούτιν, έχει το μισό πληθυσμό και τα 3/4 των εδαφών της Σοβιετικής Ένωσης, εντούτοις, ως διάδοχο κράτος, κληρονόμησε τη θέση της ΕΣΣΔ ως μόνιμο μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ αλλά και ως ένα βαθμό τις φιλοδοξίες ανασύστασης της παλαιάς ρωσικής αυτοκρατορίας. Μπορεί να μην το παραδέχεται ανοικτά αλλά η Ρωσία, κατέχοντας 17 εκατομμύρια τετραγωνικά χιλιόμετρα ή το 1/8 του της ξηράς του πλανήτη μας, επιθυμεί να ελέγχει τους νεότευκτους γείτονές της, αφού δεν μπορεί να τους υποτάξει. Ειδικά επιθυμεί τον έλεγχο της Ουκρανίας, κατά προτίμηση ολόκληρης, αλλά αν αυτό δεν είναι εφικτό μπορεί αρχικά να αρκεστεί στον έλεγχο της μισής, αρκεί να της εξασφαλίζει την απρόσκοπτη πρόσβαση στη Μαύρη Θάλασσα (μέσω Κριμαίας) και την διέλευση των αγωγών αερίων προς την Ευρώπη.

Η σημερινή Ρωσία υπό τον Πούτιν φαίνεται να υιοθετεί μια πολιτική συγκρίσιμη μ' εκείνη της τσαρικής εποχής, βασιζόμενη ωστόσο στο ρωσικό εθνικισμό, όπως δείχνει και η απροκάλυπτη αξιοποίηση των ρωσικών μειονοτήτων στο λεγόμενο “εγγύς εξωτερικό”. Μια πολιτική που προωθεί έναν αυτοκρατορικό εθνικισμό με μεσσιανικές τάσεις. Η πολιτική αυτή δεν είναι δημοκρατική, καθώς βασίζεται στον εθνικισμό και στο ρατσισμό κατά των μεταναστών από τον Καύκασο και την κεντρική Ασία, ενώ θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και μακιαβελική, καθώς δε διστάζει να χρησιμοποιήσει και μουσουλμανικές μειονότητες, όπως οι Αμπχάζιοι (στο Σοχούμι κατά της Γεωργίας), προκειμένου να εξυπηρετηθούν τα ρωσικά αυτοκρατορικά συμφέροντα. Και δε θα μπορούσε να χαρακτηριστεί πανσλαβιστική ή “φιλορθόδοξη” πολιτική, καθώς στρέφεται πολύ εύκολα κατά “Σλάβων αδελφών” (Ουκρανοί) ή Ορθοδόξων (Γεωργιανοί), όταν πηγαίνουν κόντρα στα συμφέροντα της. Με άλλα λόγια η πολιτική της Μόσχας είναι μια καθαρά αυτοκρατορική πολιτική, όπου εχθροί και φίλοι δεν είναι αιώνιοι, μόνον τα συμφέροντά της είναι αιώνια.

Ουκρανία: Προπύργιο ή Γέφυρα; 

Σ' αυτό το πλαίσιο η θέση της Ουκρανίας είναι πολύ επισφαλής. H Δύση, η οποία είχε πάντοτε ψύχωση με τον “ρωσικό οδοστρωτήρα” που με την υπομονή ενός παγετώνα διαχρονικά μετακινούνταν, αργά αλλά σταθερά, προς τις θερμές θάλασσες, θα ήθελε να χρησιμοποιήσει την Ουκρανία ως ένα βασικό προκεχωρημένο φυλάκιο, ενάντια σε μια εκ νέου αναδυόμενη ρωσική αυτοκρατορία του 21ου αιώνα. Αυτό όμως είναι λάθος, καθώς η Ουκρανία, είναι ιστορικά και πολυεπίπεδα διασυνδεδεμένη με τη Ρωσία και το ρωσικό λαό και δεν μπορεί εύκολα, και χωρίς καταστροφικό πόλεμο, να διαχωριστεί από το ρωσικό σλαβο-ορθόδοξο σύμπαν.

Ιστορικά η Ουκρανία αποτελούσε μια χώρα-πέρασμα, έναν διάδρομο της στέπας, μια γέφυρα μεταξύ Ανατολής και Δύσης. Γι' αυτό το λόγο και σήμερα βρίσκεται σε δίλημμα, αναποφάσιστη και αιωρούμενη ανάμεσα στις δύο πλευρές. Αν έχει μέλλον αυτό σίγουρα δεν είναι να αποτελέσει ένα τείχος αλλά μια ουδέτερη ζώνη ελεύθερης πρόσβασης, ανταλλαγών και επικοινωνίας ανάμεσα σε Δύση και Ανατολή, όπως εύστοχα έγραψε και ο δαιμόνιος Χένρι Κίσιγκερ  σε πρόσφατο άρθρο του στην Washington Post: “Αν η Ουκρανία επιβιώσει και ευδοκιμήσει, δεν πρέπει να είναι προπύργιο της μίας πλευράς απέναντι στην άλλη. Πρέπει να λειτουργήσει ως γέφυρα ανάμεσά τους”.

Πέρα από τα ευχολόγια των Δυτικών διπλωματών η μοίρα της Ουκρανίας και του διχασμένου λαού της εξαρτάται περισσότερο από τις επιθυμίες, τις φιλοδοξίες και την αποφασιστικότητα της Μόσχας. Και αυτό δεν είναι καθόλου ευχάριστο. Η Μόσχα, ανεξάρτητα αν κυβερνούσε ο Τσάρος ή ο Στάλιν, έμαθε από την ιστορία της να κερδίζει πολέμους θυσιάζοντας εκατομμύρια ακόμη και γενιές ολόκληρες, έχοντας την ασφαλή πεποίθηση πως και πάλι θ' ανακάμψει ως παγκόσμια δύναμη και θ' αναπληρώσει το χαμένο αίμα και έδαφος. Το μόνο που δεν κατάφερε ωστόσο ήταν και είναι να υποτάξει ολοκληρωτικά τον ίδιο της το λαό που, παρά την τεράστια υπομονή και τις αντοχές του, όταν ξεσηκώνεται δεν μπορεί να συγκρατηθεί και ξεσπά πολύ βίαια , προς όλες τις κατευθύνσεις και ειδικά απέναντι στην καταπιεστική ολιγαρχία του. Κοντολογίς τον τελευταίο λόγο τον έχει και πάλι ο λαός της Ρωσίας, που συχνά δεν λειτουργεί λογικά αλλά παρορμητικά και φαίνεται πως δεν έχει πει ακόμη την τελευταία του λέξη. Ίσως γι' αυτό και ο Ρώσος ποιητής Tyuchev έγραφε πως “τη Ρωσία δεν μπορείς να την κατανοήσεις με τη λογική”. Θα συμπλήρωνα πως το ίδιο συμβαίνει και με την  Ελλάδα.

Πηγή:  tvxs.gr
Παράξενα πράγματα συμβαίνουν τις τελευταίες μέρες στη χώρα: ο Κουφοντίνας έβγαλε βιβλίο, που έδωσε την ευκαιρία στους θιασώτες της λογοκρισίας να υποστηρίξουν ότι όσα βιβλία δεν τους αρέσουν θα πρέπει να ρίχνονται στη πυρά. Ενώ οι τελευταίοι, μαζί με τους συγγενείς των θυμάτων της δήθεν επαναστατικής οργάνωσης 17Ν ξεκίνησαν χθες εκστρατεία εναντίον του «ματωμένου βιβλίου», κάνοντας του την καλύτερη διαφήμιση.
  Η Ελλάδα είναι μία από τις λίγες χώρες όπου κανείς δεν παραδέχεται τα λάθη του, όσο μεγάλα κι αν είναι. Στις ΗΠΑ, π.χ., οι πολιτικοί, όταν αποχωρήσουν από την εξουσία, κάνουν αυτοκριτική ακόμη και για κορυφαία θέματα, όπως ένας πόλεμος που διεξήγαγαν. Εδώ, όλοι τα έχουν όλα καλώς καμωμένα: ο Γ. Παπανδρέου, που υπέγραψε το καταστροφικό μνημόνιο, υποστηρίζει ότι έσωσε τη χώρα. Ο Κ. Καραμανλής, που άφησε το έλλειμμα να απογειωθεί παίζοντας play station, αποτελεί πόλο αναφοράς στη ΝΔ. Και ενώ αποδεικνύεται ότι υπουργοί και κορυφαία στελέχη του έκλεβαν ή παρανομούσαν σε ένα πάρτι διαφθοράς χωρίς προηγούμενο, ο Κ. Σημίτης απονέμει σαν Πάπας χρίσματα στην κεντροαριστερά, λες και δεν έχει ακούσει τίποτα για το έγκλημα. Γιατί στον εθνικό κανόνα να αποτελούσαν εξαίρεση οι τρομοκράτες;
 
Η ιστορία της «Επαναστατικής Οργάνωσης 17 Νοέμβρη» θα πρέπει να διδάσκεται ως κορυφαίο παράδειγμα πολιτικής πανωλεθρίας. Η οργάνωση όχι μόνο δεν πέτυχε κανέναν από τους στόχους της για την επαναστατική αλλαγή αλλά, αντίθετα, οι κατά συρροή δολοφονίες της έσπρωξαν όλη την κοινωνία προς τα δεξιά: έρευνες και κατηγορίες επί δικαίους και αδίκους, ενοχοποίηση της Αριστεράς και της εξέγερσης του Πολυτεχνείου στο όνομα των οποίων δρούσε, αντιτρομοκρατική υστερία και τρομονόμοι. Το μόνο πράγμα που κατάφεραν ήταν να καταστρέψουν οικογένειες και να αφήσουν ορφανά μικρά παιδιά. Ο επίλογος ήταν αντάξιος της όλης ιστορίας: τα παλικάρια της 17Ν ξέρασαν τα πάντα πριν φάνε καν χαστούκι. Κι ύστερα είπαν ότι τους είχαν δώσει ένα διαβολικό φάρμακο, που δήθεν σε κάνει να καρφώνεις και τη μάνα σου.

Είναι γεγονός ότι η 17Ν ιδρύθηκε σε ένα ελληνικό και διεθνές περιβάλλον που ευνοούσε το «αντάρτικο πόλης». Στην Ελλάδα τη δεκαετία του ̓70 οι χουντικοί βασανιστές δεν τιμωρήθηκαν με την αποκατάσταση της δημοκρατίας και γι' αυτό η 17Ν εμφανίστηκε σαν λαϊκή τιμωρός, όταν έβγαλε μερικούς από τη μέση. Στην Ουρουγουάη οι Τουπαμάρος ήταν η απάντηση μερίδας της Αριστεράς στις αιμοσταγείς αμερικανοκίνητες δικτατορίες της Λατινικής Αμερικής. Στην Ιταλία οι Ερυθρές Ταξιαρχίες ιδρύθηκαν όταν η Ασφάλεια άρχισε να φορτώνει στους αριστερούς και τους αναρχικούς τις βόμβες που έβαζαν στις πλατείες οι φασίστες, δολοφονώντας δεκάδες αθώους περαστικούς.

Κάποτε, όμως, ακολουθώντας διαφορετικούς δρόμους σε κάθε χώρα, η ιστορία γύρισε σελίδα. Στην Ιταλία η απαγωγή και δολοφονία του Άλντο Μόρο εμπόδισε την πρόσβαση της Αριστεράς στην εξουσία, αλλά κάποια στιγμή οι ηγέτες των Ερυθρών Ταξιαρχιών κατάλαβαν το λάθος. Έχω μιλήσει διεξοδικά για την υπόθεση με τον Αλμπέρτο Φραντζεσκίνι, συνιδρυτή της οργάνωσης, που παραδέχεται ότι η δράση της δεν ωφέλησε τελικώς παρά το ιταλικό κατεστημένο, αν όχι και τη CIA.

Η πλήρης ανατροπή έγινε στην Ουρουγουάη: o Χοσέ Μουχίκα, άλλοτε στέλεχος των Τουπαμάρος και πολιτικός κρατούμενος κάτω από απίστευτες, απάνθρωπες συνθήκες (έμεινε για δύο χρόνια φυλακισμένος στον πυθμένα ενός πηγαδιού ενώ οι δεσμώτες αφόδευαν πάνω του), εκλέχθηκε το 2009 Πρόεδρος της χώρας. Ο πιο φτωχός Πρόεδρος στον κόσμο, όπως ανακηρύχθηκε διεθνώς, κυκλοφορεί με ένα παλιό Volkswagen αξίας 1.500 ευρώ, δεν έχει τραπεζικό λογαριασμό αλλά ούτε και χρέη, κρατάει μόνο 1.250 δολάρια από τον προεδρικό μισθό των 12.500 δολαρίων δίνοντας τα υπόλοιπα σε προγράμματα κοινωνικής πρόνοιας, και γενικώς αποτελεί παράδειγμα συμπεριφοράς ενός αριστερού ανθρώπου που πιστεύει στην ισότητα και την κοινωνική δικαιοσύνη, χωρίς να διαφθείρεται από την εξουσία.

Ο Δημήτρης Κουφοντίνας, «επιχειρησιακός αρχηγός» της 17Ν, μετέφρασε από τη φυλακή το βιβλίο δύο άλλων φυλακισμένων Τουπαμάρος, αλλά δεν κατάφερε να διδαχτεί τίποτα από τη στάση και την ιστορία του αντάρτικου κινήματος. Το δικό του βιβλίο, που κυκλοφόρησε πρόσφατα, δεν περιέχει ίχνος αυτοκριτικής, ενώ ξεχειλίζει από κομπορρημοσύνη για τα ανδραγαθήματα των μελών της οργάνωσης, που μετά από κάποια δολοφονία δείπνησαν και σε ακριβό εστιατόριο!

Έτσι, με το πόνημα Κουφοντίνα έγινε ακριβώς ό,τι και με τις ενέργειες της 17Ν: οι αντίπαλοι της ελευθερίας του λόγου το χρησιμοποίησαν για να θέσουν σε αμφισβήτηση την έκδοση βιβλίων γενικώς, αν ορισμένοι διαφωνούν είτε με το περιεχόμενό του είτε με το ποιόν των συγγραφέων τους. Πρόκειται φυσικά για αστεία πράγματα: στην εξαιρετικά εύστοχη παρέμβασή του στη συζήτηση που οργάνωσε ένα βιβλιοπωλείο που αποφάσισε να μην πουλάει το βιβλίο, ο καθηγητής Δημήτρης Χριστόπουλος θύμισε ότι οι βιβλιοθήκες μας είναι γεμάτες από έργα εγκληματιών ή δολοφόνων – από τον Κοεμτζή και τον πρωθυπουργό συνεργάτη των Γερμανών (ο Ιωάννης Ράλλης ομιλεί εκ του τάφου του) μέχρι αυτών του Γκαίμπελς, του στυγερού Θεσσαλού λήσταρχου Φώτη Γιαγκούλα, του Αριέλ Σαρόν ή του εκ των ιδρυτών των Ερυθρών Ταξιαρχιών Renato Curcio.

Ο εκδοτικός οίκος Λιβάνη έπραξε πολύ σωστά εκδίδοντας το βιβλίο και όσοι διαβάσουν το απόλυτο κενό τόσο το καλύτερο. Όσο για τον συγγραφέα, αυτός απλώς κατάφερε όχι μόνο να συζητάμε τα αυτονόητα αλλά και να στρέψει, άθελα του υποθέτω, τη δημόσια συζήτηση, την ώρα που η Τρόικα περνάει νέα μέτρα και η ΔΕΗ βγαίνει στο σφυρί: είναι άραγε η τελευταία υπηρεσία του Δ. Κουφοντίνα στο σύστημα που ήθελε να πολεμήσει;

Πηγή: tvxs.gr

Κουφοντίνας: Το 'να χέρι νίβει τ' άλλο, και τα δύο το σύστημα, του Στ. Κούλογλου

Posted on by Unknown with
Παράξενα πράγματα συμβαίνουν τις τελευταίες μέρες στη χώρα: ο Κουφοντίνας έβγαλε βιβλίο, που έδωσε την ευκαιρία στους θιασώτες της λογοκρισίας να υποστηρίξουν ότι όσα βιβλία δεν τους αρέσουν θα πρέπει να ρίχνονται στη πυρά. Ενώ οι τελευταίοι, μαζί με τους συγγενείς των θυμάτων της δήθεν επαναστατικής οργάνωσης 17Ν ξεκίνησαν χθες εκστρατεία εναντίον του «ματωμένου βιβλίου», κάνοντας του την καλύτερη διαφήμιση.
  Η Ελλάδα είναι μία από τις λίγες χώρες όπου κανείς δεν παραδέχεται τα λάθη του, όσο μεγάλα κι αν είναι. Στις ΗΠΑ, π.χ., οι πολιτικοί, όταν αποχωρήσουν από την εξουσία, κάνουν αυτοκριτική ακόμη και για κορυφαία θέματα, όπως ένας πόλεμος που διεξήγαγαν. Εδώ, όλοι τα έχουν όλα καλώς καμωμένα: ο Γ. Παπανδρέου, που υπέγραψε το καταστροφικό μνημόνιο, υποστηρίζει ότι έσωσε τη χώρα. Ο Κ. Καραμανλής, που άφησε το έλλειμμα να απογειωθεί παίζοντας play station, αποτελεί πόλο αναφοράς στη ΝΔ. Και ενώ αποδεικνύεται ότι υπουργοί και κορυφαία στελέχη του έκλεβαν ή παρανομούσαν σε ένα πάρτι διαφθοράς χωρίς προηγούμενο, ο Κ. Σημίτης απονέμει σαν Πάπας χρίσματα στην κεντροαριστερά, λες και δεν έχει ακούσει τίποτα για το έγκλημα. Γιατί στον εθνικό κανόνα να αποτελούσαν εξαίρεση οι τρομοκράτες;
 
Η ιστορία της «Επαναστατικής Οργάνωσης 17 Νοέμβρη» θα πρέπει να διδάσκεται ως κορυφαίο παράδειγμα πολιτικής πανωλεθρίας. Η οργάνωση όχι μόνο δεν πέτυχε κανέναν από τους στόχους της για την επαναστατική αλλαγή αλλά, αντίθετα, οι κατά συρροή δολοφονίες της έσπρωξαν όλη την κοινωνία προς τα δεξιά: έρευνες και κατηγορίες επί δικαίους και αδίκους, ενοχοποίηση της Αριστεράς και της εξέγερσης του Πολυτεχνείου στο όνομα των οποίων δρούσε, αντιτρομοκρατική υστερία και τρομονόμοι. Το μόνο πράγμα που κατάφεραν ήταν να καταστρέψουν οικογένειες και να αφήσουν ορφανά μικρά παιδιά. Ο επίλογος ήταν αντάξιος της όλης ιστορίας: τα παλικάρια της 17Ν ξέρασαν τα πάντα πριν φάνε καν χαστούκι. Κι ύστερα είπαν ότι τους είχαν δώσει ένα διαβολικό φάρμακο, που δήθεν σε κάνει να καρφώνεις και τη μάνα σου.

Είναι γεγονός ότι η 17Ν ιδρύθηκε σε ένα ελληνικό και διεθνές περιβάλλον που ευνοούσε το «αντάρτικο πόλης». Στην Ελλάδα τη δεκαετία του ̓70 οι χουντικοί βασανιστές δεν τιμωρήθηκαν με την αποκατάσταση της δημοκρατίας και γι' αυτό η 17Ν εμφανίστηκε σαν λαϊκή τιμωρός, όταν έβγαλε μερικούς από τη μέση. Στην Ουρουγουάη οι Τουπαμάρος ήταν η απάντηση μερίδας της Αριστεράς στις αιμοσταγείς αμερικανοκίνητες δικτατορίες της Λατινικής Αμερικής. Στην Ιταλία οι Ερυθρές Ταξιαρχίες ιδρύθηκαν όταν η Ασφάλεια άρχισε να φορτώνει στους αριστερούς και τους αναρχικούς τις βόμβες που έβαζαν στις πλατείες οι φασίστες, δολοφονώντας δεκάδες αθώους περαστικούς.

Κάποτε, όμως, ακολουθώντας διαφορετικούς δρόμους σε κάθε χώρα, η ιστορία γύρισε σελίδα. Στην Ιταλία η απαγωγή και δολοφονία του Άλντο Μόρο εμπόδισε την πρόσβαση της Αριστεράς στην εξουσία, αλλά κάποια στιγμή οι ηγέτες των Ερυθρών Ταξιαρχιών κατάλαβαν το λάθος. Έχω μιλήσει διεξοδικά για την υπόθεση με τον Αλμπέρτο Φραντζεσκίνι, συνιδρυτή της οργάνωσης, που παραδέχεται ότι η δράση της δεν ωφέλησε τελικώς παρά το ιταλικό κατεστημένο, αν όχι και τη CIA.

Η πλήρης ανατροπή έγινε στην Ουρουγουάη: o Χοσέ Μουχίκα, άλλοτε στέλεχος των Τουπαμάρος και πολιτικός κρατούμενος κάτω από απίστευτες, απάνθρωπες συνθήκες (έμεινε για δύο χρόνια φυλακισμένος στον πυθμένα ενός πηγαδιού ενώ οι δεσμώτες αφόδευαν πάνω του), εκλέχθηκε το 2009 Πρόεδρος της χώρας. Ο πιο φτωχός Πρόεδρος στον κόσμο, όπως ανακηρύχθηκε διεθνώς, κυκλοφορεί με ένα παλιό Volkswagen αξίας 1.500 ευρώ, δεν έχει τραπεζικό λογαριασμό αλλά ούτε και χρέη, κρατάει μόνο 1.250 δολάρια από τον προεδρικό μισθό των 12.500 δολαρίων δίνοντας τα υπόλοιπα σε προγράμματα κοινωνικής πρόνοιας, και γενικώς αποτελεί παράδειγμα συμπεριφοράς ενός αριστερού ανθρώπου που πιστεύει στην ισότητα και την κοινωνική δικαιοσύνη, χωρίς να διαφθείρεται από την εξουσία.

Ο Δημήτρης Κουφοντίνας, «επιχειρησιακός αρχηγός» της 17Ν, μετέφρασε από τη φυλακή το βιβλίο δύο άλλων φυλακισμένων Τουπαμάρος, αλλά δεν κατάφερε να διδαχτεί τίποτα από τη στάση και την ιστορία του αντάρτικου κινήματος. Το δικό του βιβλίο, που κυκλοφόρησε πρόσφατα, δεν περιέχει ίχνος αυτοκριτικής, ενώ ξεχειλίζει από κομπορρημοσύνη για τα ανδραγαθήματα των μελών της οργάνωσης, που μετά από κάποια δολοφονία δείπνησαν και σε ακριβό εστιατόριο!

Έτσι, με το πόνημα Κουφοντίνα έγινε ακριβώς ό,τι και με τις ενέργειες της 17Ν: οι αντίπαλοι της ελευθερίας του λόγου το χρησιμοποίησαν για να θέσουν σε αμφισβήτηση την έκδοση βιβλίων γενικώς, αν ορισμένοι διαφωνούν είτε με το περιεχόμενό του είτε με το ποιόν των συγγραφέων τους. Πρόκειται φυσικά για αστεία πράγματα: στην εξαιρετικά εύστοχη παρέμβασή του στη συζήτηση που οργάνωσε ένα βιβλιοπωλείο που αποφάσισε να μην πουλάει το βιβλίο, ο καθηγητής Δημήτρης Χριστόπουλος θύμισε ότι οι βιβλιοθήκες μας είναι γεμάτες από έργα εγκληματιών ή δολοφόνων – από τον Κοεμτζή και τον πρωθυπουργό συνεργάτη των Γερμανών (ο Ιωάννης Ράλλης ομιλεί εκ του τάφου του) μέχρι αυτών του Γκαίμπελς, του στυγερού Θεσσαλού λήσταρχου Φώτη Γιαγκούλα, του Αριέλ Σαρόν ή του εκ των ιδρυτών των Ερυθρών Ταξιαρχιών Renato Curcio.

Ο εκδοτικός οίκος Λιβάνη έπραξε πολύ σωστά εκδίδοντας το βιβλίο και όσοι διαβάσουν το απόλυτο κενό τόσο το καλύτερο. Όσο για τον συγγραφέα, αυτός απλώς κατάφερε όχι μόνο να συζητάμε τα αυτονόητα αλλά και να στρέψει, άθελα του υποθέτω, τη δημόσια συζήτηση, την ώρα που η Τρόικα περνάει νέα μέτρα και η ΔΕΗ βγαίνει στο σφυρί: είναι άραγε η τελευταία υπηρεσία του Δ. Κουφοντίνα στο σύστημα που ήθελε να πολεμήσει;

Πηγή: tvxs.gr
Σκούρα τα πράγματα. Αν πιστέψουμε τις διαρροές, τα δημοσιεύματα των εφημερίδων και τις αναγγελίες θυέλλης των καναλιών, υπάρχει κίνδυνος να τα σπάσει ο Σαμαράς με την τρόικα. Αυτός είναι ο λόγος που στο Μαξίμου βρίσκονται σε κόκκινο συναγερμό, στο υπουργείο Οικονομικών σε πολεμική κινητοποίηση και στις κοινοβουλευτικές ομάδες ΠΑΣΟΚ-Ν.Δ. σε κατάσταση γενικής επιστράτευσης. Μέχρι και η Συλβάνα Ράπτη, να φανταστείτε, εκτός από τον μαχητικό υφυπουργό Παπαδόπουλο, έτριξε τα δόντια στους τροϊκανούς.

Αυτό δυστυχώς σημαίνει ότι βρισκόμαστε στα πρόθυρα χρεοκοπίας, εξόδου από την Ευρωζώνη, επιστροφής στη δραχμή. Τραγωδία! Διότι, αν πιστέψουμε όσα μας λένε τόσα χρόνια, τυχόν μετωπική με τους δανειστές θα μας στείλει στον αγύριστο. Αυτό λέγεται βέβαια για την περίπτωση που απέναντι στην τρόικα βρεθεί μια κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά τρώει η χρεοκοπία ταραμά; Είτε με τους σημερινούς είτε με τους αυριανούς, αν δεν τα βρούμε με τους τροϊκανούς, ζήτω που φαγωθήκαμε.

Ως εκ τούτου θα πρόκειται για τεράστια εθνική επιτυχία του Σαμαρά και του Στουρνάρα -ο Βενιζέλος δεν πιάνεται- να αποφύγουμε τη σύγκρουση. Κι αυτό σημαίνει φυσικά σκληρή διαπραγμάτευση, κατά την οποία κάποια από τα αιτήματα της τρόικας πρέπει να γίνουν δεκτά. Για τις απολύσεις στον ιδιωτικό τομέα, παραδείγματος χάρη, υπάρχει συμβιβαστική πρόταση του Βρούτση. Πέντε πάνω, πέντε κάτω, να τα βρούμε. Για τις 12.500 απολύσεις από το Δημόσιο το 2015 επίσης μπορεί να παίξουμε την κολοκυθιά και να καταλήξουμε σε κάποιο μικρότερο νούμερο.

Θα χαθούν μερικές ακόμα ψυχές έτσι και μερικά ακόμα δικαιώματα των εργαζομένων, αλλά θα είναι μεγάλο ψυχικό για όλους αν επιτευχθεί συμβιβαστική συμφωνία - έτσι δεν είναι; Εκείνο όμως που δεν μπορεί σε καμιά περίπτωση να γίνει δεκτό είναι να μη μοιραστούν κάποια εκατομμύρια από το πλεόνασμα στους ευπαθείς - ένστολους και μη. Διότι κάτι τέτοιο θα σημαίνει ότι η κυβέρνηση παρέχει προεκλογικώς μόνο λόγια - κι έτσι ως γνωστόν δεν χτίζονται ανώγια και κατώγια. Άρα θα χάσει τις εκλογές. Άρα θα έρθει ο ΣΥΡΙΖΑ. Άρα θα καταστραφεί η χώρα. Συνεπώς ας αναφωνήσουμε όλοι ενωμένοι στην τρόικα: Αφήστε κάτω το πλεόνασμα, κουφάλες. Υπογράψτε έστω μια επιταγή. Να την επιδείξει ο Σαμαράς στο έθνος προεκλογικώς, έστω κι αν είναι πληρωτέα μετεκλογικώς.

Αλλιώς θα σας πάρει όλους το Ποτάμι...

Πηγή: avgi.gr

Αφήστε κάτω το πλεόνασμα, κουφάλες, του Καρτερού Θανάση

Posted on by Unknown with
Σκούρα τα πράγματα. Αν πιστέψουμε τις διαρροές, τα δημοσιεύματα των εφημερίδων και τις αναγγελίες θυέλλης των καναλιών, υπάρχει κίνδυνος να τα σπάσει ο Σαμαράς με την τρόικα. Αυτός είναι ο λόγος που στο Μαξίμου βρίσκονται σε κόκκινο συναγερμό, στο υπουργείο Οικονομικών σε πολεμική κινητοποίηση και στις κοινοβουλευτικές ομάδες ΠΑΣΟΚ-Ν.Δ. σε κατάσταση γενικής επιστράτευσης. Μέχρι και η Συλβάνα Ράπτη, να φανταστείτε, εκτός από τον μαχητικό υφυπουργό Παπαδόπουλο, έτριξε τα δόντια στους τροϊκανούς.

Αυτό δυστυχώς σημαίνει ότι βρισκόμαστε στα πρόθυρα χρεοκοπίας, εξόδου από την Ευρωζώνη, επιστροφής στη δραχμή. Τραγωδία! Διότι, αν πιστέψουμε όσα μας λένε τόσα χρόνια, τυχόν μετωπική με τους δανειστές θα μας στείλει στον αγύριστο. Αυτό λέγεται βέβαια για την περίπτωση που απέναντι στην τρόικα βρεθεί μια κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά τρώει η χρεοκοπία ταραμά; Είτε με τους σημερινούς είτε με τους αυριανούς, αν δεν τα βρούμε με τους τροϊκανούς, ζήτω που φαγωθήκαμε.

Ως εκ τούτου θα πρόκειται για τεράστια εθνική επιτυχία του Σαμαρά και του Στουρνάρα -ο Βενιζέλος δεν πιάνεται- να αποφύγουμε τη σύγκρουση. Κι αυτό σημαίνει φυσικά σκληρή διαπραγμάτευση, κατά την οποία κάποια από τα αιτήματα της τρόικας πρέπει να γίνουν δεκτά. Για τις απολύσεις στον ιδιωτικό τομέα, παραδείγματος χάρη, υπάρχει συμβιβαστική πρόταση του Βρούτση. Πέντε πάνω, πέντε κάτω, να τα βρούμε. Για τις 12.500 απολύσεις από το Δημόσιο το 2015 επίσης μπορεί να παίξουμε την κολοκυθιά και να καταλήξουμε σε κάποιο μικρότερο νούμερο.

Θα χαθούν μερικές ακόμα ψυχές έτσι και μερικά ακόμα δικαιώματα των εργαζομένων, αλλά θα είναι μεγάλο ψυχικό για όλους αν επιτευχθεί συμβιβαστική συμφωνία - έτσι δεν είναι; Εκείνο όμως που δεν μπορεί σε καμιά περίπτωση να γίνει δεκτό είναι να μη μοιραστούν κάποια εκατομμύρια από το πλεόνασμα στους ευπαθείς - ένστολους και μη. Διότι κάτι τέτοιο θα σημαίνει ότι η κυβέρνηση παρέχει προεκλογικώς μόνο λόγια - κι έτσι ως γνωστόν δεν χτίζονται ανώγια και κατώγια. Άρα θα χάσει τις εκλογές. Άρα θα έρθει ο ΣΥΡΙΖΑ. Άρα θα καταστραφεί η χώρα. Συνεπώς ας αναφωνήσουμε όλοι ενωμένοι στην τρόικα: Αφήστε κάτω το πλεόνασμα, κουφάλες. Υπογράψτε έστω μια επιταγή. Να την επιδείξει ο Σαμαράς στο έθνος προεκλογικώς, έστω κι αν είναι πληρωτέα μετεκλογικώς.

Αλλιώς θα σας πάρει όλους το Ποτάμι...

Πηγή: avgi.gr
Εγγραφή σε: Αναρτήσεις ( Atom )